ปานรูปหัวใจที่กลายเป็นคำสาบาน
**—บทที่ 1 —
แผลหัวใจที่ยังไม่ปิด**
บ้านหลังใหญ่ของเศรษฐี “คุณภาคิน” ตั้งตระหง่านราวคฤหาสน์ยุโรปยุคใหม่ ตัวอาคารสีขาวทรงเรขาคณิตตัดกับเส้นไม้เข้มที่ขนาบประตูด้านหน้า งานสถาปัตยกรรมสมัยใหม่ที่ดูแพงจนคนในวงการมัณฑนศิลป์ต้องหยุดมอง แต่สำหรับ นก…บรรยากาศทั้งหมดกลับให้ความรู้สึกหนักอึ้งโดยไม่รู้สาเหตุ ตั้งแต่นาทีแรกที่ก้าวลงจากรถตู้ขนอุปกรณ์
เขาคือมัณฑนศิลป์ชื่อดังระดับประเทศ—ชายผู้ใจเป็นหญิงที่เติบโตมากับพรสวรรค์ด้านศิลปะการตกแต่งบ้าน จนเป็นเบอร์ต้น ๆ ของวงการ ไม่ใช่เพราะเขาโชคดี แต่เพราะเขา “ลุกขึ้นจากความสูญเสีย” ที่บดขยี้หัวใจในวันที่เขาเกือบพังไปทั้งชีวิต
นกย่องเข้าไปในโถงบ้านอย่างเงียบงัน มือไล้ไปตามเสาไม้เนื้อดี ดวงตาคมกริบแต่เจือเศร้าเล็ก ๆ พินิจทุกโค้ง ทุกเงา ทุกสัดส่วน
“อาคารนี้…ดีไซน์คล้ายงานของกายสมัยก่อนเลยนะ”
เขาพึมพำกับตัวเองเบา ๆ ชื่อที่เปล่งออกมาทำให้หัวใจเหมือนโดนดีดด้วยลวดเย็น ๆ ชายคนนั้นคือแฟนผู้ล่วงลับ—กาย สถาปนิกหนุ่มหล่อ อบอุ่น และอ่อนโยน ผู้มี ปานรูปหัวใจอยู่ที่อกซ้าย เหมือนสัญลักษณ์ประจำตัว
กายรักเขามาก…
กายสัญญาว่าจะรักแค่เขา…
และวันหนึ่งกายก็ถูกฆาตกรรมอย่างไร้สาเหตุ
คดีไม่เคยถูกปิด
คนร้ายไม่เคยถูกจับ
และปานรูปหัวใจดวงนั้น…หายไปตลอดกาล
แม้จะผ่านมา 4 ปี แต่นกยังฝันถึงใบหน้ายิ้มหวานของกายเสมอ
วันนี้เขาไม่คิดว่าจะพบอะไรที่เกี่ยวกันอีก
แต่ความรู้สึกบางอย่างกลับค่อย ๆ ทำให้ลมหายใจหนักขึ้นโดยไม่รู้ตัว
**— บทที่ 2 —
เด็กสาวปริศนากับปานที่เหมือนฝันร้ายและฝันดีรวมกัน**
ขณะที่นกกำลังตรวจงาน เขาได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ มาจากระเบียงโค้งของชั้นสอง จังหวะฝีเท้าสม่ำเสมอแต่แฝงด้วยความสง่างามประหลาด
และแล้วเด็กสาววัยยี่สิบต้น ๆ ก็เดินลงบันไดโค้งมาช้า ๆ
ผมยาวสีดำขลับ
ผิวขาวจัด
ดวงตาฉายแววอ่อนโยนแต่ซ่อนความเศร้าบางอย่างเหมือนเขา
เธอชื่อ—
นางฟ้า
เป็นลูกสาวคุณภาคิน เจ้าของบ้านผู้ว่าจ้างเขามาตกแต่งใหม่ทั้งหลัง
แต่สิ่งที่ทำให้นกยืนนิ่งราวถูกสตั๊น ไม่ใช่ความงามของเธอ
ไม่ใช่ดวงตาที่เหมือนจ้องทะลุหัวใจเขา
แต่เป็น—
ปานรูปหัวใจสีแดงจาง ๆ อยู่ที่ “อกซ้าย” ในตำแหน่งเดียวกับของกายเป๊ะ
หัวใจนกเหมือนถูกบีบ
เขาลืมตาไม่กะพริบ
ทำอะไรไม่ถูก
นางฟ้ามองเขาแล้วเอียงหน้าเบา ๆ พร้อมยิ้มละมุน
“คุณนกใช่ไหมคะ… ฉันได้ยินแต่ชื่อมานานแล้ว ดีใจจังที่ได้เจอตัวจริง วันนี้บ้านอาจจะรกไปหน่อยนะคะ เหมือนที่คุณชอบบอกกายเสมอว่า ‘พื้นที่รกทำให้จิตใจรกร่วมด้วย’ ใช่ไหมคะ?”
นกสะดุ้งเฮือก
คำพูดนั้นเป็นประโยคที่ “กาย” พูดประจำ
และเขาไม่เคยบอกใคร
แม้แต่ข่าวในวงการก็ไม่มีวันรู้เรื่องรายละเอียดจุกจิกแบบนี้
นกยืนนิ่ง น้ำเสียงสั่นเพราะตกใจแทบพูดไม่ออก
“เมื่อ…เมื่อกี้ว่าอะไรนะ?”
นางฟ้าขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนเพิ่งรู้ตัวว่าพูดอะไรบางอย่างออกไปโดยไม่ตั้งใจ
“เอ่อ…คือ…มันเหมือนประโยคที่โผล่ขึ้นในหัวฉันน่ะค่ะ แต่พอพูดออกไปแล้ว…ฉันก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงคุ้นเหมือนเคยใช้มาก่อน ทั้งที่ไม่เคยเจอคุณเลยด้วยซ้ำ”
เธอยิ้มบาง ๆ ก่อนแตะที่หน้าอกซ้ายของตัวเองอย่างไม่รู้ตัว
“บางครั้งฉันก็รู้สึกเจ็บที่ปานตรงนี้…แปลกไหมคะ? เหมือนความทรงจำของใครอีกคนตีกลับมาในหัวของฉันตลอดเวลา”
นกหายใจหนัก ร่างเย็นเฉียบ
เขาเริ่มสั่นตั้งแต่ปลายมือถึงปลายเท้า
ปานรูปหัวใจ
คำพูด
สายตา
แม้แต่ท่าทางยืนเยื้องตัวเล็กน้อยเหมือนกายเป๊ะ
มันทำให้เขารู้เรื่องหนึ่งทันที
นางฟ้า…ไม่ใช่เด็กสาวธรรมดา
เธอเกี่ยวข้องกับกาย
และเกี่ยวข้องกับการตายของกายแน่นอน
**— บทที่ 3 —
คืนแรกที่เริ่มมีเงาของความจริง**
หลังจากทีมงานกลับหมดแล้ว นกยังยืนอยู่ในห้องทำงานของคุณภาคิน พลางทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้น
โต๊ะไม้โอ๊กเก่า
แผนผังบ้าน
แบบบ้านที่ถูกออกแบบโดยสถาปนิกก่อนหน้า
และเอกสารบางชุดที่เขาพบโดยบังเอิญระหว่างจัดแฟ้ม
บนหน้าปกเขียนว่า…
“โครงการบ้านตัวอย่าง – ผู้ออกแบบ: ก.ว.”
ก.ว. คืออักษรย่อของ กาย วัฒนกานต์
แฟนของเขาที่ถูกฆ่าตาย
นกยกมือขึ้นปิดปาก
หัวใจเต้นโครมคราม
นี่มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญอีกต่อไปแล้ว
กายออกแบบบ้านหลังนี้?
หรือกายเคยทำงานร่วมกับเศรษฐีภาคินก่อนเสียชีวิต?
หรือเรื่องทั้งหมดของบ้านหลังนี้เชื่อมโยงกับวันที่กายถูกฆ่า?
ทันใดนั้น เสียงประตูห้องทำงานก็เปิดออกช้า ๆ
นางฟ้ายืนอยู่หน้าประตู
ในชุดเดรสสีครีมอ่อน
ผมยาวสลวยทิ้งตัวลงบนไหล่
ดวงตาเต็มไปด้วยความห่วงใยประหลาดที่นกไม่เคยได้รับจากใคร…ยกเว้นกาย
“คุณนก อยู่คนเดียวในห้องมืด ๆ แบบนี้…กลัวไม่เหรอคะ?”
นกไม่ตอบ เขายังสะลักสะอื้นเบา ๆ
นางฟ้าเดินเข้ามาช้า ๆ ก่อนยื่นมือมาวางบนไหล่นก
สัมผัสนั้นอ่อนโยน…เหมือนที่กายเคยปลอบเขาตอนร้องไห้แทบทุกอย่าง
“คุณ…คุณทำแบบนี้ทำไม” นกเสียงสั่น
นางฟ้าพึมพำเบา ๆ
เหมือนคำพูดนั้นหลุดออกโดยไม่ตั้งใจอีกครั้ง
“เพราะฉันเคยสัญญากับคุณว่า…ฉันจะรักคุณคนเดียวไง”
นกชะงักราวถูกฟ้าผ่า
น้ำตาพรั่งพรูออกมาโดยไม่รู้ตัว
นางฟ้ามองเขาอย่างงุนงง
“ฉัน…พูดอะไรออกไปเหรอคะ?”
แต่สำหรับนก…คำพูดนั้นคือ “คำสัญญาของกาย” แบบคำต่อคำ
ไม่มีผิดแม้แต่ตัวอักษรเดียว
เขาเพิ่งเริ่มรู้ความจริงที่น่ากลัวสั่นหัวใจ
กายกลับมาแล้ว
แต่กลับมาในร่าง “นางฟ้า” ลูกสาวเศรษฐีผู้ลึกลับ
และถ้านางฟ้าคือกาย—
ฆาตกรอาจอยู่ใกล้กว่าทุกคนคิด
ใกล้…จนทั้งเขาและนางฟ้าอาจกำลังตกอยู่ในอันตราย
**— บทที่ 4 —
เงาที่เริ่มขยับ**
นกยืนมองนางฟ้าด้วยหัวใจที่สั่นสะท้านอย่างรุนแรง เขาพยายามตั้งสติรวบรวมความกล้าเพื่อเอ่ยคำถามที่กลืนไม่ลงมาหลายปี
“นางฟ้า…เมื่อกี้เธอพูดว่า ‘ฉันสัญญาว่าจะรักคุณคนเดียว’ ใช่ไหม?”
นางฟ้าชะงัก เหมือนถูกถามด้วยเรื่องที่เธอเองก็ไม่เข้าใจ แววตาเหมือนหลงทางอยู่ในความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
“ฉัน…ไม่รู้ค่ะ มันเหมือนคำพูดมันผุดขึ้นมาเอง ฉันไม่เคยสัญญากับใครแบบนั้น…”
จังหวะนั้นเอง นกเห็นมือของนางฟ้าสั่นเล็กน้อย
เหมือนร่างกายของเธอกำลังต่อต้าน “ความทรงจำของใครอีกคน” ที่พยายามผุดขึ้นมาทีละนิด
นกสูดลมหายใจลึก พยายามไม่สั่นตาม
“เธอเจ็บที่ปานบ่อยไหม?”
นางฟ้าก้มมองปานรูปหัวใจบนหน้าอกซ้ายของตัวเอง “ปานเดียวกับกาย” เป๊ะราวถูกพิมพ์จากแบบเดียวกัน
“บ่อยค่ะ…โดยเฉพาะเวลาที่เจอคุณ”
หัวใจนกเกือบหยุดเต้น
เธอยิ้มน้อย ๆ ก่อนพูดบางอย่างที่ทำให้นกถึงกับหายใจไม่ทั่วท้อง
“เวลามองคุณ ฉันรู้สึก…เหมือนหัวใจฉันเคยเป็นของคุณมาก่อน”
มันเป็นประโยคที่กายเคยพูดในวันครบรอบปีแรกของพวกเขา
ไม่มีใครรู้
ไม่มีใครบอก
มันเป็นถ้อยคำที่นกคิดว่าจะไม่มีวันได้ยินอีกในชีวิตนี้
นกเกือบล้ม แต่รีบยืนเกร็งไว้
ความจริงกำลังไหลเข้าหาเขาเหมือนคลื่นทะเลที่ไม่มีวันหยุด
นางฟ้าไม่ใช่แค่เด็กสาวที่บังเอิญพูดเหมือนกาย
ไม่ใช่แค่คนที่เกิดมามีปานรูปหัวใจ
เธอคือใครบางคนที่เชื่อมโยงกับกาย
ลึกและซับซ้อนกว่าที่เขาเคยจินตนาการไว้หลายเท่า
**— บทที่ 5 —
คุณภาคิน ผู้ชายที่ยิ้มด้วยตาแต่ซ่อนอะไรไว้ในใจ**
เสียงเปิดประตูดังขึ้น
ทำให้นกและนางฟ้าหันไปพร้อมกัน
คุณภาคิน—เจ้าของบ้าน—เดินเข้ามาด้วยรอยยิ้มแบบสุภาพชน แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ “นก” มองแล้วรู้สึกเย็นวาบโดยไม่เข้าใจสาเหตุ เขาเป็นชายวัยห้าสิบต้น ๆ ที่มีบุคลิกสุขุม พูดน้อย ทำงานใหญ่ และมีอำนาจในวงสังคมชั้นสูง
“คุณนกครับ บ้านมืดขนาดนี้ทำไมไม่เปิดไฟล่ะ เดี๋ยวล้มตายขึ้นมาจะยุ่งนะ”
นกยิ้มฝืน
แต่สิ่งที่เขาสังเกตคือ…
สายตาคุณภาคินมองไปที่ปานของนางฟ้าเพียงแววเดียวก่อนจะรีบเบือนหน้า
แววตานั้นคือความหวาดกลัว
ไม่ใช่ความรักของพ่อที่เห็นลูกมีแผล
แต่เป็นความกลัว…เหมือนกลัวใครบางคนจะ “กลับมา”
นางฟ้าเดินไปหาพ่อ แต่ภาคินถอยหนึ่งก้าว ราวกับกลัวการสัมผัส
นกเห็นมันชัด
และสัญชาตญาณบอกเขาเลยว่า—
ผู้ชายคนนี้ “รู้อะไรบางอย่าง” เกี่ยวกับการตายของกาย
นกไม่พูดต่อ
แต่จังหวะที่ภาคินเดินออกจากห้อง เขาพูดเบา ๆ โดยไม่หันหลังกลับมา
“คุณนก…ในบ้านหลังนี้ กรุณาอย่าเดินคนเดียวตอนกลางคืนนะครับ มันอันตราย”
น้ำเสียงเหมือนเตือน
แต่ฟังดูคล้ายขู่มากกว่า
และประโยคต่อท้ายที่ทำให้นกขนลุกซู่คือ—
“โดยเฉพาะบริเวณห้องใต้ดิน”
นางฟ้าขมวดคิ้ว
นกยืนนิ่ง
หัวใจเต้นช้าแต่หนักราวถูกก้อนหินทับ
ห้องใต้ดิน?
ทำไมต้องเป็นห้องนั้น?
และทำไมภาคินต้องห้ามอย่างชัดเจนขนาดนั้น?
ทุกอย่างเริ่มไม่ปกติ
กายเคยเกี่ยวข้องกับโครงการบ้านหลังนี้
และตอนนี้…พ่อของนางฟ้ากลัวบางอย่างที่อยู่ใน “ใต้ดิน”
นกยิ่งมั่นใจ
เรื่องทั้งหมดเชื่อมโยงกันทุกเส้นสาย
**— บทที่ 6 —
คืนแรกของสัญญาณบางอย่าง**
คืนนั้น นกกลับไปพักที่บ้านพักแขกภายในพื้นที่คฤหาสน์ ซึ่งอยู่แยกจากตัวบ้านใหญ่เล็กน้อย เขานอนไม่หลับ ภาพของนางฟ้า—หรือที่เขาเริ่มเรียกในใจว่า “กายในร่างใหม่”—วนเวียนอยู่ในหัวไม่หยุด
เขานอนมองเพดาน
น้ำตาซึม
เพราะถ้าสิ่งที่เขาสงสัยเป็นเรื่องจริง…
กายกลับมาแล้ว
เพื่อบอกเขาบางอย่าง
หรือเพื่อเตือนเขาว่า…คดีนั้นยังไม่จบ
ระหว่างที่นกกำลังหลับตา
เสียง “เคาะประตู” ก็ดังขึ้นช้า ๆ
เคาะ…
เคาะ…
เคาะ…
ในเวลาเกือบตีหนึ่ง
นกสะดุ้งลุกขึ้นทันที
หัวใจเต้นรัวราวจะทะลุอก
เขาเดินไปเปิดประตูช้า ๆ มือสั่นจนลูกบิดแทบหมุนไม่อยู่
และเมื่อประตูเปิดออก—
นางฟ้ายืนอยู่หน้าห้อง
ในชุดนอนสีขาวบาง ๆ
ผมยาวสลวย
ใบหน้าซีดราวกับร้องไห้มา
ดวงตาเธอสั่นระริกเต็มไปด้วยความหวาดกลัวที่แท้จริง ไม่ใช่ความอ่อนโยนแบบตอนกลางวัน
“คุณนก…ช่วยฉันด้วย”
เสียงเธอสั่นพร่า
นกรีบพยุงเธอเข้าไปในห้อง
“นางฟ้า เกิดอะไรขึ้น?”
นางฟ้ากัดริมฝีปากแน่นเหมือนพยายามควบคุมตัวเอง
“เมื่อกี้…ฉันฝันเห็น…เห็นภาพของผู้ชายคนหนึ่งถูกฆ่า…เลือดเต็มพื้น…และเสียงของเขาบอกฉันว่า…”
เธอหันหน้ามามองนก
น้ำตาไหลพราก
“บอกว่า ‘ช่วยฉันด้วยนก…ฆาตกรยังอยู่ใกล้เธอ’”
นกตัวชา
ขาแทบทรุด
เพราะนั้นคือ “ประโยคสุดท้ายที่กายพูดกับนกในโทรศัพท์” ในคืนที่เขาถูกฆ่า
ไม่มีใครรู้
ไม่มีใครอยู่ตรงนั้น
ไม่มีใครได้ยิน
ยกเว้น…
ฆาตกร
และตอนนี้ นางฟ้ากำลังเห็นภาพที่ไม่มีทางทีจะรู้ได้เลย
นกกัดฟันแน่น
เขารู้แล้วว่าเรื่องทั้งหมดไม่ใช่บังเอิญ
ทุกอย่างกำลังร้อยเรียงไปสู่ “ความจริง” ที่ถูกฝังไว้หลายปี
นางฟ้าดึงแขนนกแน่นอย่างหวาดกลัว
“คุณนก…ฉันกลัว…ฉันไม่รู้ว่าฉันกำลังกลายเป็นใคร…หรือใครกำลังควบคุมฉันอยู่…”
นกโอบเธอไว้แน่น
เหมือนที่เขาเคยโอบกายในคืนที่กายฝันร้าย
“ไม่เป็นไร…ฉันอยู่ตรงนี้ ฉันจะไม่ให้ใครทำร้ายเธออีกแล้ว”
นางฟ้าสะอื้นซบไหล่เขา
และในจังหวะที่นกกำลังจะปลอบเธอ—
เสียงหนึ่งดังแว่วจากนอกหน้าต่าง
เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
แต่ชัดเจนพอที่ทำให้นกเลือดเย็นวาบ
เสียงผู้ชาย
แผ่วเบา
เหมือนผ่านอากาศไกล ๆ
“…นก…”
เขาหันไปทันที
แต่ด้านนอกไม่มีใคร
นอกจากต้นไม้ที่ไหวเบา ๆ
นางฟ้ากระชากแขนนกแน่นกว่าเดิม
“คุณได้ยินไหม…? เสียงนั้น…เรียกชื่อคุณ…”
นกพยักหน้า
ใบหน้าซีดราวกระดาษ
เพราะเสียงนั้น
คือเสียงของ กาย
ไม่มีผิดแม้แต่นิดเดียว
และนี่ไม่ใช่ความฝัน
ไม่ใช่ภาพหลอน
ไม่ใช่เสียงลม
มันคือ “คำเตือน”
ฆาตกรอยู่ใกล้
ใกล้กว่าที่พวกเขาคิดมาก
ตอนที่ 7 — ปริศนาในกล่องเหล็ก
นกนั่งอยู่ในรถของตัวเองที่จอดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงามของตระกูลวริศภูมิ ขณะที่ลมยามค่ำพัดเอื่อย ๆ ผ่านกระจก เธอกำลังคิดถึงคำพูดของนางฟ้า…คำพูดที่เหมือนกายมากเกินไป “ถ้านกกลัว…ผมจะอยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน” มันคือประโยคสุดท้ายที่กายบอกเธอก่อนเขาถูกฆ่า
นกส่ายหัวแรง ๆ พยายามบอกตัวเองว่า “ไม่มีทาง นางฟ้าเป็นผู้หญิง…กายเป็นผู้ชาย”
แต่หัวใจก็ไม่ยอมเชื่อเหตุผลง่าย ๆ แบบนั้น
ก่อนเธอจะสตาร์ทรถ จู่ ๆ ไฟหน้ารถอีกคันจากข้างหลังส่องมาเต็ม ๆ
นกชะงัก — เป็นรถเก๋งสีดำป้ายทะเบียนที่เธอจำได้…มันคือคันเดียวกับที่เธอเห็นในคืนกายถูกฆ่า!
นกรีบหมอบลงกับที่นั่ง หัวใจเต้นแรง
ไฟหน้าปิดลงราวกับคนขับรู้ว่าเธอเห็น
จากนั้นรถค่อย ๆ เคลื่อนออกไปอย่างเงียบงัน
นกกัดริมฝีปาก “นี่มัน…ตามมาหรือ?”
เธอหยิบมือถือขึ้นโทรหานางฟ้าทันที
“นางฟ้า…เธออยู่ไหน? ฉันรู้สึกว่าโดนตาม—”
แต่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนมีเสียงหายใจสั่นเบา ๆ
“นก…ขึ้นมาคุยบนห้องฉันเถอะ…ฉันมีของบางอย่างที่ต้องให้เธอ”
น้ำเสียงสั่น แบบที่นางฟ้าไม่เคยเป็นมาก่อน
นกรีบวิ่งกลับเข้าไปในคฤหาสน์อย่างไม่คิดชีวิต
ตอนที่ 8 — ปานหัวใจที่เหมือนกัน
นางฟ้าเปิดประตูห้องให้ นั่งอยู่บนเตียง มีกล่องเหล็กสีเงินบนตัก
ใบหน้าเธอดูซีดเหมือนคนร้องไห้มานาน
“นางฟ้า…เกิดอะไรขึ้น?”
นางฟ้าไม่ตอบ แต่ยื่นกล่องให้
“ในนี้…เป็นของของฉันตั้งแต่เด็ก แต่วันนี้ฉันเพิ่งรู้ว่ามันซ่อนความจริงบางอย่างอยู่”
นกเปิดกล่องอย่างระแวดระวัง
ในนั้นมีสมุดวาดรูปเด็กเล่มเก่า รูปถ่ายตอนนางฟ้าเด็ก ๆ และ…จี้รูปหัวใจโลหะที่เหมือนกับของกายทุกกระเบียดนิ้ว
หัวใจนกเต้นแรงจนเหมือนจะพัง
จี้แบบนี้…มันคือคู่รักที่สลักคำว่า
“G-N together forever”
นกยกขึ้นมาดู — มันคือของกายจริง ๆ ไม่มีผิด
“มันมาอยู่ที่เธอได้ยังไง?” นกถามเสียงแทบไม่ออก
นางฟ้าหลบตา
“นั่นแหละ…สิ่งที่ฉันกลัว นก ฉันจำ…จำบางอย่างได้แล้ว”
เธอค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อตรงอกซ้าย
เผยปานหัวใจ…รูปทรงเดียวกับของกาย
ตำแหน่งเดียวกัน
ขนาดใกล้เคียงกันราวกับสำเนา
นกถอยหลังช้า ๆ
มือสั่นจนแทบยกไม่ขึ้น
“เป็นไปไม่ได้…กายตายไปแล้ว…แล้วเธอ—”
นางฟ้าเดินเข้ามาใกล้ วางมือบนแก้มเธออย่างอ่อนโยน
สัมผัสนั้นเหมือนเดิม — สัมผัสที่กายเคยทำเสมอ
“นก…เธอจำได้ไหม กายเคยพูดว่า ถ้ามีอีกชีวิต เขาจะกลับมาให้เจอเธออีก”
นกน้ำตาไหล
เธอรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่คุ้นเคยจนทำให้หัวใจเจ็บ
ตอนที่ 9 — ไฟล์ลับในสถาปนิก
แต่ก่อนที่นกจะถามอะไรต่อ นางฟ้าก็หยิบแฟลชไดรฟ์สีแดงออกมาจากกล่องเหล็กนั้น
“นี่คือแบบบ้านที่กายเคยทำล่าสุด…ที่ไม่เคยเผยให้ใครเห็น”
นกจำโลโก้บริษัทสถาปนิกกายได้
“ของกายจริง…”
นางฟ้าพูดช้า ๆ
“ในนั้น…มีข้อมูลที่ฉันเพิ่งเปิดได้เมื่อเช้า มันต้องใช้รหัสผ่าน…ซึ่งคำใบ้คือวันเกิดของเธอ นก”
นกชะงัก
“ทำไมกายต้องล็อกไฟล์ด้วยวันเกิดฉัน?”
นางฟ้าสบตาเธอ — แววตาที่เหมือนกายมากเกินจนทำใจไม่ได้
“เพราะกายต้องการให้เธอเป็นคนเดียวที่เจอความจริง”
นกเสียศูนย์ — ความคิดทุกอย่างปั่นป่วน
ก่อนเธอจะพูดอะไร เสียงเคาะประตูดัง “ตุบ ตุบ ตุบ”
แรงผิดปกติ เหมือนคนทุบ
นางฟ้าเปลี่ยนสีหน้า
“คนร้าย…มันรู้ว่าเราเจอไฟล์แล้ว”
ตอนที่ 10 — หลบหนี
เสียงทุบประตูดังขึ้นอีก
นางฟ้าคว้ามือนก
“ทางนี้!”
เธอพานกออกจากประตูหลังห้อง วิ่งเข้าทางบันไดซ่อนที่อยู่หลังตู้เสื้อผ้า
เป็นทางลับที่เหมือนในแบบบ้านของกาย…นกจำมันได้
“นี่มันแบบบ้านที่กายเคยเล่า…ที่เขาบอกว่าจะออกแบบให้บ้านเราในอนาคต”
นางฟ้าหันมาตอบเร็ว ๆ
“เพราะฉัน…มีสมุดสเกตช์ทุกเล่มของเขา”
นกตกใจ
“ทำไมของพวกนั้นถึงอยู่กับเธอ?”
นางฟ้าหยุดกะทันหัน หันมามองด้วยสีหน้าสั่นไหว
“นก…เพราะฉันคือเขา”
คำพูดนั้นทำให้นกถึงกับยืนตะลึง
แต่ไม่มีเวลาคิด เพราะเสียงฝีเท้าคนร้ายไล่ตามเข้ามาแล้ว
ตอนที่ 11 — ไฟล์ลับที่บอกชื่อฆาตกร
ทั้งสองวิ่งมาถึงเรือนรับรองหลังเล็กซึ่งเงียบสนิท
นกเสียบแฟลชไดรฟ์เข้าคอมพิวเตอร์ตัวเก่าที่อยู่ในห้องเก็บของ
หน้าจอเปิดขึ้น
มีไฟล์ชื่อ
“TRUTH_FOR_NOK”
นกกดเปิด
ต้องใส่รหัสผ่าน
นกพิมพ์วันที่เกิดของตัวเองลงไป
ไฟล์เด้งขึ้นทันที
ในนั้นเป็นวิดีโอของกาย ตัวสั่น หน้าเต็มไปด้วยเลือด
กายพูดเสียงสั่น
“นก…ถ้าเธอได้ดูไฟล์นี้ แสดงว่าฉันคงไปไม่รอด—”
นกปิดปากตัวเอง น้ำตาไหลพราก
นางฟ้านั่งลงใกล้ ๆ เธอ มือสั่นเท่า ๆ กัน
กายพูดต่อ
“คนที่ฆ่าฉัน…คือนายวรุตม์…พ่อของนางฟ้า…”
นกตัวแข็ง
นางฟ้าหน้าซีดเหมือนเลือดหายไปทั้งหมด
กายยังพูดต่อ
“เขารู้ว่าฉันกำลังเจอข้อมูลทุจริตโครงการก่อสร้างของเขา ฉันแอบถ่ายหลักฐานไว้…และเขาพยายามจะฆ่าฉันเพื่อปิดปาก”
นกสะอื้น
“กาย…ทำไมไม่บอกฉัน…”
กายในคลิปไอหนัก
“เพราะฉันรู้ว่าเขาตามจับตานกอยู่ ถ้าบอก เธอจะตายไปด้วย…ฉันสู้เพื่อทั้งคู่…และ—”
จู่ ๆ ไฟล์สะดุด
เสียงกายพูดเบาเหมือนจะหมดลมหายใจ
“…ถ้าฉัน…ได้เกิดใหม่…ขอให้ได้รักนกอีกครั้ง…ไม่ว่าจะร่างไหน…”
คลิปดับลงทันที
นางฟ้านิ่ง น้ำตาไหลเงียบ ๆ
“นก…ฉันไม่รู้เลยว่าพ่อเป็นฆาตกร…ฉันสาบาน”
นกมองนางฟ้า — มองลึกเข้าไป
ในแววตาคู่นั้น เธอเห็นท่าทาง ความห่วงใย วิธีมอง…ทุกอย่างของกาย
และเธอเชื่อ—
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
ตอนที่ 12 — การเผชิญหน้า
เสียงปืนดัง “ปัง!” จากด้านนอกเรือนรับรอง
ทั้งคู่สะดุ้ง
นางฟ้าจับมือนกแน่น
ประตูถูกรัวกระสุนจนแตก
ชายร่างใหญ่เดินเข้ามา — วรุตม์ พ่อของนางฟ้า
สีหน้าเขาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่ง
“นก…เธอไม่ควรยุ่งเรื่องนี้…กายก็ตายไปแล้ว เธอก็ควรไปตามมัน”
นกกัดฟัน
“เพราะคุณฆ่าเขา!”
วรุตม์หัวเราะ
“ฉันฆ่าเพราะเขาขวางทาง! แล้วตอนนี้เธอก็ขวางเหมือนกัน!”
เขายกปืนขึ้นเล็งนก
นางฟ้าร้อง
“พ่อ!!! หยุด!!!”
วรุตม์หันไปมองลูกสาว
“ลูก…ออกมาจากนั่นเถอะ นั่นมันพวกขยะ LGBTQ พวกนี้จะลากลูกลงเหว!”
คำพูดนั้นทำให้นกเจ็บยิ่งกว่ากระสุน
แต่นางฟ้าตะโกนตอบอย่างไม่ลังเล
“คนที่พาฉันขึ้นจากเหว…คือ นก !!!”
วรุตม์ชะงักไปเสี้ยววินาที
นกฉวยโอกาสคว้าจี้หัวใจของกายที่นางฟ้าถืออยู่ แล้วเหวี่ยงใส่สวิตช์ไฟปล่อยประกายไฟ
เกิดเสียง “ปะ!”
สปาร์กไฟลัดวงจรทำให้ไฟในเรือนดับหมด
ความมืดปกคลุมทุกอย่าง
เสียงปืนดัง “ปัง ปัง” ยิงมั่วไปหมด
นกจับมือนางฟ้าลากออกหลังเรือนทันที
ตอนที่ 13 — ความทรงจำที่กลับมา
ทั้งคู่หลบในสวนมืด
นางฟ้าหอบหายใจหนัก
มือกุมหน้าอกซ้าย
“นก…ฉันรู้สึกแปลก ๆ เหมือน…หัวใจฉันเต้นเหมือนตอนเป็นกาย…”
นกประคองเธอ
“นางฟ้า…อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้ เราต้องหนี—”
แต่จู่ ๆ นางฟ้าทรุดลง
แล้วเริ่มพร่ำคำพูด…คำที่กายเคยพูดกับนกในคืนสุดท้ายก่อนตาย
“นก…อย่าร้องนะ…ฉันอยู่ตรงนี้…เหมือนที่เคยอยู่เสมอ…”
นกตัวสั่น
เพราะมันไม่ใช่คำพูดของนางฟ้า
แต่นี่ คือเสียงกาย — จังหวะ ลมหายใจ การเน้นคำ ทุกอย่างเหมือนเดิม
นกกอดเธอแน่น
น้ำตาไหลไม่หยุด
“กาย…ใช่ไหม…”
นางฟ้านิ่งไป ก่อนค่อย ๆ หลับตา
น้ำตาหยดออกมาช้า ๆ
“ถ้าชาติหน้ามีจริง…ฉันคงกลับมาเป็นผู้หญิงแบบนี้…เพราะฉันอยากอยู่กับนก…นานกว่าชีวิตเดียว”
หัวใจนกแตกสลาย
ความจริงชัดเจนเกินจะปฏิเสธ
ไม่ว่าวิญญาณ การเวียนว่าย หรือปาฏิหาริย์แบบไหน…
คนตรงหน้านี้คือกาย
ตอนที่ 14 — คดีปิด
วรุตม์ถูกตำรวจจับในคืนเดียวกัน หลังยิงปะทะกับตำรวจที่มาถึงคฤหาสน์
หลักฐานในไฟล์ของกายถูกส่งให้หน่วยสอบสวน
คดีฆาตกรรมของกายจึงถูกไขอย่างสมบูรณ์
นกไปให้การในฐานะพยานสำคัญ
สื่อทุกสำนักพาดหัวข่าวใหญ่
แต่ระหว่างทั้งหมดนั้น
นกไม่ปล่อยมือของนางฟ้าเลยแม้แต่วินาทีเดียว
ตอนที่ 15 — รักเดียวกัน แต่ในร่างใหม่
หลายเดือนผ่านไป
คดีปิด
สังคมเริ่มลืม
แต่หัวใจสองดวงยังคงฟื้นตัวไปด้วยกัน
นางฟ้ากลายเป็นเจ้าของกิจการออกแบบภายในร่วมกับนก
ทั้งคู่สร้างผลงานที่ดังไปทั่วประเทศ
คืนหนึ่ง นางฟ้าชวนไปดูพระอาทิตย์ตกริมระเบียงบ้าน
สีส้มสะท้อนบนผิวเธอเหมือนภาพในอดีต
นางฟ้าจับมือเธอ
ยิ้มเหมือนกาย
อ่อนโยนเหมือนกาย
และรักเหมือนกาย
“นก…ไม่ว่าฉันจะอยู่ในร่างไหน ชีวิตไหน…หัวใจฉันก็รักเธอคนเดียว”
นกน้ำตาคลอ
เอาหน้าซบไหล่เธอ
“กาย…กลับมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหม”
นางฟ้าพยักหน้าเบา ๆ
“กลับมาเพื่อรักนก…แค่คนเดียว”
ในใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น
ปานหัวใจของทั้งคู่เรืองขึ้นเหมือนสัญลักษณ์ที่เชื่อมชะตาเข้าด้วยกัน
และนี่คือรักที่ไม่แพ้ความตาย
รักที่เวียนกลับมาอีกครั้ง
ในร่างใหม่…แต่หัวใจเดิม
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
