พาน้องท่องฝัน
โครงการพาเด็กๆที่มีขีดจำกัดทางร่างกายและสังคมน้อยกว่าเด็กทั้วๆไป ด้วยขีดจำกัดของสุขภาพ ร่างกาย เศรษฐานะ หรือความประพฤติ ครั้งนี้เป็นครั้งที่ 12 ปกติจะจัดกันปีละครั้ง บางปีก็งดไปบ้างในช่วฃโควิดระบาด
ริเริ่มและดำเนินการโดย หมอเจน กุมารแพทย์ สาขาโลหิตวิทยา ประจำ
โรงพยาบาลศูนย์ขอนแก่น คุณหมอเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันค่ะ เรียนหมอมาด้วยกัน
ตอนเริ่มโครงการนี้ครั้งแรกเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตัวเองทำงานที่สระบุรี เขาบอกเขาจะพาเด็กป่วยเรื้อรัวไปเที่ยวทะเลนะ พอทราบข่าว ก็แวะไปหาระหว่างการเดินทาง เอาขนมเอาของฝากไปให้เด็กๆที่กำลังจะไปเที่ยวทะเล....เด็กบางคนนั่นคือการเห็นทะเลครั้งแรกในชีวิต ....ครอบครัวไม่มีโอกาสพาเขาไป บางคนป่วยเรื้องรังวนเวียนเข้าออก โรงพยาบาลมากกว่าไปโรงเรียนด้วยซ้ำ ความฝันของเด็กทางภาคอีสานที่อยากเห็นส่วนใหญ่คือทะเล
และครั้งนั้นเป็นครั้งแรกของโครงการ คุณหมอคุณพยาบาลและทีมงานพาพวกเขาเดินทางเที่ยวทะลครั้งแรก
ตอนนั้นเรารู้ก่อนวันเดินทางไม่นานจนไม่มีเวลาเตรียมตัว ได้แต่แวะเอาขนม ของฝากไปให้เด็กๆ
ปีนี้รู้ข่าว อยู่ใกล้ มีโอกาสเตรียมตัว... คำว่าเตรียมตัว หลักๆคือเคลียร์งานค่ะ เอางานวันนั้นออก ย้ายไปทำวันอื่น เอาเวลาไปร่วมกิจกรรมแทน หอบขนม ของฝาก ของรางวัลไปให้เด็กๆพอให้เด็กๆชื่นใจ
เข้าร่วมกิจกรรม ได้เห็นความแตกต่างหลากหลายทางร่างกาบ เด็กบางคนหูไม่ได้ยิน บางคนใช้รถเข็น บางคนใช้ไม้เท้า บางคนป่วยเรื้อรัง บางคนมีปัญหาพฤติกรรม เด็กบางคนพร้อมก็มาเป็นจิตอาสา ความหลากหลายแตกต่างแต่พร้อมผสมผสานทำกิจกรรมต่างๆร่วมกันเป็นหนึ่ง พี่ช่วยน้อง น้องช่วยพี่ เพื่อนช่วยเพื่อน ผู้ใหญ่ช่วยเด็ก
ครั้งนี้เข้าไปในฐานะผู้สังเกตการณ์ ปะปนกับเด็กๆเป๋นส่วนใหญ่ คอยดู คอยช่วย ... อาจจะด้วยประสบการณ์ของการถูกฝึกเรื่อง group process มาบ้าง เราจึงพอเก็บรายละเอียดต่างๆของคนในกลุ่ม เด็กบางคนเรารู้จากการสังเกตุว่าเขาเป็นคนที่กำลังต้องการโอกาส ... เขาชินกับอารมณ์ฉุนเฉียว คุมตัวเองลำบาก ชาชินกับคำตำหนิ ...แต่เขาก็อยากดีเหมือนเพื่อนๆ อยากมีพื้นที่ที่ภูมิใจของตัวเอง ....
งานศิลปะที่เด็กแต่ละคนทำ ต้องอาศัยความใจเย็นในการเขียนลายลงสีที่แผ่นโฟมบางๆ ลงสีแล้วพิมพ์ภาพ ทักษะการใช้มือ การควบคุมอารมณ์การทนต่อความล้มเหลวสำคัญ
สังเกตุเห็นเด็กชายอายุน่าจะกำลังเข้าวัยรุ่นหงุดหงิดกับชิ้นงานของตัวเอง มีความไม่ได้ดั่งใจในงานพิพมพ์ภาพของตัวเอง เขามีทักษะการลงลายเส้นดีพอสมควร แต่เวลาลงสีใจร้อน มือหนัก คุมน้ำหนักมือให้เบาไม่ได้ดีนัก เวลากดภาพจึงเละ ไม่แยกเป็นลายเส้นให้เห็น และสุดท้ายหลังจากพยายามไปหลายครั้งแผ่นโฟมก็หัก พร้อมกับความหงุดหงิด ไม่ทำต่อก็ได้ ด้วยท่าทีไม่แยแส
....มีแผ่นโฟมเหลือ ลองใหม่มั้ยคับ
นำเสนอพร้อมยื่นให้
เราหนะ เขียนลายเส้นสวยนะ ใจเย็นๆ ค่อยๆลงสี สีจะได้ไม่ลงร่องหมด ลองใหม่นะ ทำได้แหละ
เชียร์เด็กดูค่ะ เมื่อทำได้ไม่สุดมันก็จะคาใจ ไม่วะ ไม่เจ๋ง ไม่อยู่ในกลุ่มเพื่อน เป็นคนที่เหมือนถูกทิ้งไว้นอกกลุ่ม เข้าต้องทำให้สำเร็จด้วยมือตัวเองเท่านั้น
โชคดีเด็กยอมลองใหม่
ทำไปบ่นไปค่ะ ไม่ได้ดั่งใจ แต่เขาก็ลองแก้ปัญหาของเขาเองไปเรื่อย ใช้ทั้งมือทั้งเท้า....จริงๆ เราก็คอยนั่งดู ตกใจบ้างก็ เขาว่ามันเป็นวิธีการแก้ปัญหา เราก็นั่งมองไปค่ะ พร้อมกับบอกว่า มือก็ได้นะ เท้าป้าว่ามันหนักไป นั่งเชียร์ ออกความเห็นบ้างซึ่งบางทีเขาก็เชื่อ บางทีก็ไม่เชื่อ เขามีวิธีของเขา ก็ไม่ว่าอะไรกัน เราอยากให้งานเขาสำเร็จด้วยความพยายามทั้งหมดที่เขามี ....สุดท้าย สำเร็จค่ะ ใจฟูมาก ภาพพิมพ์ของเขาแม้จะใช้เวลานาน แก้ไขหลายทีแต่สุดท้ายก็สำเร็จ ....สวยสมใจคนทำ
จากที่ดูไม่แยแส ไม่เห็นต้องทำเหมือนเพื่อนเลย ภาพที่เห็นคือ เด็กที่ดีใจมาก มีความสุข มันเหมือนบทพิสูจน์ตัวเองเล็กๆว่าเราก็ทำได้ไม่ต่างจากคนอื่น ....
รีบเอาไปพิมพ์กับเพื่อนเร็ว.....ตัวเองรีบบอก
เขากุลีกุจอออกไปรอคิวพิมพ์ภาพลงบนเฟรมเดียวกับเพื่อนๆ...
แม้เขาจะอยากพิมพ์แต่ก็รอได้ เขารอเพื่อนที่ตัวเล็กกว่าทำก่อนแม้จะมาทีหลัง และไม่แย่งใคร จนสีที่ทาไว้มันแห้งลง และพิมพ์ไม่ค่อยติด ภาพอาจไม่สวยเท่าตอนที่ลองพิมพ์ ...แต่ท่าทีของเขาภูมิใจมาก
หนึ่งก้าวเล็กๆที่เติมเต็มเด็กได้เมื่อเขาลงมือและก้าวข้ามด้วยตัวเอง ...
ต้นไม้ต้นนี้ยังอ่อนแอมาก เราไม่รู้ว่าเขาเจ็บปวดจากอะไรมาบ้าง ต้องการคนที่เข้าใจดูแลด้วยความรักและเมตตา ....แล้วเขาจะเป็นต้นไม้ที่เติบโตแข็งแรง และมีประโยชน์
....การเจอกันแค่ครั้งเดียว ไม่คาดหวังว่าจะเปลี่ยนชีวิตใครไม่ได้...แต่อย่างน้อยได้มีความสุขจากความภาคภูมิใจในตัวเองสักครั้งก็ยังดีค่ะ ....ส่วนตัวมองว่าช่วงเวลานั้นมันสำคัญมาก
ชื่นชมกับกิจกรรมดีๆที่เพื่อนจัดค่ะ
บอกเขาไปว่า ....เรารู้ว่ามันเหนื่อย แต่มันมีประโยชน์และช่วยเด็กได้มาก อย่าเลิกทำนะ
ปีนี้จัดไปเมื่อวันที่ 13-14 พฤศจิกายน 2568
เขื่อนอุบลรัตน์ จ.ขอนแก่น ...
รพ.ไม่มีเงินนะคะ งบมีให้น้อยมาก เพื่อนวิ่งขอความช่วยเหลือจากภาคเอกชนมาช่วยทุกปีเลยค่ะ เผื่อมีใครสนใจช่วนเหลือให้โครงการนี้ไปได้ต่อ ลองติดต่อสอบถามไปทางโรงพยาบาลได้นะคะ
เด็กแม้จะมีขีดจำกัดทางร่างกาย ฐานะ โอกาส แต่ไม่มีขีดจำกัดทางใจนะคะ...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
