มันมีวันที่ถึงจุดเปลี่ยนเพื่อใจเราเอง
“ฉันไม่สามารถลืมทุกอย่างได้ เต๋า้ห็นแม่ทุกที่ในบ้านนี้" ความทรงจําเหล่านี้เกี่ยวกับแม่ที่อยู่รอบตัวเต๋าวนเวียนทุกวันในบ้านหลังนี้
โดยเฉพาะอย่างยิ่งในวันครบรอบหนึ่งปีที่สําคัญของการจากไปของแม่คือวันนี้ 14 ธันวาคม เมื่อคืนนอนไม่หลับเลย หรือไม่ได้นอนเลยด้วยซ้ำ ด้วยภาพจำตอนที่เขาป่วยมันวนเวัยนเข้ามาในหัวในขณะที่เรานอนอยู่บนเตียงในความมืดและเงียบสงัด พแนอนไม่หลับมันก็อดไม่ได้ที่จะเอื้อมมือไปหนิยโทรศัพท์ กลับไปเปิดรูปและบันทึกต่างๆในช่วงนั้นในปีที่แล้ว ที่มันเป็นเวลาที่โหดร้ายมากเลยล่ะ เพราะแม่้ป็นผู้ป่วยระยะสุดท้ายแล้ว เราไม่มีความหวังอะไรเหลือ และเราก็ทำอะไรไม่ได้เลย
แม้ว่ามันต้องยอมรับความเป็นจริงให้ได้ หมอจิตแพทย์บอกว่าถ้าเรายังอยู่กับสภาพแวดล้อมเดิมๆเหล่านี้ ที่้เดิมๆที่มีแม่อยู่ทุกมุมของบ้าน ไช่ เต๋าก็อยากยังเห็นภาพที่แม่ยังนั่งแต่งหน้าที่โต๊ะเครื่องแป้งตรงนั้น แม้แค่ในจินตนาการ แต่มันกลับเป็นการเตือนความจํา ตอกย้ำอดีตที่มีความหมายแต่แสนเศร้า เพราะเรารู้ดีว่าภาพเหล่านั้นมันไม่มีอีกต่อไปแล้ว มันยิ่งทำให้เรารู้สึกมีความอาลัยอาวรณ์และดำดิ่งในความรู้สึกที่อ้างว้างและหมดหวัง
ดังนั้นเต๋าเลยต้อง ย้ำว่า“ต้อง“ เปลี่ยน เก็บของแม่ออกไป ปรับพื้นที่ในบ้านให้หมด มันใจหายมากจนรู้สึกเหมือนกลับไปอยู่จุดเดิมในวันแรกที่เสียแม่ไป
เต๋าร้องไห้ 2วันสามคืน แต่พอบรรยากาศมันเปลี่ยนไป ย้ายมุมต่างๆในแบบที่เราต้องคิดว่านี่คือบ้านเรา แม่ทิ้งไว้ให้แล้ว ต้องอยู่ให้ได้ เราสามารถเปลี่ยนย้ายเฟอร์นิเจอร์ จัดมุมสงบสวยๆในแบบของเราได้อย่างอิสระ มันกลับรุ้สึกดีขึ้นอย่างรวดเร็วอย่างน่าแปลก รู้งี้ทำไปนานแล้ว เป็นเพราะเรา “ยึดติด” กับสิ่งที่มันผ่านไปแล้ว
ขอให้คนที่อยู่ในอารมณ์เดียวกันเข้มแข็งมากๆนะ แล้วมันจะค่อยๆคลายลง เพียงแค่ใช้เวลาหน่อยเท่านั้นเอง
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
