เมื่อได้ชื่อว่า สิ่งที่พูดไม่ใช่ความจริง สิ่งที่พูดก็ย่อมไม่จริง เมื่อไม่ได้พูดเรื่องจริง การพูดออกไป ให้อย่างไรก็ผิด ผิดทั้งสารที่ส่งออกไป และผิดที่ตัวผู้พูด เราคงไม่สามารถจะตะแบงถกเถียงได้ต่อไปอีกว่า ที่โกหกเพราะหวังดี เพราะบีบคั้น บลาๆ
ยิ่งถ้าหากเรา ฝักใฝ่แต่จะเอาความดีเข้าตัว เช่นพูดว่า ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโกหก เราก็ยิ่งต้องตระหนักว่า ไม่ควรพูดวลีนี้ออกไป เพราะเราทุกคนล้วนเคยโกหก เคยพูดเรื่องไม่จริงด้วยกันทั้งนั้น จะโดยตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ ก็ได้ชื่อว่าโกหกทั้งนั้นค่ะ
อย่าทำสีขาวให้เป็นสีดำ
เพราะสีขาวก็ต้องสีขาว สีดำก็ต้องสีดำ
มันเข้ากันไม่ได้อยู่แล้ว
เพราะถ้าพยายามเอามาผสมกัน
มันก็คือพื้นที่สีเทา!
คุณแม่เราสอนเราเสมอว่า เวลาพูด คิดก่อนพูด ถ้ารู้ว่าจะต้องโกหก ก็เลี่ยงเสีย อย่าไปพูด แต่ถ้าเผลอพูดออกไปแล้ว ถามตัวเองว่าจิตใจเป็นอย่างไร ถ้ามันรุ่มร้อน ไม่สบายใจ ก็นั่นแหละ จิตมันกำลังเศร้าหมอง แล้วหากสันดานไม่เปลี่ยน ยังฝืนจะพูด ก็นั่นแหละ จิตจะสะสมความเศร้าหมอง เหมือนฝากเงินในธนาคาร ฝังลงในจิตใต้สำนึก เมื่อตายจิตใต้สำนึกถูกขุดขึ้นมา มันจะผุดพรายขึ้นมาไม่หยุด แล้วก็นั่นแหละ ภพภูมิต่อไปค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
