มนุษย์ไม่กลมกลืนกับทุกสรรพสิ่ง
เพราะมองทุกอย่างอย่างแบ่งแยก
แบบนั้นดีแบบนี้ไม่ดีแบ่งแยกเค้าแบ่งแยกเรา
ก็เพราะความคิดตอนที่เราเด็กๆเราใช้ชีวิต
อย่างมีความสุขและกลมกลืนเป็นหนึ่งเดียวกัน
พอโตขึ้นมาชีวิตก็เริ่มหนักเพราะต้องแบกตัวกู
ทิ้งตัวกูทำลายตัวกูเพื่อเห็นตัวเราอยู่ในเค้า
ตัวเค้าอยู่ในเราเพื่อเราจะมองทุกอย่าง
อย่างไม่แบ่งแยกและมีเมตตากับทุกสรรพสิ่ง