สรุป การใช้เหตุผล เป็นเรื่องที่ดีเสมอไหม ?
คำถามนี้ถูกลบ
ผมขอโพสต์อีกรอบ
1. ต่างคนก็ต่างมีเหตุผลเป็นของตัวเอง ไม่ใช่สัจธรรม แต่เป็นวาทกรรมลดทอนความจริง
ประโยคนี้ฟังดูดี มีมารยาท และเหมือนมีปัญญา แต่ในทางปฏิบัติมันคือการประกาศว่า ไม่มีเหตุผลไหนต้องรับผิดชอบต่อผลลัพธ์ เพราะถ้าทุกเหตุผลมีค่าเท่ากัน
ก็แปลว่า เหตุผลของคนที่สนับสนุนความอยุติธรรม กับเหตุผลของคนที่ต่อต้านมัน ถูกทำให้เท่ากันโดยอัตโนมัติ นี่ไม่ใช่ความเป็นกลาง แต่มันคือการ ลบเส้นแบ่งระหว่างถูกกับผิด อย่างแนบเนียน เหตุผลไม่ใช่ของตกแต่งทางอารมณ์ เหตุผลคือสิ่งที่ต้องถูกตรวจสอบด้วย ผลลัพธ์ที่มันสร้างในโลกจริง ถ้าเหตุผลหนึ่งนำไปสู่การกดทับ การลิดรอนสิทธิ การใช้ความรุนแรง แล้วบอกว่าก็แค่เหตุผลของเขา นั่นไม่ใช่ความใจกว้าง แต่คือ ความขี้ขลาดทางศีลธรรม
2. การโทษว่า เหตุผลทำให้คนอารมณ์ขึ้น คือการสลับผู้กระทำกับผู้รับผล ความขัดแย้งไม่ได้เกิดเพราะคนใช้เหตุผล แต่มันเกิดเพราะมีโครงสร้างอำนาจที่ไม่ยอมถูกตั้งคำถาม เวลามีคนเอาเหตุผล ประวัติศาสตร์ หรือหลักวิชาการมาอธิบาย แล้วอีกฝ่ายโกรธ ไม่พอใจ รู้สึกถูกท้าทาย ปัญหาไม่ใช่เหตุผลแรง แต่คืออัตตาที่เปราะบางจนทนการตรวจสอบไม่ได้
การบอกว่า อย่าพูดเลยเดี๋ยวอารมณ์ขึ้น เดี๋ยวแตกแยก คือการขอให้คนที่เห็นปัญหา เงียบ เพื่อรักษาความสบายใจของคนที่ได้ประโยชน์จากความคลุมเครือ สังคมที่กลัวการถกเถียง ไม่ใช่สังคมสุภาพ แต่คือสังคมที่ป่วยและไม่อยากรู้ว่าตัวเองป่วย
3. Social Etiquette แบบวิกตอเรีย ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความสงบ แต่เพื่อรักษาลำดับชนชั้น
ประโยค
Never discuss politics or religion in polite company
ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อความสันติ แต่มันถูกสร้างมาเพื่อกันไม่ให้คนธรรมดาตั้งคำถามกับอำนาจ มันคือกติกาของชนชั้นนำที่ต้องการให้เรื่องอำนาจ ความเชื่อ และความไม่เป็นธรรมถูกดันออกไปจากโต๊ะอาหาร เพื่อให้โครงสร้างเดิมอยู่ได้โดยไม่สะเทือน การเอากติกานี้มาใช้ในสังคมไทยที่การเมืองแทรกซึมชีวิตคนทุกลมหายใจ แล้วบอกว่าอย่าคุย เดี๋ยวทะเลาะ ไม่ใช่ความสุภาพ แต่คือการปิดปากกันด้วยมารยาท
4. การบอกให้ใครสักคนยอมเป็นตัวตลก ยอมโง่ ยอมเงียบ คือการเรียกร้องการเสียสละฝ่ายเดียว
คำพูดนี้ดูเหมือนธรรมะ
แต่ในความจริงมันคือการขอให้คนที่ตั้งคำถาม ยอมแบกรับความไม่ยุติธรรมแทนคนอื่น เพราะในโลกจริงไม่ใช่ทุกคนที่ยอมเงียบแล้วชีวิตดีขึ้น มีแต่บางคนเท่านั้นที่ได้ประโยชน์จากความเงียบของคนอื่น
การละอัตตา ≠ การยอมรับความเท็จ
การวางอัตตา ≠ การปล่อยให้ความอยุติธรรมเดินต่อไป
การปฏิบัติธรรมที่ตัดขาดจากความจริงทางสังคม
ไม่ใช่ปัญญา แต่มันคือ การใช้ธรรมะเป็นยาชา
5. Soft Skill ไม่ได้แปลว่าทำให้คนพอใจ แต่คือการสื่อสารความจริงโดยไม่โกหกตัวเอง Soft skill ไม่ใช่ศิลปะการเอาใจ และไม่ใช่เทคนิคทำให้คนพยักหน้าเห็นด้วย มันคือความสามารถในการสื่อสารความจริงโดยไม่ลดทอนสาระ
และไม่ขายศีลธรรมเพื่อยอดไลค์ แต่สิ่งที่คุณอธิบายมาคือโลกที่คนอยากชนะต่อหน้าสาธารณะ อยากให้คนรัก อยากให้คนอยู่ข้าง มากกว่าการอยากให้สังคม ถูกต้องขึ้นแม้จะไม่ถูกใจ นี่ไม่ใช่ soft skill แต่มันคือ soft conscience
6. ประโยคทั้งหมดนี้ ฟังดูสวย แต่สุดท้ายคือการสรุปว่า อย่าจริงจังกับความจริง
เมื่อร้อยเรียงทุกอย่างเข้าด้วยกัน
แก่นของคำพูดเหล่านี้คือ
“อย่าพูดมาก อย่าอธิบายลึก
อย่าทำให้ใครอึดอัด อย่าชี้ผิดถูก
แยกย้ายกันไปใช้ชีวิตเถอะ”
ซึ่งถ้าทุกคนทำแบบนั้นจริง
โลกจะไม่เปลี่ยน อำนาจจะไม่ถูกตรวจสอบ
และความอยุติธรรมจะถูกเรียกว่า ความเห็นต่าง
มันอธิบายสภาพสังคมที่คนกลัวความจริง มากกว่าความขัดแย้ง แต่ไม่จริงในแง่ที่ว่ามันควรถูกยอมรับ เพราะถ้าสังคมหนึ่งต้องอยู่ได้ด้วยการให้คนฉลาดเงียบ ให้คนตั้งคำถามถอย ให้ความจริงลดเสียง เพื่อรักษาบรรยากาศ สังคมนั้นไม่ได้สงบ มันแค่นิ่งเพราะไม่มีใครกล้าพูด
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
