[รีวิวอัลบั้ม] Ego Death at a Bachelorette Party - Hayley Williams >>> พร้อมยอมตายด้าน
มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันไม่เคยทำมาก่อน มันเหมือนกับว่า ฉันจะอ้วกไปทั่วเลย และมันเป็นการนำเสนอเรื่องราวในแบบที่พยายามจะแชร์ประสบการณ์นั้นไปเรื่อย
Hayley Williams in Popcast Interview
หลังจากที่ Hayley Williams และชาวคณะ Paramore สิ้นสุดสัญญากับค่าย Atlantic Records เป็นเวลา 20 ปีเต็ม อนาคตของวงที่เจ้าตัวเคยบอกไว้ว่า “ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้” ก็ทำให้อดห่วงถึงประวัติศาสตร์ที่อาจซ้ำรอยไม่ได้ ล่าสุด Hayley ก็ออกมาเคลมในสัมภาษณ์ Popcast ของ New York Times แล้วว่า ตอนนี้วงอยู่ในช่วงพักเบรค เธอเองก็ตั้งใจจะลุยงานเดี่ยวแบบเต็มสูบตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
-มันยังคงมีเวลาที่ Paramore จะกลับมาอยู่ใน outfit ใหม่ที่เข้ากันได้ และไม่มีนักดนตรีคนไหนเก่งเท่า Zac Farro และ Taylor York อีกแล้ว เป็นการทำให้โล่งใจได้ว่า พวกเขาไม่ได้แตกหักแต่อย่างใด จากอัลบั้มก่อน This Is Why ที่ผมเคยได้รีวิวไว้ สิ่งนึงที่ผมสัมผัสได้ก็คือความกลมเกลียวที่มีมากขึ้น และพวกเขาเริ่มรู้ใจตัวเองได้ดีพอที่จะมานั่งล้อมวง deep conversation ร่วมกันได้ แล้วถึงเวลาที่ Hayley ได้มี deep conversation กับตัวเองเสียที
-การกลับมาในรอบนี้ของเธอก็สร้างความฮือฮาอยู่ไม่น้อย มาด้วยกลยุทธ์แหกขนบดั้งเดิม ตั้งแต่การตั้งชื่อ Label ของตัวเองเป็นชื่อ Post Atlantic (แปลว่า ช่วงเวลาหลังออกจากค่าย Atlantic) การไม่เลือกปล่อยอัลบั้มทีเดียว แต่เป็นการซอยย่อยซิงเกิ้ลเดี่ยว 17 เพลง ปล่อยให้แฟนเพลงไปจัดเรียงกันเองก่อนตามอัธยาศัย ก่อนที่เธอจะทำการเรียงใหม่ด้วยตัวเอง เป็นการ kick-off อย่างเป็นทางการ
-Hayley ยังคงสนุกกับการปั่นแฟนเพลงให้ได้รู้ว่า นี่คืออัลบั้มที่ไม่ได้ออกแบบมาเพื่อคอนเซ็ปท์ที่ตายตัว แต่เป็นเหมือนไดอารี่ที่หน้ากระดาษถูกฉีกแยกออกมาอย่างกระจัดกระจายไม่เป็นระเบียบ และไม่แคร์เรื่องการจัดเรียงเรื่องราวตาม timeline มากเท่าไหร่นัก ในเมื่อเธอจัดเรียงมาให้แล้ว ถือเป็นการลดภาระผู้ฟังที่ไม่น่าจะเสียเวลา decode จัดเรียงแล้วจัดเรียงอีกมากขนาดนั้น
-ออกตัวก่อนเลยว่า นี่คือ solo album ของเฮย์ลี่ย์ที่ผมชอบมากที่สุด สัมผัสได้ถึงประสบการณ์ที่ถูกสั่งสมมันเริ่มอยู่ตัว มีพัฒนาการจากสองงานเดี่ยวที่แสดงให้เห็นถึงการโฟกัสที่ถูกจุดยิ่งขึ้น
-ผมไม่ได้ชอบเดบิวท์อัลบั้ม Petals For Armor มากขนาดนั้น ด้วยเหตุผลของการรักษาความเป็นส่วนตัวที่ขอฉีกจากภาพจำตอนอยู่ Paramore จนไม่รู้สึกคุ้นชิน ทดลองเยอะ ซึ่งผมไม่มีปัญหาในการหาสุ้มเสียงเป็นของตัวเอง แต่ปัญหาสำหรับผมอยู่ที่ความเนิบนาบ ไม่จูงใจให้กลับไปค้นหาซ้ำเท่าไหร่
-ยิ่งเป็นอัลบั้มชุดที่ 2 FLOWERS for VASES / descansos ที่เธอลุยเองเต็มสูบ อื้อหือ ส่วนตั๊วส่วนตัว plain เกินไปจนฟังยากสุดๆเลยครับ ไม่มีอะไรโดดเด้งให้กลับไปฟังซ้ำได้เลย นั่นเป็นเหตุผลที่ผมเลือกที่จะปล่อยผ่านอัลบั้มนี้เลย
-สำหรับชุดที่ 3 EDAABP กลมกล่อมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด มีการเปลี่ยนแปลงทีมโปรดิวซ์เซอร์ อาทิเช่น Daniel James (Canon Blue), Brian Robert Jones, Steph Marziano และ Jim-E Stack มาร่วมรังสรรค์
-ต่อให้รอบนี้ไม่เลือกใช้ใครคนใดในวง Paramore แต่ผลลัพธ์ที่ได้ fit in ตัวเธออย่างเหมาะเหม็ง สามารถผสมปนเปทั้งความคุ้นเคยกับความแปลกใหม่ที่เธอไม่เคยลองได้อย่างลงตัว เป็นการเสาะหาจุดร่วมของสไตล์นอกตัวเธอเข้ากับสไตล์ดั้งเดิมของเธอได้แนบเนียนมากๆ
-อัลบั้มที่ดูเหมือนเพลย์ลิสท์รวมซิงเกิ้ลซอยย่อยได้กลายเป็นอัลบั้มที่มีลู่ทางไปสู่ตัวเธออย่างไม่กระจัดกระจาย ทำให้ผมได้รู้จัก Hayley Williams มากกว่าสองอัลบั้มก่อนด้วยซ้ำ
-หลักๆเลยคือ เธอยังคงเป็นสาววัย 30 ยังจ๋อยที่มีโรคซึมเศร้าเป็นเงาตามตัว ยังคงแบกภาระการเป็นตัวตึงสาย feminine rage ไว้บนบ่า มีปากมีเสียงในการงัดข้อวงการเพลงที่ชายยังคงเป็นใหญ่ในทุก genre และมันยังกดทับตัวเธอจนเกิดวิกฤตตัวตนและการมีอยู่จนรู้สึกว่า ทุกแห่งหนที่เธอไป ไม่มีอะไรที่เป็นของเธอเลย แม้กระทั่งบ้านเกิดของตัวเอง
-ไตเติ้ลแทร็ค Ego Death at a Bachelorette Party เป็นการแสดงความรู้สึกสุดปลง พร้อมกับการเลิกสำคัญตนผิดว่า อันที่จริงแล้วเราก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่ไปมากกว่านั้น การที่เธอประสบความสำเร็จตอนอายุยังน้อย แล้วเพิ่งมานั่งดาวน์นั้น ไม่ต่างจากการเพิกเฉยเสียงเบื้องบนที่เคยส่งสัญญาณเตือนไปแล้วว่า มันไม่เวิร์คที่จะไขว่คว้าการยอมรับตั้งแต่แรก
พอจะไปงานปาร์ตี้สละโสดหรือบาร์คาราโอเกะท้องถิ่น การทำตัวสนุกๆในพื้นที่เหล่านี้ มันคงไม่มีใครมองเธอในแบบคนปกติได้แล้วจริงๆ บวกกับสภาพแวดล้อมบ้านเกิดเมืองนอนที่ไม่เป็นใจ เช่น บาร์เหยียดเชื้อชาติ เธอจึงทำได้แค่ก้มหน้ายอมรับความตายของอีโก้ที่ชื่อเสียงของเธอไม่สามารถเปลี่ยนสภาพแวดล้อมภายนอกให้ดีขึ้นเลย
-นอกจากปัจจัยภายนอกที่ควบคุมห่าไรไม่ได้แล้ว ปมด้อยความไม่สมบูรณ์แบบของตัวเองยิ่งสนับสนุนความแก่ตัวลงชนิดที่ตัวเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะงัด “อีโก้” มาสู้รบปรบมือโน้มน้าวใครได้
-ความคาดหวังของการเป็นพี่สาวคนโตในเพลง Kill Me ที่ขอยอมตายดีกว่าให้กูไปเป็นด่านหน้าเผชิญความ turmoil มากกว่านี้เลย เพราะฉะนั้นไปหาทหารหญิงคนอื่นๆเถอะ คำสาปของคนเกิดก่อนมักจะเป็นตัวโดนก่อน จำต้องซึบซับความผิดพลาดเพื่อเอามาถอดบทเรียนป้องกันเรื่องแย่ๆที่จะเกิดขึ้นในคนรุ่นถัดไปเสมอ
-Glum ซิงเกิ้ลแรกที่แสดงความหม่นหมองและความโดดเดี่ยวที่ย้อนแย้งแม้วันที่แดดส่อง ตอนฟังครั้งแรกก็รู้สึก “อิหยังวะ” ไปกับออโต้จูนประหลาดๆอะไรอีกวะเนี่ย แต่พอมาดูบริบทของเพลงก็เริ่มจับทางได้และค่อนข้าง make sense ในการหยอกเย้าความบิดเบี้ยวในสภาวะโรคซึมเศร้าอยู่เหมือนกัน แต่ก็ไม่อยากให้พลาดคลิปเวอร์ชั่น acoustic live เพื่อให้ได้ฟังเสียงจริงด้วย เป็นความโมโนโทนที่โคตรดีเลย
-การเขียนจดหมายถึงการรักษาโรคซึมเศร้าด้วยการทานยาที่อาจทำให้อารมณ์สวิงเป็นพิเศษในเพลงชื่อเดียวกับยา Mirtazapine ที่มาโหมด Post Punk ใกล้เคียงกับยุค This is Why มากที่สุด จากสภาวะขึ้นๆลงๆนำพาซึ่งการแพ้เสียงในหัวที่เต็มไปด้วยคำพูดในแง่ลบเต็มไปหมด ทั้งๆที่การสะท้อนตัวตนควรจะเป็นวิธีในการประคับประคองตัวเองที่ดีสุดในเพลง Negative Self Talk
-การตั้งคำถามถึงความสัมพันธ์ที่แล้วมาที่ไม่ค่อยอยู่กับร่องกับรอย ต้นตอแห่งความโดดเดี่ยวที่คอยสะกิดแผลเธอออยู่ร่ำไป ไม่ว่าจะเป็น ความพยายามต่อติดคนที่เดี๋ยวมาเดี๋ยวหายในเพลง Disappearing Man ที่มาแต่ตัว ไร้ซึ่งอารมณ์ที่จะเข้าหา เพิกเฉยจนปล่อยผ่านคนใกล้ตัวไปโดยง่าย
-Love Me Different การเจอคนที่สำคัญตัวผิดว่า รู้จักและรักเธอดีกว่าใคร ทั้งๆที่เขาไม่ได้แตกต่างจากคนอื่นๆเลย กลายเป็นความรู้สึกไม่มั่นคงถึงขั้นต้องไปส่องช่อง Alex Read Tarot ใน TikTok เพื่อดูดวง ไถไปเรื่อยจนดึกดื่นถึงตีสาม
-การตั้งกำแพงที่ดูจะหนาแน่นและแข็งแกร่งเกินไปจากประสบการณ์ความรักครั้งเก่าที่จบได้ไม่สวยนัก และการห้อมล้อมด้วยสังคมชายแทร่ในทุกอณูตั้งแต่วงการเพลงยันจนถึงพิธีแต่งงานในเพลง Hard เมื่อย้อนนึกกลับไป สิ่งต่างๆเหล่านี้ทำให้เธอกลับรู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองมากนัก ต้องทำตัวแข็งแกร่งตลอดเวลาจนกลายเป็นความตึงที่ยากจะโอนอ่อนตาม
I got married once in combat boots and
Only listened to testosterone music
I had to kill my feminine just to do it
To get to you, I had to go through it
Hard - Hayley Williams
True Believer เป็นเพลงที่สำคัญมาก ทั้งในฐานะไฮไลท์เด็ดในอัลบั้มและในเส้นทางอาชีพของ Hayley เองด้วย เธอหันกลับไปสำรวจบาดแผลทางประวัติศาสตร์ที่บรรพบุรุษและทุนผูกขาดได้ทิ้งไว้กับเมือง Nashville บ้านเกิดของเธอ ซึ่งมันส่งผลกระทบลามไปจนถึงปัญหาระดับโครงสร้างของสังคมอเมริกันจนถึงทุกวันนี้ และเธอเลือกที่หยิบยกมาสื่อความในเพลงได้อย่างเข้มข้น
เธอได้ตั้งคำถามถึงความผิดแผกหลายอย่าง ไม่ว่าจะเป็น นโยบายกีดกันผู้อพยพและคนไร้บ้านตามยุคสมัยทรัมป์ ไปจนถึงชุมชนชาวคริสต์ที่เฮย์ลี่ย์ได้เติบโตมา ซึ่งเมื่อมองย้อนกลับไป ในนามของความดีก็ไม่ได้บริสุทธิ์อย่างที่คิด คริสตจักรที่ควรเป็นที่พึ่งทางใจ กลับถูกขับเคลื่อนด้วยเงินบริจาคมหาศาล และบางแนวคิดก็โน้มเอียงไปทางขวาจัดในการเห็นคนไม่เท่ากันอยู่กลายๆ
True Believer สำหรับเธอก็คือคนที่ยึดมั่นศรัทธาแบบมีสติโดยที่ยังคงแยกผิดชอบชั่วดีอย่างไม่หลับหูหลับตาอีกต่อไป
-ต่อให้เธอหม่นหมองหรือโกรธเกรี้ยวแค่ไหนก็ตาม เธอยังคงมีด้านสบายๆที่อยากจะยิ้มเยาะเหมือนกัน เห็นได้จากแทร็คเปิดอัลบั้ม Ice On My OJ เป็นการ swag (จิบน้ำส้มเย็น)ในแบบของเธอ ประชดประชันถึง haters ทั้งหลายที่เคยสบประมาทเธอนั่นแหละ
ตั้งแต่ตอนตั้งวง Paramore แรกๆก็โดนตัดชื่อความเป็น Punk Rock Band เพียงเพราะว่าวงมีนักร้องนำเป็นผู้หญิง ด้วยความที่เป็น frontwoman โดดเด่นจนดังกว่าคนอื่นๆ ยิ่งทำให้ Paramore ไม่ได้ถูกมองว่าเป็นวงตั้งแต่แรก
ในท่อนแยก I’m in the band กูอยู่ในวงโว้ย เป็นการตอกย้ำที่ขำขันดี แถมตอนขาย merch เธอก็ปั่นชาวเน็ตด้วยการขายเสื้อสกรีนประโยค Hayley Williams is my favourite band ไปด้วยเลย ต่อให้ใครสบประมาทมากแค่ไหนก็ตาม เธอยังคงได้รับผลประโยชน์จากวงการบันเทิงอยู่ดี
-การต้องดีลกับชื่อเสียงของวงที่ถูกจับจ้อง โดยเฉพาะประวัติศาสตร์ดราม่าของวงที่เดี๋ยวก็รักเดี๋ยวก็ตีกันไม่ต่างจากสัตว์ที่ถูกฉายตามสารคดีในเพลง Discovery Channel ที่ได้มีการนำท่อนฮุกเพลงสุดทะลึ่งอย่าง The Bad Touch ของ Bloodhound Gang มาหยอกเย้ากับสิ่งที่เธอและวงต้องมีเรื่องราวความสัมพันธ์ภายในให้ได้พูดถึงตลอด 20 กว่าปีที่ผ่านมา
-Brotherly Hate บิดขนบเพลง tribute ถึงเพื่อนร่วมวงที่มักจะหยิบด้านดีๆมาปลอบขวัญ ด้วยการเล่ามุม love-hate relationship แบบพี่น้องที่ดูเรียลและสามารถเกิดขึ้นได้ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในวงเพื่อนที่ทำงานหรือวงดนตรีก็ตาม มันคือบททดสอบความเข้มข้นทางความสัมพันธ์ที่ทุกคนต้องเจอ เพื่อนที่มีทั้งด้านดีให้เราชอบและสันดานบางอย่างที่เราเกลียดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ซึ่งก็ต้องผ่านจุดตึงเครียดปรับความเข้าใจเพื่อไปต่อได้อัตโนมัติ
-ในเรื่องมุมมองความรักนั้น ใช่ว่าจะสร้างเกราะแน่นหนาอย่างที่ตั้งการ์ดไว้ในเพลง Hard แล้วไม่เปิดใจเสียทีเดียว เธอยังคงเป็นสาวโลกสวยที่อยากฟุ้งฝันการมีรักที่ดีแบบในเพลง Whim ที่ขับเคลื่อนด้วยป็อปสุดหวาน ไม่หวั่นความผิดหวังแม้กลับมาย้อนทำร้ายตัวเอง ผมชอบที่เฮย์ลี่ย์เปรียบเปรยความรักที่ดีควรเป็นเหมือนผ้าพันแผลที่สะอาดพอจะห้ามแผลได้ (Searching for a bloodstain, bandages are clean)
-การโชว์ความ Cinephile ด้วยการแต่งเพลงรักเชื่อมโยงกับภาพยนตร์สุดโปรด ไม่ว่าจะเป็น การ tribute ภาพยนตร์เรื่อง The Life Aquatic with Steve Zissou ด้วยเพลง Zissou ที่พร้อมยอมดำน้ำ(เปิดใจ) เพราะแน่ใจแล้วว่าน้ำมันใสพอที่จะตะลุยลงไปได้ และเพลงดรีมป็อปสุดคาวาอี้ที่เฮย์ลี่ย์ไม่เคยทำมาก่อนในเพลง Dream Girl In Shibuya ซึ่งก็ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังเรื่อง Lost In Translation ที่ว่าด้วยการเติมเต็มความเหงาของคนสองคนท่ามกลางความแปลกแยกของฝรั่งในเมืองญี่ปุ่นเหมือนกัน
-ความพยายาม reconnect กับคนที่เริ่มห่างเหินกับเธอถึงแม้ว่าจะมีความหวังอย่างล้มๆแล้งๆก็ตาม ด้วย เพลง ambient folk pop สุดประนีประนอมอย่าง Blood Bros ฟีลเพลงใกล้เคียงกับบางเพลงใน folklore ของ Taylor Swift เลย ต่อเนื่องด้วยความรู้สึกไม่ยอมแพ้ง่ายๆด้วยท่วงทำนอง slow rock สุดหนักแน่นและเข้มข้นในเพลง I Won’t Quit On You
-สามแทร็คสุดท้ายที่เพิ่งถูก add เข้ามาเดือนละเพลงนั้นก็เหมือนเป็นการบอกโดยนัยถึงชีวิตรักขึ้นๆลงๆที่เธอประสบในแบบที่ไม่ได้บอกโต้งๆว่าเกี่ยวกับ Taylor York หรือไม่ แต่ที่แน่ๆเธอยังคงฝังใจกับสามีคนเก่า Chad Gilbert ไม่มีวันจาง ตั้งแต่การร่วงหล่นโดยที่ไม่มีร่มชูชีพหรือ safety net ใดๆมารองรับในเพลง Parachute เพลงที่มีกลิ่น rage rock แบบ Paramore ดั้งเดิมมากที่สุด
-การรำลึกความหลังที่ดีปนร้ายในเพลง Good Ol’ Days ชวนให้นึกถึง Good Days ของ SZA ทั้งจากชื่อเพลงและอิทธิพล Pop R&B ที่ Hayley ซึมซับมาช่วงหลัง ๆ ถ้าใครติดตาม IG ของเธอก็น่าจะเห็นว่าตอนปล่อยเพลงนี้ เธออัปโหลดฟุตเทจและคลิปเบื้องหลังยุค After Laughter กว่า 100 โพสต์รวด เหมือนเป็นวิธีป้อน ‘บริบท’ ให้แฟนเพลงได้ดื่มด่ำกับความทรงจำยุคอัลบั้มเก่าที่เชื่อมโยงกับ Good Ol’ Days โดยตรง
อาจเรียกได้ว่า Good Ol’ Days คือ “ภาคต่อของ Hard Times” ก็ยังได้ เมื่อดูจากประโยคในฮุกที่โผล่มาแบบโต้ง ๆ ว่า “Who knew the hard times were the good ol’ days?” มันเต็มไปด้วยท่วงท่าประชดประชัน ดิบ ๆ ตรง ๆ ที่เริ่มต้นจากชีวิตซึมเศร้าหลังหย่าร้าง ก่อนจะไต่ระดับพลังงานขึ้นไปสู่ความรู้สึกดีที่ค่อย ๆ กลับมาอย่างช้า ๆ
-Showbiz เป็นเพลงสุดท้ายที่เพิ่งถูกแอดเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมา เป็นการปิดท้ายที่ทิ้งความรู้สึกสุดคลุมเครือ โดยเฉพาะความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับ Taylor York ที่ดูท่าทางแล้วเธอจะระมัดระวังอย่างยิ่งในการไม่เอาเพื่อนร่วมวงคนสนิทมาใส่ในเพลงอย่างโต้งๆ ยังคงเป็น secret lover ที่ตัวเธอเองพยายามทำความเข้าใจให้เคลียร์จริงๆว่า เส้นบางๆแห่งม่านหมอกวงการบันเทิงนี้ มันคือรักแท้จริงๆหรือแค่ความเคลิ้บเคลิ้มท่ามกลางกระแสจิ้นกันแน่?
-ทั้ง Paramore และ Hayley Williams ยิ่งอยู่นาน ยิ่งตกตะกอนเก่งขึ้น มันสะท้อนออกมาทั้ง After Laughter / This Is Why จวบจนถึงโซโล่อัลบั้ม EDAABP ที่ถูกคิดมาได้ดีพอ มันคือตัวอย่าง feminine rage ที่ไม่ได้ยัดเยียดอย่างไร้เหตุผล แต่คิดมาแล้วว่าควรสื่อสารด้วยเป้าประสงค์แบบใด ไม่ได้มีแค่การเยียวยาตัวเอง แต่เป็นการส่งเสียง call out ความไม่พอใจถึงสังคมที่ชายยังคงเป็นใหญ่อยู่
-อีกทั้งยังแสดงออกถึงการหวงแหนชุมชน Nashville อันเป็นบ้านเกิดของเธอโดยที่ไม่โน้มน้าวหรือปลุกความลุกฮือให้ผู้ฟังอย่างซี้ซั้ว เธอมีวิธีในแบบของเธอด้วยการอนุรักษ์คัลเจอร์การฟังเพลงผ่านสถานีวิทยุท้องถิ่น WNXP Nashville แทนที่จะพรีเมียร์ผ่านไลฟ์สดใน IG แต่เธอเลือกที่จะส่งซีดีซิงเกิ้ลเพลง Glum และ Kill Me เพื่อทำการพรีเมียร์เพลงผ่านสถานีวิทยุโดยตรง ถือเป็นกิมมิคที่โคตรลึกซึ้งเลยครับ
-มันอาจจะไม่ใช่อัลบั้มที่สมบูรณ์แบบในด้านของปริมาณที่เป๊ะแบบพอดิบพอดี เมื่อรวมเป็น 20 แทร็คก็ถือว่าเยอะจนจุกเลยครับ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ถึงไฟ passion ที่ยังคงใฝ่หาความท้าทายมาเสิร์ฟคนฟังอยู่เสมอ คนฟังก็เริ่ม royalty ไม่ว่าจะหลอมรวมเป็น Paramore หรือฉายเดี่ยวก็ตาม คนฟังอยากเติบโตไปตามพัฒนาการที่มีแต่จะเก๋าขึ้นเรื่อยๆ
-อีกทั้งเราได้เรียนรู้การดิ้นรนในชีวิตไปพร้อมๆกับเธอโดยที่พึงสังวรว่า เราแค่มนุษย์ที่เคยถูกบดบังด้วยอีโก้ แล้วก็ขบคิดได้ว่า เราก็แค่คนตัวเล็กที่อยากไปได้ไกลเสียจนต้องกลับมาทบทวนตัวเองในจุดที่เราจากมา
ถึงเวลาปล่อยวางเพื่อการเปลี่ยนแปลง
Top Tracks: Ice On My OJ, Glum, Kill Me, Whim, Mirtazapine, Love Me Different, Negative Self Talk, Ego Death at a Bachelorette Party, Hard, True Believer, Dream Girl In Shibuya, I Won’t Quit On You, Parachute, Good Ol’ Day, Showbiz
Give 8/10
Thx 4 Readin’
See Y’all
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
