นกตัวนั้น...
โลกใบนี้โหดร้าย... เธอก็รู้ และฉันก็แค่เด็กโง่คนนึง ที่พยายามจะเขียนตอนจบใหม่ ด้วยเลือดสีแดงฉาน... ของมนุษยชาติ
ฉันเห็นทิวทัศน์นั้นแล้ว มิคาสะ มันไม่ใช่ภูเขาไฟน้ำแข็ง หรือทะเลทรายน้ำมัน แต่คือโลกที่ไม่มี "กำแพง" ที่ขังเธอไว้อีกต่อไป แม้สิ่งที่ต้องจ่าย... คือการที่ฉันต้องกลายเป็นสัตว์ร้าย เป็นปีศาจก็ตาม
เธอจำกระท่อมหลังนั้นได้ไหม? ความฝันชั่ววูบ เราหนีไปด้วยกัน ทิ้งภาระ ทิ้งสงคราม ทิ้งเพื่อนพ้อง ทิ้งทุกอย่าง เวลา 4 ปีสุดท้าย... รอความตายอย่างเงียบงัน ...นั่นคือความเห็นแก่ตัวที่สุด ฉันอยากจะทำ
แต่ฉันทำไม่ได้.
เพราะฉันรักเธอ... มากเกินกว่าจะพาเธอหนีไปตายอย่างไร้ความหมาย และมากเกินกว่า... จะยอมให้เธอต้องตายไปพร้อมกับฉัน มิคาสะ!
....จับดาบขึ้นมา สบตาฉันเป็นครั้งสุดท้าย แล้วจบเรื่อนี้
มิคาสะ... ได้โปรด... อย่าได้รู้สึกผิด เพราะสุดท้ายที่คมดาบของเธอ สัมผัสผ่านฉัน มันจะเป็นสัมผัสที่อบอุ่น... ในชีวิตอันบิดเบี้ยวนี้
และเมื่อทุกอย่างจบลง หากวันหนึ่งเธอรู้สึกหนาวเหน็บ ใต้ต้นไม้บนเนินเขานั้น ไม่ต้องห่วงนะ...
ฉันจะกลับมา ไม่ใช่ในฐานะปีศาจ... หรือวีรบุรุษ แต่เป็นสายลม... เป็นปีกนก... ที่จะทำให้เธออบอุ่นอีกครั้ง ...ตราบชั่วนิรันดร์
.........เอเรน เยเกอร์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
