เดี๋ยวผมตอบให้ เมื่อวานเห็นคำถามช้าไปหน่อย วันนี้ขอตอบในกระทู้นี้ก็แล้วกัน พร้อมกับสรุปด้วยว่าคนที่ชนชั้นสูงอ้างว่าเป็นผู้ทรงคุณธรรมหรือเป็นโสดาบัน มันเป็นแค่คำอวย เพราะพฤติการณ์/พฤติกรรม มันฟ้องชัดเจนว่าเขาไม่ใช่โสดาบัน
โสดาบันกับรัฐประหาร
เป็นเรื่องที่ไม่ต้องตีความให้ซับซ้อนเลยครับ
ถ้าเราพูดกันจริงๆตามพุทธวจน โสดาบันไม่ใช่ผู้มีอภิสิทธิ์ทางศีลธรรม แต่คือผู้ที่ไม่หลงผิดในหลักใหญ่อีกต่อไป และหนึ่งในความหลงผิดที่หนักที่สุด คือการยอมรับความชั่วด้วยข้ออ้างว่ามันจำเป็น
รัฐประหารไม่ว่าจะอธิบายด้วยคำสวยหรูเพียงใด ก็เริ่มต้นจากการใช้ความกลัว ความทุกข์ยาก และความไม่สมบูรณ์ของสังคม มาเป็นเหตุผลในการล้มล้างเจตจำนงของประชาชน
โสดาบันจะไม่รับรองกระบวนการแบบนี้ ไม่ใช่เพราะเลือกข้างทางการเมือง แต่เพราะมันขัดกับหลักเหตุผลทางธรรมโดยตรง
ความทุกข์ ไม่เคยเป็นใบอนุญาตให้สร้างทุกข์ใหม่ ความกลัว ไม่เคยเป็นเหตุให้ละเมิดศีลได้ และความจำเป็น ไม่ใช่คำที่ใช้ล้างกรรมได้
โสดาบันจะไม่เอาคำว่า
“บ้านเมืองจะวุ่นวายกว่านี้”
“ถ้าไม่ทำเดี๋ยวประเทศพัง”
หรือ “มันไม่มีทางเลือกอื่น”
มาแต่งหน้าความชั่วให้ดูเป็นคุณธรรม
เพราะทันทีที่เรายอมรับว่า
เป้าหมายดี แม้วิธีการจะเลวก็ไม่เป็นไร
เราก็ได้ทุบหลักศีลธรรมทิ้งไปแล้วทั้งระบบ
พุทธศาสนาไม่เคยสอนว่า ความดีจะงอกงามจากการเหยียบหัวคนอื่น ไม่เคยสอนว่าการยึดอำนาจจะกลายเป็นบุญเพราะผู้ยึดอ้างความหวังดี
โสดาบันยิ่งไม่เอาตัวเข้าไปยุ่งกับโครงสร้างอำนาจที่ตั้งอยู่บนการบังคับ การปิดปาก และการทำให้ประชาชนเงียบเพื่อความสงบ
เพราะความสงบที่แลกด้วยศักดิ์ศรีของมนุษย์ ไม่ใช่ความสงบในทางธรรม แต่มันคือความกลัวในคราบความเรียบร้อย
ถ้าเรายังต้องตีความศาสนา เพื่ออธิบายว่าการล้มเจตจำนงของประชาชน=ไม่บาป
นั่นไม่ใช่การปกป้องพุทธศาสนา แต่มันคือการดึงศาสนาลงมาเป็นเครื่องมือของอำนาจ
และตรงจุดนี้เอง
ที่โสดาบันจะไม่ยอมก้าวข้ามเส้น
ไม่ใช่เพราะเขาดีเลิศกว่าใคร
แต่เพราะเขาเห็นชัดแล้วว่า
เส้นนั้น…นำไปสู่อบาย
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
