ปล่อยให้มันเหี่ยวแห้งและจากไป | The Zen Moment
เมื่อวานนี้ในรีวิวหนัง Train Dreams พูดถึงประโยคที่ตัวละครคนหนึ่งพูด "ต้นไม้ที่ตายกับต้นไม้ที่ยังมีชีวิต ก็สำคัญเท่ากัน"
ประโยคนี้ออกไปทางเซน
เหยียนจือ (769-835) และถานเฉิง (780-841) เป็นศิษย์ร่วมสำนักเดียวกัน จัดเป็นรุ่นที่สิบของทำเนียบเซนจีน อาจารย์ของทั้งสองคือเย่าซานเหวยเหยี่ยนสืบสายธรรมมาจากอาจารย์สือโถวซีเชียน
ทั้งสองเป็นเพื่อนสนิทกัน เหยียนจือมีอายุมากกว่าถานเฉิงสิบเอ็ดปี บางตำราว่าทั้งสองเป็นพี่น้องกัน แยกจากกันนานปี จนมาพบกันอีกครั้งในร่มเงาเซน
วันหนึ่งเหยียนจือกับถานเฉิงยืนอยู่กับอาจารย์เย่าซานเหวยเอี่ยน พลันอาจารย์ชี้ไปที่ต้นไม้สองต้นไม่ไกลจากจุดนั้น ต้นหนึ่งบานสะพรั่ง ต้นหนึ่งเหี่ยวเฉา
อาจารย์ถามเหยียนจือ "บานสะพรั่งดีหรือเหี่ยวเฉาดี?"
เหยียนจือตอบว่า "บานสะพรั่งดีกว่า"
อาจารย์พยักหน้า "บานสะพรั่งทุกแห่งหน สดใส และยิ่งใหญ่"
ว่าแล้วหันไปถามถานเฉิง "บานสะพรั่งดีหรือเหี่ยวเฉาดี?"
ถานเฉิงตอบว่า "เหี่ยวเฉาดีกว่า"
อาจารย์พยักหน้า กล่าวว่า "บานสะพรั่งทุกแห่งหน ปล่อยให้มันเหี่ยวแห้งและจากไป"
ศิษย์อีกคนหนึ่งนาม เกา เดินผ่านมาพอดี อาจารย์ก็ถามเขาอย่างเดียวกัน
เกาตอบว่า "ปล่อยให้ต้นเหี่ยวเฉาเหี่ยวเฉาไป ปล่อยให้ต้นบานสะพรั่งบานสะพรั่งไป"
อาจารย์พยักหน้าหงึก ๆ หันไปมองหน้าเหยียนจือกับถานเฉิง กล่าวว่า "พวกเจ้าผิดทั้งคู่!"
สัจธรรมของความเป็นอยู่และความไม่เป็นอยู่เป็นสองด้านของเหรียญเดียวกัน
โลกไม่มีการเกิดและความตาย เพราะบานสะพรั่งและเหี่ยวเฉาเป็นคนละสภาวะของสิ่งเดียวกัน
จาก มังกรเซน และ Mini Zen (เซนฉบับการ์ตูน)
มังกรเซน Shopee คลิก https://shope.ee/2VUCymbmSh?share_channel_code=6
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
