บ้าน — ที่ซึ่งฉันอยู่
ยามที่ฉันนั่งอยู่ในร้านคาเฟ่ข้างทาง
ร้านเงียบ มีเพียงฉันอยู่คนเดียว
ขณะที่โลกภายนอกยังคงเคลื่อนไหว
เสียงผู้คน เสียงรถยนต์ เสียงมอเตอร์ไซค์
ไหลผ่านไปมาไม่ขาดสาย
ฉันเอนหลังพิงเก้าอี้
ปล่อยให้เสียงเพลงคลอเบา ๆ
สายตามองออกไปนอกหน้าต่าง
และใจ…ลอยไปคิดถึงวันหยุดของปี
คิดถึงการที่ไม่ได้กลับบ้าน
แล้วคำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาอย่างแผ่วเบาในใจ
อะไรคือ “บ้าน” ของฉันกันแน่
สถานที่ที่ฉันอาศัยอยู่ในตอนนี้—ไม่ใช่
บ้านเกิด บ้านพ่อบ้านแม่—ก็ไม่ใช่
หรือจะเป็นคนรักของฉัน…
อืม…มีความรู้สึกของคำว่าบ้านอยู่ในนั้น
แต่ก็ยังไม่ใช่ทั้งหมด
ยังไม่ใช่ “บ้าน” อย่างแท้จริง
แล้วศรัทธาของฉันล่ะ
องค์พระเจ้าที่ฉันศรัทธา—
กลับมาหาพระองค์
ผู้ทรงสร้าง ผู้ทรงบังเกิด
กลับไปสู่จุดเริ่มต้นของการมีอยู่ของฉัน
ความรู้สึกนั้น…ใช่
ใช่ในแบบที่ไม่ต้องอธิบายมาก
แม้ฉันจะไม่รู้ว่าจุดเริ่มต้นนั้นเป็นอย่างไร
ไม่รู้ว่าจะกลับไปได้อย่างไร
และไม่รู้ว่าจะได้กลับไปเมื่อใด
แต่ชีวิตนี้ล่ะ—
ฉันไม่ต้องการมันแล้วหรือ
ไม่
ฉันยังต้องการชีวิตนี้
ฉันยังอยากมีชีวิตอยู่
ยังอยากเดินต่อ
อยากรู้ว่าฉันจะพาตัวเองไปได้ไกลแค่ไหน
เมื่อได้รับชีวิตนี้มา
ฉันก็อยากใช้มันให้เต็มที่ที่สุดเท่าที่จะทำได้
ฉันยังอยากเติบโต
อยากเรียนรู้อีกมาก
จากชีวิตนี้
จากโลกใบนี้
เพราะเมื่อคิดให้ลึกลงไป
ในเมื่อสุดท้ายแล้ว
เราทุกคนต่างต้องกลับไปอยู่ดี
งั้นก่อนถึงวันนั้น
ฉันขอเรียนรู้
ขอเติบโต
ขอออกไปพบเจอโลก
ขอใช้ชีวิตนี้อย่างรู้คุณค่า
วันนี้
ฉันจึงขอดูแลตัวเองให้ดีที่สุด
เพื่อจะได้อยู่ได้นานเท่าที่จะอยู่ได้
ขอวอนขอการดำรงอยู่ของชีวิต
ให้ยืนนาน
ให้สุขภาพกายแข็งแรง
สุขภาพจิตมั่นคง
สุขภาพใจสงบ
และแม้ในวันที่ต้องจากไป
ฉันก็ขอให้ได้จากไป
ด้วยความสงบเช่นกัน
นี่ไม่ใช่การหมดอาลัยต่อชีวิต
แต่คือการเลือก
อยู่กับปัจจุบันในทุก ๆ วัน
ให้ดีที่สุด
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
