ด้วยความคิดถึง
ไม่บ่อยนักที่จะได้เดินเท้าเข้าป่าเหมือนคนอื่น ๆ
แต่ในชีวิตที่ผ่านมาก็ถือว่า ได้ใช้เวลาอยู่กับธรรมชาติอยู่บ้าง
จะเดินทางใกล้ไกล ก็แล้วแต่โอกาสจะอำนวย
แค่รู่ว่ากำลังจะออกเดินทาง เลือดก็สูบฉีดส่งตรงหัวใจให้เต้นไม่เป็นจังหวะกันเลย
พื้นที่สีเขียวที่เห็นจะได้แวะเวียนไปบ่อยที่สุด
ใช่เลย ผืนป่าเขาใหญ่ใกล้ ๆ เมืองกรุงนี้เอง
แต่ไม่ใช่ทุกครั้งที่จะเข้าไป "ที่นี่"
วันที่ลมเอื่อย ๆ ฝนโปรยละอองสัมผัสใบหน้าตอนกำลังเดินเข้าไปที่หมาย
สองเท้า (ตอนนั้น) ก้าวช้า ๆ เพื่อให้คงความเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้
เพราะการมาของเรา อาจรบกวนผู้ที่อยู่บริเวณใกล้เคียงให้ตื่นกลัว
จนต้องหายหนีไปจากที่ของ "พวกเขา"
เวลาประมาณแสงแดดสวยยามเย็น
ข้าพเจ้านั่งมองออกนอกหน้าต่างบานใหญ่ ที่ทำให้มองเห็นภาพข้างหน้า
เป็นทิวทุ่งกว้างสุดตา
เสียงลม หญ้าสะบัดไหว เป็นเสียงที่ได้ยินโดยง่าย
ข้าพเจ้าหลับตาลงช้า ๆ เพื่อให้โสตประสาททั้งหมดเปิดรับสิ่งที่อยู่รอบตัว
ลมแผ่ว กลิ่นดินกลิ่นฝนหอมผ่านจมูกจนต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ
ราวจะเก็บไว้ให้นานเพียงพอจะเป็นของขวัญจากการเดินทางครั้งนี้
แม้สุดท้ายข้าพเจ้าจะไม่เจอสัตว์น้อยใหญ่ผ่านเวียนแวะมาสักตัว
แต่ช่วงเวลานั้น เป็นความเงียบสงบที่หาได้ไม่บ่อยนัก
ในระหว่างการเดินทาง
กลายเป็นความทรงจำที่ชัดเจนทุกครั้ง..ที่คิดถึง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
