พื้นที่สร้างสรรค์ในยามวิกฤตสำคัญอย่างไร ❓
เมื่อการเล่นคือภาษาของการเยียวยา และพื้นที่ไม่อาจเกิดได้หากไร้คนสร้าง
ในช่วงเวลาวิกฤต ไม่ว่าจะเป็นความรุนแรงตามแนวชายแดน ภัยสงครามที่บังคับให้ผู้คนต้องอพยพ หรือภัยพิบัติอย่างน้ำท่วม สิ่งแรกที่สังคมมักเร่งฟื้นฟูคือ “ปัจจัย 4”
ที่อยู่อาศัย อาหาร น้ำ และการรักษาพยาบาล
ทั้งหมดคือสิ่งจำเป็นต่อการมีชีวิตรอด
.
แต่ในพื้นที่อพยพเดียวกันนั้น ยังมีอีกชีวิตจำนวนมากที่กำลังดำเนินไปอย่างเงียบ ๆ นั่นคือ เด็ก ๆ
.
เด็กจำนวนมากในศูนย์อพยพต้องเผชิญการเปลี่ยนแปลงฉับพลัน
บ้านหายไป โรงเรียนหยุด เพื่อนกระจัดกระจาย
และสิ่งเล็ก ๆ อย่าง “พื้นที่เล่น” ก็มักหายไปพร้อมกับน้ำ หรือความรุนแรงที่ไม่อาจคาดเดา
.
หนึ่งในเสียงสะท้อนของอาสาสมัครจากเครือข่ายพื้นที่นี้ดีจัง ที่ลงพื้นที่ร่วมกับ Let’s play more เล่นเปลี่ยนโลก ,สำนัก 4 , สสส. ในพื้นที่น้ำท่วมภาคใต้เล่าว่า
“ก่อนหน้านี้เด็ก ๆ จับกลุ่มกันเอง แต่ไม่มีของเล่นเลย”
หลายพื้นที่ต้องใช้มัสยิด มหาวิทยาลัย หรือโรงเรียน เป็นพื้นที่พักพิงชั่วคราว เด็กอยู่รวมกัน แต่ไม่มีพื้นที่ให้เป็นเด็กก่อนหน้านั้น เด็กบางคนเล่นน้ำที่ท่วมบ้าน และของเล่นก็ไปกับน้ำหมดแล้ว
“ตอนฟังน้องบอกว่า ของเล่นไปกับน้ำหมดเลย มันจุกมาก”
ในบริบทแบบนี้เองพื้นที่สร้างสรรค์ชั่วคราวจึงไม่ใช่กิจกรรมเสริม
แต่คือพื้นที่จำเป็นต่อสุขภาวะใจของเด็ก
.
ในพื้นที่ชายแดนที่เผชิญสถานการณ์ความไม่สงบและการอพยพซ้ำแล้วซ้ำเล่ามีนักสร้างสรรค์พื้นที่จำนวนหนึ่งที่ไม่เคยรอให้วิกฤตผ่านไปก่อนจะลงมือ
พวกเขาคือคนทำงานพื้นที่สร้างสรรค์ นักเล่านิทาน นักกิจกรรม ศิลปินชุมชน ที่เห็นความสำคัญของเด็กและใช้ศิลปะชุมชนในพัฒนาเด็ก ๆ ในพื้นที่บ้านตนเอง รวมถึงเป็นผู้ประสบภัยที่ต้องอพยพในครั้งนี้ด้วย แต่ยังคงเล็งเห็นความสำคัญของเด็ก ๆ จึงรวมตัวกันตระเวนเอานิทาน ศิลปะ และของเล่น วนไปตามศูนย์อพยพ พื้นที่ที่มีเด็ก ๆ และพื้นที่ที่ปลอดภัย
เพื่อเปิดพื้นที่เล็ก ๆ ให้เด็กได้ผ่อนคลาย ได้เล่น ได้หัวเราะ และรักษา “ความเป็นเด็ก” เอาไว้ แม้ในวันที่ชีวิตต้องอยู่ท่ามกลางความไม่แน่นอน
.
การเปิดพื้นที่สร้างสรรค์ชวนเล่นชั่วคราวที่อาจไม่ปรากฏในสื่อหลักอย่างแพร่หลาย แต่เกิดขึ้นจริงในหลาย ๆ พื้นที่กินระยะเวลานานหลายเดือน จากเครือข่ายกลุ่มคนที่เชื่อว่า เด็กไม่ควรถูกพรากสิทธิในการเล่นไปพร้อมกับบ้านของเขา
.
"การเล่นคือภาษา ศิลปะคือพื้นที่ปลอดภัย"
เครือข่ายพื้นที่นี้ดีจัง ทั้งในภาคอีสานและภาคใต้
ได้นำกิจกรรมสร้างสรรค์ ศิลปะ การเล่านิทาน การชวนเล่น เข้าไปในพื้นที่อพยพ ไม่ใช่เพื่อความบันเทิง
แต่เพื่อเปิดพื้นที่ให้เด็กได้ “สื่อสาร” ในแบบที่เขาทำได้ดีที่สุด
.
อาสาสมัครจากกลุ่มพัทลุงยิ้มเล่าว่า
“เด็ก ๆ ไม่รู้จะพูดความเจ็บปวดยังไง
แต่พอมีพี่ ๆ ที่พร้อมรับฟัง เข้าไปอย่างเป็นมิตร
เด็กก็เดินเข้ามาหาเอง ชวนเล่นเอง”
การเล่นจึงกลายเป็นภาษา ศิลปะกลายเป็นพื้นที่ปลอดภัย
และพื้นที่พักพิง กลายเป็นพื้นที่ที่หัวใจได้พัก
.
หากสังคมและระบบเลือกที่จะลงทุนกับพื้นที่เหล่านี้อย่างต่อเนื่อง
เราไม่ได้แค่ช่วยเด็กในวันนี้
แต่กำลังปกป้องอนาคตของพวกเขาในวันข้างหน้า
และยืนยันว่า ในยามวิกฤต เด็กยังมีสิทธิจะได้เป็นเด็กต่อไป
.
ขอบคุณทุก ๆ คนที่ลงแรงลงใจไปกับสถานการณ์ฟื้นฟูน้ำท่วมภาคใต้ พัทลุงยิ้ม กลุ่มพงลีแป #ควนหมากกระจายยิ้ม
ส่งกำลังใจและนับถือหัวใจนักสร้างสรรค์ชายแดนที่ยังลุยกิจกรรมต่อเนื่องตั้งแต่สงครามครั้งแรก สนิม บุญเก๋ ดีจัง สุรินทร์เหลา กลุ่มเยาวชน ปี่อ้อ ซอ กลอง #แดกศิลป์อาร์ตสเปซ เจริญพงศ์ ชูเลิศ
ชวนส่งกำลังใจและติดตามการสนับสนุนคนในพื้นที่ต่อไป
#พื้นที่สร้างสรรค์การเรียนรู้ #พื้นที่นี้ดีจัง #เล่นเปลี่ยนโลก #เล่นอิสระ #สสส #พื้นที่สร้างสรรค์ #DjungCommunity
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
