เดินทาง...
สิ้นสุดปี แต่เริ่มต้นดี ....
ขณะกำลังเดินทางไกล เจอกลุ่มพระธุดงค์ค่ะ ... ขับผ่านแล้วเลี้ยวกลับ....ไม่ทิ้งโอกาสรีบตามไปตักบาตร ปิติมาก... ท่านธุดงค์มาจากเมืองเลย กำลังจะไปหนองคาย แล้วข้ามไปสปป.ลาว เมืองเกิด ...ท่านปิติ เราก็ปิติ ท่านให้พรอย่างเมตตา ก่อนจากท่านบอกว่า ...
เวลาทำงาน ทำอะไร เกิดอะไรขึ้น ไม่สบายใจ ให้กำแบมือๆ ปล่อยมันออกไปนะ ปล่อยมันออกไป....เราพยายามจับสำเนียงไม่คุ้นหูท่านสักพักก่อนจะสรุปกับท่านว่า...
ท่านหมายถึงให้มีสติรู้สึกตัวเวลาเกิดอะไรขึ้นใช่ไหมค่ะ ให้ขยับให้รู้ ให้ปล่อยให้วาง .......
ท่านยิ้มทั้งใบหน้าและแววตา ใช่แล้ว ใช่แล้ว ท่านยิ้ม พูด และพยักหน้า ...ก่อนจะหันหลังให้แล้วเดินจากไปอย่างไม่มีห่วงอะไร ...
ในบาตรที่มีแต่ก้อนข้าวเหนียว ไม่มีกับข้าวใดๆ มาได้หมูยอที่เตรียมไปทำบุญแล้วแบ่งมาตักบาตร น้ำพริกและของอื่นๆสำหรับการธุดงค์...น้องเตรียมมาพอดี....ทุกอย่างพอดี....
ต่อนี้ไปคือความเห็นส่วนบุคคลของผู้เขียนค่ะ อาจจะมีสาระบ้าง ไม่มีสาระบ้าง จริงบ้าง เท็จบ้างตามกำลังของผู้เขียน ขอแบ่งปันไว้เผื่อสร้างประโยชน์ ....
ขอเป็นบทส่งท้ายปีเก่า ต้อนรับปีใหม่
คนเป็นพุทธ มีทั้งแบบที่เข้าวัด และไม่ได้เข้าวัดหรือสถานปฏิบัติธรรม ( อัยนี้สังเกตุจากผู้คนที่อยู่รอบตัว ) บางคนบวช บางคนไม่บวช วัดหรือสถานปฏิบัติธรรมเป็นเพียงสถานที่ การบวชหรือไม่บวชเป็นเพียงสถานภาพ ถ้าบวชก็เอื้อต่อการปฏิบัติ บางคนเรียนมาก รู้มาก สอนมาก แต่ยังเข้าไม่ถึงเลยก็มี แต่อย่างน้อยรักษาวัตรปฏิบัติได้ให้เป็นกรอบยึดเหนี่ยว ค่อยๆเรียนรู้ไป ทุกอย่างมีเวลาขอฃตัวเอง
....พุทธแท้ๆมีอยู่ที่ใจ มีใจและกายเป็นที่เรียนรู้ ....
พุทธะ ไม่ใช่การหาความสุข แต่คือการเรียนรู้ความจริง รู้เห็นตามความเป็นจริงด้วยใจที่ตื่น สงบ เป็นกลาง เมื่อรู้แล้ว เห็นแล้ว ย่อมเกิดปัญญา ย่อมเข้าใจ ใจจะปล่อยวาง คลายทุกข์นั้นออกไปเองเป็นธรรมชาติ รู้บ่อยๆ วางบ่อยๆ มีที่อยู่ของใจคือ ภาวนาเรียกแบบนี้ก็ได้ กรรมฐานเรียกแบบนี้ก็ได้ หรือการเจริญสติสัมปชัญญะจะเรียกแบบนี้ก็ได้
การมีสัมมาสติ สัมมาสมาธิไม่ใช่การเพ่ง แต่เป็นการเอาใจไปรับรู้ อยู่กับสิ่งสิ่งหนึ่งอย่างต่อเนื่องท่ามกลางกายใจ ท่ามกลางการเกิดดับ ท่ามกลางความเป็นจริง รู้บ้าง ไม่รู้บ้างตามกำลัง ทั้งหลายล้วยคือธรรมะ
....สำคัญคือพยายามรู้ให้ต่อเนื่องเป็นลูกโซ่ รู้ก็คือรู้ รู้จบ รู้จบ ไม่รู้ก็เอาใหม่ ไม่รู้ก็เอาใหม่ เพื่อใหม่ .....ประคองใจตัวเองให้รู้ต่อเนื่องเป็น ...รู้คือสติสัมปชัญญะ รู้อย่างต่อเนื่องคือสมาธิ....ทั้งหมดคือธรรมชาติอย่างหนึ่งที่มีที่ใจสัมผัสรู้ได้ แต่ก็ต้องตั้งใจสร้างให้เกิด...จนกว่าจะเป็นอัตโนมัติ...
พุทธแท้ๆสอนเรื่องใจ นี่คือทางปฏิบัติ แก่นมีแค่นี้ ที่เหลือกุลวิธีการฝึกแตกต่างหลากหลาย ผู้คนมากมายหลงติดในความดี กรรมขาวหลุดยาก เห็นยาก
บ้างก็มาติดสภาวธรรม ที่เอามาเล่ากันให้อัศจรรย์ แต่ไม่ใช่แก่น เป็นแค่ของข้างทาง ....
บางคนบ้างก็เริ่มดี แต่ไม่เข้าทาง สุดท้ายก็หลง....เสียเวลา หรืออาจถึงขั้นหลงทำผิดบาป สร้างกรรมต่อ ยิ่งทำให้เนิ่นช้าไปอีก
แต่การเคยหลง เคยผิดทาง ก็จะทำให้รู้ว่าถูกทาง ตรงทางเป็นเช่นไรเช่นกัน
ทำให้เห็นครูบาอาจารย์ท่านไหนอยู่ในร่องในรอยสอนในเส้นทางแห่งพุทธะ เหมือนกัน ไม่ว่าจะพูดอย่างไร ใช้ศัพท์แสงแบบไหน จะลงมาที่เหตุเดียวกัน ผลเดียวกันเสมอ ....น่าอัศจรรย์ ความจริงมีหนึ่งเดียว
ครูบาอาจารย์จะมาเมื่อศิษย์พร้อม...
เราเจอครูบาอาจารย์เมื่อเราพร้อมจะลดอัตตาของตัวเอง ....
เพราะความกลัว บางคนอาจเลือกที่จะสร้างชีวิตให้มั่งคั่ง มั่นคง เลือกสร้างอิสระทางการเงิน ดูแลสุขภาพ ใช้ชีวิตแบบที่คนทั่วไปเข้าใจว่านั่นคือไม่ประมาท แต่เพราะความกลัวที่มองเห็นว่าโลกนี้ไม่มีที่ไหนมั่นคง ทุกอย่างอยู่กับความไม่แน่นอน และความตายคือที่สุดของทุกคนที่ต้องเจอ เราจึงเลือกที่จะหาทางหนีออกความกลัวไม่เหมือนกับอีกหลายคน
เคยมีครูอาจารย์ท่านหนึ่งท่านสอนเราว่า
....ขอให้มีสติปัญญารักษาใจ...ตอนนั้นไม่ว่าจะพยายามฟัง อ่าน ใคร่ครวญ สนทนากับปราชญ์เพียงใดก็ไม่สามารถเข้าถึงใจได้เลย ส่วนใหญ่ก็มัวแต่นั่งคิด ใคร่ครวญค้นหาความจริง ตอนนั้นคิดว่สตัวเองเป็นพวกฉลาด ใช้ปัญญานำ จนมีพระป่าท่านหนึ่งท่านบอกว่า หมอเลี้ยงโค แต่หมอไม่เคยดื่มนมโคเลยนะ หมแไม่เคยลงมือปฆฝฏิบัติเลย ...
ตอนนั้นไม่เชื่อท่านนะ เถียงในใจ นี่เราเข้าวัดฟังธรรม อ่านอะไรเยอะแยะมากมา นั่งถกสนทนาธรรมกับคนเก่งๆทั้งนั้น เปรียญ 7 เปรียญ 9 เราไม่ได้เนียนนักธรรมเราก็คุยด้วยได้ จะว่าเราไม่ปฏิบัติได้ยังไง ท่านนั่นแหละไม่รู้ว่าแบบนี้มันดียังไง
หลงอยู่ 8 ปี จนรู้สึกว่ามันตันค่ะ คือทุกข์เหมือนเดิม รักเหมือนเดิม เสียใจเท่าเดิม โกรธเท่าเดิม หลงหนักมาก จนต้องตั้งคำถามกับตัวเองว่าแปดปีไม่ได้ต่างอะไรกับชางบ้าน ที่เขาไม่ต้องเข้าวัด ฟัง อ่าน สนทนาธรรมใดๆ แม้เท้าตัวเองเดินยังไม่รู้แม้สักก้าว เราจะรู้เห็นใจตัวเอง แล้วจะมีปัญญาอะไรมาเห็นความจริงได้ เราต้องฝึกสติ...จู่ๆสิ่งนี้ก็ผุดขึ้นในหัวค่ะ ว่าอยากฝึกการเจริญสติเอาแค่รู้ตัวอยู่กับตัวเองให้ได้ก่อน
นั่นคือการฉุกคิดหลังจากหลงทางหลงประเด็นอยู่แปดปี
ช่วงแปดปีนั้นน่าเป็นการเติมเต็มพื้นฐาน สร้างแต่ความดีแม้จะปนไปด้วยความหลงถูกบ้าง ผิดบ้าง อาจจะผิดมากกว่าถูกด้วยซ้ำ
มีชีวิตเหมือนเทวดานางฟ้าบนสวรรค์แต่มาอยู่บนดินค่ะ ทรัพย์สินเงินทองพอมีพอใช้ไม่ลำบาก ดูแพ่อแม่ พี่น้อง เป็นที่พึ่งของผู้คน ใจใหญ่ พึ่งได้ เราอดได้คนอื่นต้องอิ่ม เก็บบ้าง ใช้บ้าง เหลือใช้ทำบุญทำทานตามอัธยาศัย ป่วยก็เอาธรรมะที่ได้ยินได้ฟังมาคิดพิจารณาเยียวยาตัวเองไป
ชอบไปวัดทำบุญ ทำทาน สร้างกุศล ฟังธรรม ละเว้นบาป และรับไม่ได้เวลาตัวเองเป็นคนปกติ คือมีดีบ้าง ชั่งบ้าง หงุดหงิดโกรธโมโห เสียใจ ไม่ปรารถนาเห็นอารทณ์เหล่านี้ ...ละอายบาปในใจ อยากปฏิเสธ กดข่ม ชอบให้ตัวเองเป็นคนดี และอยากหลุดพ้นเพราะเราเป็นคนดี
หากเมื่อมาพบวิถีการเจริญสติของหลวงพ่อเทียน ... ช่วงแรกงงเพราะขึ้นชกเลย หลงตาสุริยาท่านไม่สอนอะไรมาก พระสายกรรมฐานไม่สอนอะไรมากค่ะ แต่ต่องลงมือทำ ทำแล้วถึงจะมีอะไรไปถามครู ท่านให้กรรมฐานแล้วลุยเลย เหมือนใส่นวมแล้วขึ้นชกเองเลย ....
พอได้ชกครั่งแรกก็ตื่นเลยว่า นี่แหละกายนี้ใจนี้คือพระไตรปิฎก นี่คือธรรมทั้งหมด อ่านในนี เรียนในนี้ นี่คือห้องแลปห้องทดลองให้พบความจริง ทางจงกรมคือสถานที่ฝึกปฏิบัติจริง
แต่ยังงงๆอยู่สองสามปีแรก จะเอาให้ได้ ทั้งชีวิตทำมาสิบปีเพื่อจะเอาและไม่เอา เอาดี ไม่เอาชั่ว เอาหลุดพ้น งงอยู่สองปีกว่า ไม่ไหวจิตเหมือนเริ่มขยับจากที่ติดอบู่รอบแรกเป็นสิบปี เหมือนจะขยับแต่ก็มาติดอีก ก็ต้องหาครูมาช่วง ลองเปลี่ยนสถานที่ เปลี่ยนครู ...
ไปหาแม่พิกุลค่ะ จากเดิมที่เคยมีคนแนะนำไว้หลายปีก่อน แต่เราเองไม่ศรัทธาในตัวท่าน ฆราวาสผู้หญิง ตอนนั้นท่านแทบไม่เป็นที่รู้จัก ยกเว้นครูบาอาจารย์สายปฏิบัติของหลวงพ่อเทียนจะคุ้นเคย ให้เกียรติท่านได้สนทนาธรรมหรือแสดงธรรมกับผู้มาปฏิบัติเป็นครั้งคราว...แม่พิกุลมักจะพูดว่า มาให้กำลังใจผู้ปฏิบัติ เราไม่ใช่ครูบาอาจารย์ใคร เราคือผู้กำลังเดินทาง และเดินมานาน เราคือพยาน เรากล้าให้พิสูจน์ ....
คำที่แม่สอนจะก้องในใจเสมอตั้งแต่วันแรกที่แม่ให้กรรมฐานในห้องครัว เพราะตินนั้นแม่เป็นแม่ครัวของวัด จนถึงวันนี้นานนับสิบสามปี....คำนั้นคือ
หมอไม่ต้องเอาอะไรนะ แค่รู้เฉยๆ รู้จบ รู้จบรู้ให้ต่อเนื่อง ทำสบายๆ...
คำว่าหมอไม่ต้องเอาอะไรนะ มันกระแทกหัวใจ มันว่างเปล่า ไร้ความมั่นคง เราเอาอะไรมาทั้งชีวิต มาที่นี่ก๋เพื่อจะเอาอะไร จู่ว่าให้เรามาเดินแล้วบอกให้เดินแล้วไม่ต้องเอาอะไร จะรู้จะเห็น จะสุข จะทุกข์ไม่เอา ไม่ยุ่ง รู้สึกตัวอย่างเดียว เราก็แย้ง....
ไม่เอาจริงๆเหรอคะ ถ้าไม่เอามันก็ไม่มีอะไรเลยนะ มันสั้น ว่างเปล่า ไม่มีรสชาติ มันไม่มีอะไรนะ
นั่นแหละ แค่รู้สึกตัว ไม่ต้องเอาอะไร ทำแค่นี้ ทำได้ไหม ....
ได้ค่ะ รับปากท่านแบบโง่ๆ งงๆ มาเพื่อที่จะเอาความสุข ความพ้นทุกข์ จะเอาสิ่งที่ท่านว่าดีที่สุดบนหนทางนี้ แต่ผู้หญิงชราท่านนี้บอกว่า ...
หมอไม่ต้องเอาอะไรนะ เอาแค่รู้สึกตัว ....
ท่านสอนแบบนี้ทุกครั้งที่ได้มีโอกาสสนทนาธรรม พบเจอ เข้าหา...นานนับสิบสาทปี ...แม่สอนเหมือนเดิม...สอนเหมือนที่หลวงพ่อเทียนสอน ทำความรู้สึกตัวให้มาก รู้ซื่อๆ รู้ให้ต่อเนื่อง ...ทำเหตุให้ถูกต้อง ผลมาเอง ....
เราเชื่อฟังนะ ให้ทำก็ทำ เพราะมันไม่ต้องลงทุนอะไร ยกเว้นลงมือทำ ทำได้ทุกที่ไม่เสียเงิน ไม่เสียงาน แล้วก็ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนชั่วร้ายมากขึ้น หรือครอบครัวเดือดร้อน เงินไม่ใช้สักบาท จริงไม่จริงที่ท่านพูดเราคือคนพิสูจน์เอง ทำจริงหรือเปล่า ทำจริงแล้วไม่ได้อะไรก็เลิกแค่นั้น เสียค่าน้ำมันมา
กินอยู่ฟรี
เรารู้แค่ว่า เราสบายบนเส้นทางสายนี้ เราไม่ต้องอยากเป็นคนดี หนีความชั่วของตัวเอง เรามีแต่เห็นว่าตัวเองดี ชั่ว สลับสับเปลี่ยนเข้ามาตามปกติของคนหนึ่งคน เราเห็นใจตัวเองหนักบ้าง เบาบ้างตามอารมณ์ที่กระทบ เราเห็นใจที่ร้อนรุ่มตอนตัวเองโกรธ เราเห็นหน้าตาการกระทำที่ชั่วร้ายของตัวเองเวลาโกรธ เรามองว่าสิ่งเหล่านั้นว่ามันรุ่มร้อน ไม่สุขสบาย เราเห็นใจที่สุขสงบคือใจที่ไม่เกาะเกี่ยววุ่นวายอะไรมาก รับรู้แล้วผ่านไป
เรารู้แต่ว่าเราฟังหลวงพ่อเทียน หลวงตาบัว หลวงพ่อปราโมทย์ ท่านชยสาโร หลวงปู่ชา หลวงปู่ดุลย์ หลวงปู่มั่น เรารับรู้ถึงกระแสที่ท่านพูดเหมือนกัน เราไม่รู้สึกว่าต้องแยกค่าย...
เรารู้แค่ว่าเรายินดีเดินบนทางสายนี้ไปเรื่อยๆ ...เราเจอกัลยาณมิตรของเราแล้ว...
ขอส่งท้ายปีเก่า สวัสดีปีใหม่ค่ะ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
