ในความเป็นจริง
คนฉลาดที่ขี้โกง กับ คนโง่ที่ซื่อสัตย์
ไม่เคยยืนอยู่คนละฝั่งของสมการ
เพราะระบบไม่ได้ถามว่าคุณฉลาดหรือโง่
มันถามแค่ว่า คุณยอมเปื้อนได้แค่ไหน
ในสังคมไทย การโกงไม่ใช่เรื่องของไหวพริบ
แต่มันคือ ค่าธรรมเนียมในการมีตัวตน ไม่ว่าคุณจะอยู่ภาครัฐหรือเอกชน ไม่ว่าคุณจะมีอุดมการณ์หรือไม่ ไม่ว่าคุณจะฉลาดหรือไม่ฉลาด ถ้าคุณอยาก “ไปต่อ” คุณต้องเรียนรู้ที่จะหลับตาข้างหนึ่ง และถ้าจำเป็น ก็ต้องสกปรกทั้งสองข้าง คนซื่อสัตย์ไม่ได้แพ้เพราะเขาโง่ เขาแพ้เพราะระบบออกแบบมาให้ความซื่อสัตย์เป็นต้นทุนที่แบกรับไม่ไหว
ซื่อสัตย์มากไป = ไม่มีเส้น
พูดตรงเกินไป = ไม่รู้จักกาลเทศะ
ไม่เล่นตามเกม = อยู่ไม่เป็น
และคำว่า “อยู่ไม่เป็น”
คือคำพิพากษาที่สังคมใช้ฆ่าคน
โดยไม่ต้องเปื้อนมือ
มันคือคำที่ฟังดูสุภาพ
แต่เต็มไปด้วยความโหดร้าย เพราะมันแปลว่า
ถ้าคุณไม่ยอมสกปรกแบบที่เราสกปรก
ปัญหาไม่ใช่ระบบ แต่เป็นตัวคุณ
นี่คือการโยนบาปจากโครงสร้าง
ไปไว้บนหัวคนที่ยังไม่ยอมจำนน
คนซื่อสัตย์ที่ก้าวเข้าระบบ
ไม่ได้ถูกถามว่า “คุณดีแค่ไหน”
แต่ถูกทดสอบว่า
คุณจะยอมเงียบได้หรือเปล่า
คุณจะยอมเซ็นไหม
คุณจะยอมมองไม่เห็นไหม
และถ้าไม่
ระบบก็ไม่ได้ทำร้ายคุณตรงๆ
มันแค่ ไม่ให้คุณไปต่อ
ไม่เลื่อนตำแหน่ง
ไม่ผ่านงบ
ไม่ผ่านโครงการ
ไม่ผ่านความไว้วางใจ
ไม่ผ่านการ “เป็นพวกเดียวกัน”
นี่ไม่ใช่การบังคับด้วยปืน
แต่มันคือการบังคับด้วยชีวิต
สุดท้าย คนซื่อสัตย์จำนวนมาก
ไม่ได้เปลี่ยนเพราะอยากโกง
แต่เพราะเขาเหนื่อย
เหนื่อยกับการเป็นคนเดียวที่ยังถาม
ในห้องที่ทุกคนตกลงจะไม่ถามอะไรแล้ว
และเมื่อวันหนึ่งเขาจำเป็นต้องทำ
ไม่ว่าจะเซ็น ไม่ว่าจะเงียบ ไม่ว่าจะร่วมมือ
สังคมก็จะพูดว่า
“เห็นไหม สุดท้ายก็เหมือนกันหมด”
ทั้งที่ความจริงคือเขาไม่ได้เหมือน
เขาถูกทำให้ไม่มีทางเลือก
นี่แหละคืออำมหิตของอำนาจเดิม
มันไม่ต้องการคนเลว
มันต้องการคนธรรมดาที่ถูกบีบ
จนเลวได้โดยไม่ต้องรู้สึกว่าตัวเองเลว
และเมื่อการโกงกลายเป็นวัฒนธรรม
ความดีจึงกลายเป็นความผิดปกติ
คนที่ยังไม่โกง
ไม่ถูกมองว่าเป็นความหวัง
แต่ถูกมองว่าเป็นความเสี่ยง
สังคมไม่ได้ถามว่า
“ใครควรมีอำนาจ”
แต่ถามว่า
“ใครจะไม่ทำให้ระบบสั่นคลอน”
คำว่า อยู่เป็น
จึงไม่ใช่ทักษะการอยู่ร่วม แต่มันคือ...
ศิลปะของการยอมแพ้อย่างมีมารยาท
ยอมรับกติกาที่รู้ว่าเลว
และเรียกมันว่า “ความจริงของโลก”
นี่คือเหตุผลที่คำถาม
คนฉลาดที่ขี้โกง vs คนโง่ที่ซื่อสัตย์
เป็นคำถามหลอก
เพราะในระบบนี้
ต่อให้คุณไม่ฉลาด
คุณก็ต้องโกง
และต่อให้คุณซื่อสัตย์
ระบบก็จะสอนให้คุณรู้ว่า
ซื่อสัตย์อย่างเดียว อยู่ไม่รอด
คำถามที่แท้จริงจึงไม่ใช่
คุณจะเลือกคบใคร แต่คือ...
คุณจะยอมให้ระบบ
สอนลูกหลานของคุณว่า
การโกงคือความสามารถ
และความดีคือความโง่
ไปอีกกี่รุ่น
ในความเป็นจริงตามหลักการแล้ว ถ้าปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามครรลองของกลไกอย่างที่มันควรจะเป็น คนโง่ที่ซื่อสัตย์ควรมีชีวิตที่ดีกว่าคนฉลาดที่ขี้โกง
ไม่ใช่เพราะความซื่อสัตย์สูงส่ง แต่เพราะมันคือพื้นฐานของความรับผิดชอบ คนที่ซื่อสัตย์ ต่อให้ไม่ฉลาดมาก เขาย่อมทำงานตามหน้าที่ ไม่บิด ไม่อ้อม ไม่ผลักภาระให้คนอื่น
เขาอาจช้า อาจไม่เก่งเกม แต่เขาไม่ทำให้ระบบพัง
ในระบบที่ทำงานจริง ความซื่อสัตย์ควรเป็นพลังสะสม
วันนี้คุณอาจเสียเปรียบ แต่ในระยะยาวมันต้องเอาชนะความฉลาดที่ใช้ไปกับการหลบเลี่ยงความรับผิดได้เสมอ
เพราะคนฉลาดที่ขี้โกง ไม่ได้เก่งสร้าง เขาเก่งเลี่ยง เก่งเอาตัวรอด เก่งโยนความผิด เก่งทิ้งซากให้คนอื่นเก็บ ถ้ากลไกทำหน้าที่ของมัน คนแบบนี้ควรถูกคัดออก ไม่ใช่ถูกผลักขึ้นข้างบน ในโลกที่เป็นธรรมความซื่อสัตย์คือทุน ไม่ใช่ภาระ
และคนซื่อสัตย์ไม่จำเป็นต้องฉลาดกว่าใคร เขาแค่ต้องไม่ถูกโกงโดยระบบ
แต่ความจริงที่เราอยู่ไม่ใช่โลกแบบนั้น กลไกไม่ได้ให้รางวัลกับความรับผิดชอบ แต่มันให้รางวัลกับความสามารถในการไม่ต้องรับผิด ยิ่งคุณรับผิดชอบ คุณยิ่งถูกใช้งาน ยิ่งคุณไม่ปัดความผิด คุณยิ่งถูกโยนภาระ
ในขณะที่คนฉลาดที่ขี้โกงเรียนรู้ตั้งแต่ต้นว่า อย่าทำอะไรให้เสร็จ แค่ทำให้รอดก็พอ อย่าทำให้ดี แต่ขอแค่ไม่โดนก็พอ เมื่อกลไกไม่ทำหน้าที่ ผลลัพธ์จึงกลับตาลปัตร
จึงทำให้ คนซื่อสัตย์ไม่ชนะ
ไม่ใช่เพราะเขาอ่อนแอ
แต่เพราะสนามถูกออกแบบ
ให้ความดีเสียเปรียบตั้งแต่เริ่มต้น
เขาไม่ได้แพ้ในเกม
เขาแพ้ในกติกา
และยิ่งเวลาผ่านไป
ความพ่ายแพ้นี้จะถูกอธิบายซ้ำ
ด้วยคำพูดสวยๆ ว่า
“โลกมันเป็นแบบนี้”
“ถ้าอยู่ไม่เป็นก็ต้องยอม”
“ซื่อสัตย์อย่างเดียวมันกินไม่ได้”
นี่คือการสรุปความผิดของระบบ
ให้กลายเป็นความโง่ของปัจเจก
ในขณะที่ความจริงคือ ถ้าความซื่อสัตย์แพ้ความโกงได้เสมอ แปลว่ามันไม่ใช่สังคม แต่มันคือสนามล่า และสนามแบบนี้ ไม่เคยสร้างผู้ชนะ มีแต่ผู้รอดชีวิต ผู้รอดที่เรียนรู้ว่า
อย่าถาม อย่าตรง อย่าดีเกินไป
เพราะในสังคมที่ความดีไม่เคยชนะ คนที่ยังซื่อสัตย์อยู่
ไม่ใช่คนโง่ เขาแค่ยังไม่ยอมรับว่าระบบนี้ถูกออกแบบมา
เพื่อไม่ให้เขามีที่ยืน
วันรับตำแหน่งวันแรก
ศักดิ์ศรีเต็มอก คำปฏิญาณเต็มปาก
ตั้งใจทำดีแม้ไม่มีกิน
เชื่อว่าความถูกต้องจะเลี้ยงชีวิตได้เอง
และเชื่อว่าคนดีจะไม่ถูกระบบกลืน
แต่ระบบไม่เคยเลี้ยงอุดมการณ์
มันเลี้ยงคนที่รู้จังหวะ
รู้ว่าเมื่อไหร่ควรเงียบ
และเมื่อไหร่ควรเซ็น
วันผ่าน เวลาเปลี่ยน
อุดมคติเริ่มแพ้ค่าใช้จ่าย
ความดีไม่อิ่มท้อง
แต่เงินทำให้รอดในระบบนี้
ที่นี่ไม่มีดำ ไม่มีขาว
มีแต่สีเทา เข้มบ้าง อ่อนบ้าง
ใครพยายามขาวคนเดียว
จะถูกมองว่าแปลก
และถูกกันออกอย่างสุภาพ
เงินไม่ต้องออกคำสั่ง
ไม่ต้องข่มขู่
ไม่ต้องสั่งใครให้โกง
แต่คนจะเข้าใจเอง
ว่าอะไรควรพูด
และอะไรควรเงียบ
ลายเซ็นเพียงหนึ่งเส้น
เปลี่ยนเรื่องผิด
ให้กลายเป็นเรื่องผ่าน
ไม่ต้องอธิบาย
ไม่ต้องรับผิด
เพียงแค่ “ถูกต้องตามขั้นตอน”
คนดีไม่ได้หายไป
เขาแค่ถูกฝึกให้เงียบ
เพราะความจริงไม่มีค่า
ถ้ามันขวางทางกิน
ระบบไม่ต้องใช้กำลัง
ไม่ต้องจับ ไม่ต้องขัง
แค่ทำให้การพูดความจริง
แพงกว่าการนิ่งเฉย
และทำให้ความกล้า
กลายเป็นภาระส่วนตัว
สุดท้าย ศักดิ์ศรีถูกแลกด้วยความอยู่รอด
ความถูกต้องถูกพับเก็บไว้ในลิ้นชัก
เพื่อรอวันที่ปลอดภัย
วันที่ไม่มีผลกระทบ ซึ่งไม่เคยมาถึง
คนที่เคยบอกว่าจะไม่ขายตัว
ไม่ได้เปลี่ยนใจ เขาแค่เรียนรู้ว่า
ในระบบสีเทา การยืนขาวคนเดียว
คือการอดตาย
เงินไม่เคยพูดว่ามันถูก
แต่มันทำให้ทั้งระบบ เลือกเงียบ
แทนความจริง
- 4
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
