ในสมัยหนุ่ม ๆ เวลาเดินทางไปต่างจังหวัด ไม่ว่าทิศใด
บางวูบก็เบื่อที่เห็นวิวคล้ายๆ กันแบบนี้ตลอดทาง คิดในใจว่าเมื่อไรจะถึงสักที
แต่เมื่อวัยสูงขึ้น กลับมองด้วยสายตาอีกคู่หนึ่ง
เป็นภาพเดิมๆ ก็จริง แต่ไม่เหมือนเดิม
เป็นภาพธรรมดา แต่ไม่ธรรมดา
เพราะมองทะลุภาพเข้าไป ก็เห็นชีวิตต่างๆ ในแต่ละฉาก
ทำให้นึกถึงท่านสุนทรภู่ เดินทางผ่านที่ใด ก็มองลึกและกลั่นออกมาเป็นบทกวี
สมัยเป็นนักเรียนอ่านไม่ค่อยเข้าใจ แต่เมื่อเป็นผู้ใหญ่ ชัดเจนขึ้นมาก
การเดินทางในสมัยสุนทรภู่ไปช้ากว่าสมัยนี้หลายเท่า ดังนั้นจึงยิ่งมีเวลาพินิจพิจารณาแต่ละฉากอย่างละเอียด
ยกตัวอย่าง นิราศสุพรรณ
ล่วงย่านบ้านวัดร้าง เรือนโรง
ตกทุ่งถึงคลองโยง หย่อมไม้
วัดใหม่ธงทองโถง ที่ติด ตื้นแฮ
ควายลากฝากเชือกไขว้ เคลื่อนคล้อยลอยเลนฯ
คนขี่ตีต้อนเร่ง รันควาย
ถอนถีบกีบกอมตกาย โก่งโก้
เหนื่อยนักชักเชือกหงาย แหงนเบิ่ง เบือนแฮ
คนหวดปวดป่วนโอ้ สอึกเต้นเผ่นโผนฯ
เราเห็นชีวิตในฉากนั้น
นิราศภูเขาทอง ก็เป็นบันทึกการเดินทางที่บรรยายฉากชีวิตที่พบ แล้วโยงหาตัวชีวิตผู้เขียน
ถึงบางจากจากวัดพลัดพี่น้อง
มามัวหมองม้วนหน้าไม่ฝ่าฝืน
เพราะรักใคร่ใจจืดไม่ยืดยืน
จึงต้องขืนในพรากมาจากเมือง
ถึงโรงเหล้าเตากลั่นควันโขมง
มีคันโพงผูกสายไว้ปลายเสา
โอ้บาปกรรมน้ำนรกเจียวอกเรา
ให้มัวเมาเหมือนหนึ่งบ้าเป็นน่าอาย
ฯลฯ
มองชีวิต มองการเดินทาง แล้วทำให้เข้าใจสุนทรภู่ดีขึ้น
เพราะการเดินทางคือชีวิต และชีวิตก็คือการเดินทาง
ทุกๆ วันเราก็เดินทางไปสู่วัยที่สูงขึ้น ถ้าเราสามารถทำให้แต่ละวันเป็นประสบการณ์ที่ดี มันก็เป็นการเดินทางที่ดี
The journey is more important than the destination.
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
