เอาให้สุด หยุดที่ไม่คาใจ ...
ความสุข ความสบายใจของแต่ละคนไม่เหมือนกัน เติมเต็มต่างกันไปค่ะ ...
อย่างที่เล่าไปเมื่อวันก่อนว่า คืนวันน้ำขึ้นที่หาดใหญ่ ฝนเท น้ำท่วมหนัก ตัวเองตามสถานการณ์ ไล่ตามคอมเมนท์ขอความช่วยเหลือต่างๆ ...มองเห็นภาพคนเจ็บ และคนตายเยอะมาก ถ้าช่วยช้า ถ้าช่วยเขาไม่ทัน เขาจะป่วย เขาจะตาย ...จำนวนมาก
ไม่มีความสุขค่ะ รู้สึกว่าช่วยอะไรใครไม่ได้ เอานิ้วเขี่ยเงินเข้าบช.บริจาคไปก็เศร้าไป ...ตัวเราทำประโยชน์ได้แค่นี้เหรอ....
น้ำเริ่มลด สภานการณ์ผ่านเข้าวันที่สี่ที่ห้า ทีมแพทย์สนาม ทีม IT จากส่วนกลางเริ่มลงพื้นที่ ที่จริงมีหมอฉุกเฉินบางกลุ่มลงพื้นที่ไปก่อนแล้วเป็นกลุ่มแรกๆ แต่ไม่ได้เป็นข่าวอะไร ...เราก็ตามข่าว ก็ถามตัวเอง ไปเป็นหมอสนามไหวไหม เก็บเสื้อผ้าหนีตามเขาไปเลย ก็ตอบเลยว่า....ม่ายยยย....ด้วยสภาพร่างกาย อาจเป็นภาระคนอื่นมากกว่าประโยชน์
....เราจะทำอะไรได้ คนป่วยต้องเยอะมากแน่นอน คิดว่าจะทำอะไรดี ...โชคดี เห็นรุ่นพี่ที่ตามกันตั้งแต่เรายังไม่ฟักเป็นลูกเจี๊ยบ คือตั้งแต่เป็น Extern พี่มาเรียนต่ออายุรกรรม เพื่อเป็นอายุรแพทย์ เป็นพี่ที่ใจดี และตอนนี้ก็เติบโตในหน้าที่การงานตามสมควรแก่ความสามารถ ....
ตัดสินใจ DM เข้าไปหา จนรู้ว่าควรต้องส่งของไปให้ใคร ที่ไหน .....
จำได้ว่าตอนนั้นคิดเร็ว ตัดสินใจเร็วมาก คุยกับพี่กลางคืนวันพฤหัสบดี เช้าก็เก็บรวบรวมยา เวชภัณฑ์แบ่งจากคลินิกตัวเองได้สองลัง แล้วเลือกส่งข่าว ชักชวนในกลุ่มเพื่อนที่คิดว่า น่าจะชวนกันได้ ก็เพื่อนที่เคยเรียนด้วยกัน มัธยาม มหาวิทยาลัย เพื่อนร่วมงาน ญาติสนิทมิตรสหาย แจ้งให้ทราบ บอกให้รู้ว่าจะทำอะไร เอาที่คนให้สบายใจจะให้.....เรามีทุนตั้งต้น แม้ไม่มาก ได้แค่ไหนก็แค่นั้น แต่ถ้ามีคนสมทบมันจะเพิ่มขึ้น ทำอะไรได้มากขึ้น ...รู้ว่ามันเป็นภาระในการดูแลเงินที่คนอื่นให้มา...ทุกอย่างต้องโปร่งใส ตรวจสอบได้
ที่จริงตั้งใจจะรวมเงินสักสองวัน แต่ เกมต้องเดินเร็วกว่านั้น เพราะเรื่องไม่ง่ายอย่างที่คิด
เราจะส่งของไปยังไงคืนวันศุกร์เริ่มนั่งคิด เส้นทางตัดขาดหมด ...ตรวจสอบบริษัทรับขนส่งพัสดุ ไม่สามารถเปิดให้บริการได้เลยแม้แต่ไปรษณีย์ไทยที่แม้ยามสงครามยังส่งของได้ แต่คราวนี้ทุกอย่างเป็นอัมพาต ...
คืนนั้นเริ่มเครียดกับเงินที่เพื่อนๆสมทบมา ซื้อของแล้วจะส่งยังไงก่อน.....แต่บอกตัวเองว่า เราต้องทำได้ มันจะสำเร็จ ...เราไม่แน่ใจว่ามันเป็นแค่ความคิดหรืออะไร เพราะเราสัมผัสได้ถึงพลังที่มันมี....เราจะทำได้แน่นอน
พลังความเชื่อมั่น พลังความหวัง ว่าของต้องได้ส่ง
เช็คทางอินเตอร์เน็ต จนเจอว่า...ที่อุดรมีจุดรวบรวมของ....ช่องทางเดียวที่มองเห็นค่ะ
จำได้ว่าคืนวันศุกร์ก่อนหลับ หลับไปกับความคิดว่า...เราต้องทำสำเร็จ ...
ตื่นแต่เช้า ต้องเดินทางร้อยกว่ากิโล จากบ้านเพื่อกลับไปทำงาน....โมงครึ่งเริ่มสอบถาม สืบหาช่องทางการขนส่ง ...
เจ้าหน้าที่ผู้ประสานงานเล่าให้ฟังว่า รถรอบแรกเราออกไปแล้วค่ะ วันนี้เดินทางเข้าวันที่สาม อีกสองร้อยกิโลเมตรถึงจะถึงหาดใหญ่ คนขับมือเดียว ....เราจะไม่ส่งรถไปแล้วค่ะ
ฟังแล้วใจหายเลยค่ะ
จะมีส่งอีกรอบไหมคะ พยายามถาม
เราตั้งใจว่าจะรวบรวมของให้มากพอ รอบนี้จะประสานทางกองทัพอากาศให้ช่วยนำส่งค่ะ ....
.....ไฟแห่งความหวังในคืนวันศุกร์มันไม่ดับจริงๆ สิ่งที่เชื่อเมื่อคืนว่า มันจะสำเร็จ มันดีเกินฝันไปเลย ไปกับเครื่องบินทหาร ยังไงของก็ไม่น่ามั่ว เกินไป ...
แต่แผนต้องเปลี่ยน เดิมจะโอ้เอ้ค่อยๆทำอีกสองสามวันหาที่ส่ง ต้องเป็นวันนี้ .....ทำคนเดียวไม่มีทางทันค่ะ
โทรหาพี่ผู้ช่วยพยาบาล ...
ป้า ช่วยหมอด้วยค่ะ ราวน์เสร็จหมอจะออกไปซื้อยา ซื้อเวชภัณฑ์ ส่งใต้ หมออยากได้คนไปช่วยแพ็ค ช่วยขน ช่วยจัดการของ อยากได้รถมาช่วยขนสักคัน ของน่าจะเยอะค่ะ...ตอนนั้นยอดเงินในบัญชีพอรู้แล้วเท่าไหร่ ปิดรับหลังเปิดเพียงวันเดียว น่าจะซื้อของได้พอสมควร
....ทำใบแปะหน้าทำยังไงให้ทันติดได้ทุกกล่อง ไปถึงต้องมีเลยอย่างน้อยสักแผ่นเอาไว้ไปถ่ายเอกสารเพิ่มได้ เรื่องแบบนี้ น้องๆพยาบาลคือนางฟ้าของเราเสมอค่ะ ...
ว่างม้ายยยยย....หมอรบกวนพิมพ์ข้อความตามที่หมอส่งให้ ทำใบแปะหน้ากล่องพัสดุให้ด้วยนะคะ...
ค่าาาาา...หมอ
หลังจากนั้นโทรหาร้านยาที่ขายส่ง คุ้นเคย เคยซื้อ เคยช่วยเหลือตอนเราหายาปริมาณมากๆ ตอนเอาไปชายแดนก็ที่นี่ เวลาไม่มากต้องจบในร้านเดียว โชคดีพี่เจ้าของมักจะยอมขาดทุนกำไรให้เรา....
แจ้งรายการยา เวชภัณฑ์หลายสิบตัวทางโทรศัพท์....
พี่ช่วยหมอหน่อย หมออยากได้ยาได้ของค่ะ พี่จัดไว้ให้หมอก่อนนะ เดี๋ยวไปดูตอนสิบโมงค่ะ ขอแวะดูคนไข้ก่อน ....แล้วก็ ....คนสำคัญ
พี่....หนูไปส่งของช่วยน้ำท่วมน้าาาา ฝากคนไข้นะคะ พี่ตรวจให้หน่อย จะไปหาของส่งหาดใหญ่ค่ะ เดี๋ยวรีบกลับ
ทุกอย่างเร่ง สั่งยา เช็คยา แพ็คยา คิดๆ เอาอะไรอีกๆ เพราะความกลัวของตกเครื่องค่ะ แถมงานก็ต้องกลับไปทำ โดดออกมาเกินครึ่งวันคงน่าเกลียดกว่านี้
เราไม่รู้กำหนดการบินชัดเจน เอาของไปไว้ให้พร้อมส่งได้เป็นดีที่สุด
....เหนื่อย ข้าวไม่ได้กินตั้งแต่เช้า ขับรถออกจากบ้านตั้งแต่หกโมงกว่า ร้อยกว่าโล ปั่นงาน แล้วออกไปซื้อของ แพ็คของสิบกว่าลัง ขนไปที่จุดนัดหมายรวมของ โชคดีหน่อยหาคนมาช่วยแพ็ค ช่วยขนได้ ...ตอนที่เหนื่อยมันก็ถามตัวเองค่ะ ว่า ทำไปทำไม ...ทำไมไม่นั่งสวยๆ อยู่สบาย โอนตังค์ให้ ได้ลดหย่อนภาษี
......ตอนนั้นมันก็ยังตอบตัวเองไม่ได้นะคะ ทำไปเพื่ออะไรแน่ ....แล้วทำไมเราคือหนึ่งเดียวที่ลงแรงทั้งหมด .....พอรู้ว่าจะทำคนเดียวไม่ได้ก็ต้องโทรแบ่งงาน หาคนมาช่วย
ทำไป เหนื่อยไป งงไป รู้แต่ว่าต้องทำให้สำเร็จ มีคนที่จำเป็นต้องใช้ยาและเวชภัณฑ์พวกนี้ ทุกครั้งที่พูดกับคนที่มาช่วยจะบอกเขาว่า
เอาไปค่ะ ขนไป ยาพวกนี้จะมีค่ามากเมื่อมันอยู่ในที่ที่มีคนต้องการใช้ ขนไปค่ะ ให้มันถึงมือหมอที่นู้น มันจะช่วยชีวิตคน เราต้องเอาไป ไปให้เร็ว ช่วงเวลาสำคัญมันสั้น....
น่าจะพูดเป็นสิบครั้ง จนคนช่วยแพ็ค ช่วยขนเหมือนถูกสะกดจิต ทำไปยิ้มไป.....
ผู้ชายตัวใหญ่สองคน ปกติแกรับจ้างทั่วๆไป วันนี้มาช่วยแพ็คยา ขนยา ...ถามแบบซื่อๆ
หมอจะเอายาไปไหนคับ ...แกถามซื่อมาก งงที่หมอสั่งซื้อยาแบบบ้าระห่ำ
หมอจะเอาไปหาดใหญ่ น้ำท่วมหนักนะคนไม่สบายเยอะ ของพวกนี้จะหายาก ยาแล้วก็ของพวกนี้มันต้องใช้ค่ะ อยู่ที่ร้านยามันไม่มีประโยชน์เท่ากับที่มันไปอยู่ที่โรงพยาบาลสนามค่ะ อยู่ที่นู้นยาจะเป็นยา ได้ช่วยคน
หมอไม่ไปเองเหรอคับ หมอเลยเอายาให้
ใช่ หมอไม่ได้ไปเอง หมอเลยส่งยาไปแทนตัวค่ะ หมอพอรู้ว่ามันควรใช้ยาอะไรบ้าง...นี่ไง ยาเราตั้งคลินิกเล็กๆได้แล้วนะ
เรารู้แค่ว่าสองคนที่เขาอาจจะมาเพราะเพียงรับจ้าง แต่พอเขาเห็นคุณค่าของงาน เขาตั้งใจที่จะทำและมีความสุขกับมันค่ะ
แล้วจนเอาของไปส่งที่จุดรวมของสำเร็จ ....ถึงได้สัมผัสถึงอาการตัวเบาสบาย ...ใจโล่งโปร่งไปหมด ....
ความสุขของเรามันต้องแลกจริงๆ....คืนนั้นสลบค่ะ
วันนี้ช่วงบ่าย ....บทสนทนากับเพื่อนที่เข้าใจกัน ....
ตอนพี่เห็นข่าว พี่เห็นตัวเองโกรธ เห็นตัวเองไม่มีความสุขที่ช่วยใครไม่ได้ ....พี่เติมเต็มตัวเองไม่ได้น้องถ้าพี่แค่เขี่ยเลขบริจาคเข้าบัญชี พี่ต้องถามตัวเองตลอดว่าพี่ทำมากกว่านี้ไม่ได้เหรอ ทำไมทำไม่ได้...
แต่เมื่อพี่มองเห็นช่องทางแล้วลงมือ แม้มันอาจจะล้มเหลว พี่ก็ไม่เสียใจ.....ความสุขคนเราต่างกัน ทุกคนล้วนต้องการการชื่นชม สำหรับพี่คนอื่นไม่ได้สำคัญพี่แค่อยากชื่นชมตัวเองได้ไม่ติดค้างใจ ..... พี่แค่อยากเติมเต็มให้ตัวเอง ...แม้จะเหนื่อย.....
เราจะได้เรียนรู้ และเห็นตัวเองในเวลาที่เราเฝ้ามองตัวเอง ...
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
