🌿หากจะกล่าวว่าหนังสือเล่มนี้เป็นนิยายเชิงสารคดีก็คงไม่ผิดนัก
คืองานวรรณกรรมที่มีเค้าโครงความรู้สึกมาจากชีวิตจริง ชีวิตของคนไร้บ้าน คนไร้บ้านที่ใช้สวนสาธารณะอุเอโนะ ใจกลางกรุงโตเกียว ซ่อนเร้นตนเองจากความเคลื่อนไหวภายนอกอันแสนวุ่นวาย
สำหรับตัวผมเองคนเดียว หนังสือเล่มนี้เป็นกล่องบรรจุความเศร้าหนักลึกของตัวละคร เป็นหนังสือที่พร่ำพรรณนาถึงบาดแผลแห่งความทรงจำฝาดขมได้อย่างเห็นภาพมากที่สุดเล่มหนึ่งท่ามกลางหนังสือที่ได้อ่านในปีนี้ เนื้อหาเดินเรื่องผ่านห้วงคำนึงของคนไร้บ้านคนหนึ่ง ย้ำเตือนให้เราสังเกตเห็นถึงความเป็นมนุษย์อันแสนเปราะบาง มองเห็นถึงความระทมฝังแน่นในจิตใจ ไม่มีใครเป็นคนไร้บ้านเพราะพวกเขาอยากเป็น... ประโยคนี้ไหลเวียนอยู่ในความคิดของผมจนถึงหน้ากระดาษสุดท้าย และจนถึงตอนนี้
ทุกหน้ากระดาษอาบเคลือบด้วยความรวดร้าว ไร้ทางออก อาการดิ่งจมจนไม่อาจฉุดกระชากตนเองออกจากวังวน พร้อมคำถามที่ว่าแล้วสุดท้ายมันจะจบอย่างไร ชีวิตที่ไร้ซึ่งสิ่งยึดเหนี่ยว ความเศร้าหมองที่เสมือนไร้จุดจบ
🟢“ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผมถอยห่างจากอนาคต มีชีวิตอยู่ด้วยการเฝ้ามองเพียงอดีตเท่านั้น มันหาใช่สิ่งหอมหวานอย่างความคิดถึงวันวาน เพียงแต่ทนอยู่กับปัจจุบันไม่ไหว และอนาคตนั้นน่าพรั่นพรึงเกินไป รู้ตัวอีกทีก็มักจมดิ่งอยู่กับห้วงเวลาแห่งอดีตที่ผ่านแล้วก็ผ่านเลย ไปไหนต่อไม่ได้ เวลาสิ้นสุดลงหรือเพียงหยุดอยู่ชั่วขณะ จะกรอย้อนกลับเพื่อเริ่มต้นใหม่ในสักวันได้ไหม หรือผมจะถูกเวลาขับไล่ปิดประตูใส่เช่นนี้ไปตลอดกาล”
🟢“ทุกคนเก็บความทรงจำแห่งอดีตซึ่งไม่อาจละทิ้งไว้ในกล่อง และสิ่งที่ปิดผนึกกล่องนั้นคือกาลเวลา กล่องที่ปิดผนึกไว้ด้วยกาลเวลาย่อมไม่ควรเปิด เพราะหากเปิดขึ้น จะร่วงดิ่งสู่อดีตในฉับพลัน”
🟢“วันนี้ยังคงเป็นวันนี้ ไม่ยอมผลัดเปลี่ยนสู่พรุ่งนี้สักที สิ่งที่ซุ่มซ่อนอยู่ภายในวันนี้คืออดีตที่ยาวนานกว่าวันนี้ ผมรู้สึกคล้ายกำลังเงี่ยหูฟังวี่แววของอดีต และรู้สึกคล้ายกำลังปิดหูไม่รับฟังเช่นกัน”
🟢“ชีวิตดำเนินต่อไปเช่นนั้น ในปฏิทินมีเส้นขีดแบ่งระหว่างเมื่อวาน วันนี้ และวันพรุ่งนี้ ทว่าชีวิตไม่อาจแบ่งแยกอดีต ปัจจุบัน และอนาคตออกจากกัน เราทุกคนต่างมีชีวิตโดยการโอบอุ้มเวลาอันมหาศาลที่ไม่อาจแบกรับได้ด้วยตัวคนเดียว และตายจากไปในที่สุด...”
🟢สิ่งที่ผมได้เรียนรู้จากหนังสือเล่มนี้ที่มากไปกว่าความเหลื่อมล้ำทางสังคม อาการสูญสิ้นความเป็นคน ก็คือความเปราะบางของชีวิตและจิตใจ ซึ่งไม่แยกแยะว่าคุณจะมีบ้าน หรือไม่มีบ้านก็ตาม
…................................
🙏บางส่วนจากหนังสือ 'ณ สถานีรถไฟโตเกียวอุเอโนะ (Tokyo Ueno Station)'
.
🚉JR上野駅公園口
.
🔹ผู้เขียน: ยู มิริ (Yū Miri)
🔹ผู้แปล: ธนพล ศักดิ์สมุทรานันท์
🔹สำนักพิมพ์: ปริซึม (Prism), พิมพ์ครั้งที่ 1, 2023
...
ขอให้มีความสุขกับการอ่าน ในทุกๆวันนะครับ 🙂
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
