ประเทศไทยคืออันดับ 1 ของนักเดินทาง 🌏🇹🇭✨ ?
คำถามนี้ถูกลบ
ก่อนจะตอบคำถามนี้ ผมอยากจะฝากถึง พี่ออมสิน ไว้ตรงนี้ก่อนเลยครับ… ถ้าหัวข้อกระทู้นี้ถูกตั้งเป็น “ความคิดเห็น” แทน “ท่องเที่ยว” ผมเชื่อจริงๆว่ามันจะขึ้นฟีดและมีคนเห็นเยอะกว่านี้มาก เพราะมันไม่ใช่แค่คำถามเรื่องสถานที่ท่องเที่ยว แต่มันคือคำถามที่กระทบถึง “ความรู้สึกของการเป็นคนไทย” อย่างแท้จริง
และถ้าโพสต์นี้มีคนเห็นเยอะ…
ผมหวังจริงๆว่าพี่ออมสินจะผ่านมาเห็นและเขียนคำตอบให้พวกเราได้อ่าน เพราะผมอยากฟังมุมมองของเขามากที่สุดครับ
…
ผมขอตอบในนามของเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังก้าวเข้าสู่อายุ 25 ปี ประสบการณ์อาจไม่ได้มากมาย แต่ก็พอจะเห็นโลกจากพื้นดินที่ผมยืนอยู่จริงๆ ไม่ใช่จากเครื่องบิน ไม่ใช่จากโรงแรม ไม่ใช่จากทริปท่องเที่ยวที่ใครบางคนมีโอกาสได้ไป
แน่นอนครับ ผมรักประเทศไทย
รักแบบไม่ต้องเสแสร้ง รักแบบที่คนตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะรักบ้านเกิดได้ แต่การรักบ้านเกิด ไม่เคยหมายความว่าผมต้องหลับตาข้างหนึ่ง หรือเลือกมองเฉพาะด้านที่สวยงามแบบในโปสเตอร์การท่องเที่ยว
เพราะถ้าเราจะพูดถึงประเทศนี้แบบ “ครบถ้วน” จริงๆ…
เราต้องกล้ามองทั้งสองด้าน
ทั้งด้านที่หอมหวาน จนชวนให้คิดว่าที่นี่คือสวรรค์
และด้านที่ขม เศร้า โหดร้าย จนบางครั้งคนไทยเองยังแทบหายใจไม่ออก
คนต่างชาติบอกว่าไทยคือประเทศที่น่าอยู่ที่สุด
อาหารอร่อย ผู้คนน่ารัก ราคาถูก เดินทางง่าย
ครับ…มันจริง
แต่มันเป็น “ความจริงของคนที่มีเงินซื้อความจริงแบบนั้นได้ครับ”
แล้วคนอีกจำนวนมากล่ะครับ
คนที่ทั้งชีวิตเดินทางไกลที่สุดคือการไปสมัครงานอีกตำบล
คนที่ไม่เคยเห็นทะเลสวยเพราะไม่มีเงินไป
คนที่โตมากับกลิ่นน้ำเน่า คลองสกปรก และความจนที่กัดกินชีวิต คนที่วันนี้ยังต้องลุ้นว่าป่วยแล้วจะมีเงินไปรักษาไหม คนที่มองอนาคตแล้วไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความรันทดซ้ำๆ
สำหรับพวกเขา ประเทศไทยไม่ใช่สวรรค์ของนักเดินทาง แต่มันเป็น “พื้นที่เอาตัวรอดรายวัน” มากกว่าครับ พี่Eing
เราอาจบอกตัวเองว่าอย่ามองแต่ปัญหาเดี๋ยวชีวิตจะดึงดูดสิ่งแย่ๆ แต่คำพูดแบบนั้นมันออกมาจากปากของคนที่มีสิทธิ์เลือก คนที่พอเหนื่อยก็ซื้อตั๋วบินไปพักใจได้ คนที่มีเงินซื้อมุมมองแบบที่อยากเชื่อ
แต่คนจนไม่มีสิทธิ์เลือกครับ
เขามีแต่ความจริงที่โหดร้ายแบบเปลือยเปล่า
ความจริงที่พูดเบาๆ ยังสะเทือนใจ
ความจริงที่หลายคนอยากให้เขาหลับตาไม่ต้องมอง
แต่เขาไม่มีทางหลับตาได้ เพราะมันคือลมหายใจของเขาทุกวัน
ประเทศนี้สวยครับ
แต่ความสวยงามนั้นเหมือนฉากละครลอยอยู่เหนือพื้นชีวิตจริง ใต้ฉากนั้นคือผู้คนจำนวนมากที่กำลังวิ่งสู้ชีวิตแบบไม่มีเกราะ คือระบบราชการที่กินพลังงานชีวิตคนธรรมดาจนหมดแรง คือภาษีจำนวนมหาศาลที่ไม่ค่อยกลับมาถึงมือประชาชน คือประวัติศาสตร์รัฐประหารที่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คือการสืบทอดอำนาจที่ทำให้คนรุ่นผมหมดหวังตั้งแต่ยังไม่เริ่มต้นอะไรเลย
ผมอายุ 25 ปี แต่ผมรู้สึกเหมือนประเทศนี้แก่กว่าผมหลายร้อยปี แก่ในความหมายของความคิดที่ไม่เดินหน้า
แก่ในระบบที่ฝังรากลึกจนถอนยาก
แก่ในความเงียบงันที่ไม่มีใครพูดความจริง
ทั้งที่ความจริงนั้นหนักจนเรารู้สึกถึงมันได้ทุกลมหายใจ
ผมรักประเทศไทยนะครับ
แต่ผมก็เจ็บปวดกับมันทุกวันเหมือนกัน
และผมอยากเห็นวันที่บ้านเกิดของผมจะดีขึ้นกว่านี้จริงๆ
ไม่ใช่แค่ดีในสายตานักท่องเที่ยว
แต่ดีในสายตาคนไทยทุกคน โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยมีโอกาสได้เห็นความสวยงามแบบที่กระทู้นี้พูดถึงเลยด้วยซ้ำ
นี่คือคำตอบจากเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
ที่มีทั้งความรัก ความหวัง และความเจ็บปนกันอยู่ในอก
และยังคงหวังว่าพี่ออมสินจะเข้ามาเห็น และช่วยไขความคิดอะไรบางอย่างให้ผมได้เข้าใจมากขึ้น
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
