คืนเดือนดับที่โคกผีปู่ : เณรจ่อยกับคืนแรกข้างกองฟอน
ช่วงปิดเทอมหน้าร้อนปีนั้น อากาศร้อนระอุจนแทบจะเห็นเปลวแดดเต้นระริกตามพื้นดิน จ่อยตัดสินใจบวชเณรภาคฤดูร้อนเพื่อทดแทนคุณพ่อแม่ วัดป่าที่จ่อยไปบวชนั้นขึ้นชื่อเรื่องความเคร่งครัดและความเงียบสงบ... สงบจนน่าขนลุก
ด้วยความที่เณรใหม่มีจำนวนมาก กุฏิที่พักจึงไม่พอ "เณรจ่อย" โชคร้ายจับฉลากได้ "กุฏิท้ายวัด" กุฏิไม้เก่าคร่ำครึยกพื้นสูงที่ตั้งอยู่โดดเดี่ยว ห่างจากศาลาใหญ่พอสมควร และที่แย่ที่สุดคือ... มันตั้งอยู่ติดกับ "ป่าช้าเก่า"
ห่างจากระเบียงกุฏิไปไม่ถึงยี่สิบก้าว คือลานดินโล่งที่มี "กองฟอน" หรือเชิงตะกอนเผาศพแบบโบราณตั้งอยู่ คราบเขม่าดำปื้นยังติดอยู่ที่ฐานปูน และกลิ่นเหม็นไหม้จางๆ ยังลอยอวลอยู่ในอากาศ แม้จะไม่มีพิธีเผาศพมาสักพักแล้วก็ตาม
คืนแรกของการจำวัด
"พวกมึง... คืนนี้มานอนเป็นเพื่อนกูหน่อยนะ กูไหว้ล่ะ" เณรจ่อยหน้าซีดเผือด ร้องขอผมกับไอ้เข้มหลังจากทำวัตรเย็นเสร็จ
แม้กฎของวัดจะห้ามคนนอกพักค้างคืน แต่ด้วยความสงสารเพื่อนและเห็นทำเลที่ตั้งกุฏิแล้ว ผมกับเข้มก็อดเห็นใจไม่ได้ จึงแอบย่องหอบเสื่อหมอนมานอนเบียดกันอยู่ในกุฏิเล็กๆ นั่น
ดึกสงัด... เสียงหมาวัดหอนรับกันเป็นทอดๆ บรรยากาศวังเวงจนได้ยินเสียงใบไม้แห้งร่วงหล่นลงพื้นชัดเจน ผม เข้ม และเณรจ่อย นอนเบียดกันกลมอยู่กลางห้อง พยายามข่มตาหลับ
ตึง... ตึง...
เสียงเหมือนของหนักๆ หล่นกระแทกพื้นดังมาจากทางกองฟอน เณรจ่อยสะดุ้งเฮือก คว้าแขนผมแน่น
"เสียงอะไรวะ?" เข้มกระซิบถาม เสียงสั่นไม่แพ้เณร
ทันใดนั้น กลิ่นเหม็นสาบสางรุนแรงก็พัดวูบเข้ามาทางหน้าต่างไม้ที่เปิดแง้มไว้รับลม มันเหม็นเหมือนเนื้อเน่าผสมกำมะถันจนพวกเราแทบอาเจียน
ครืด... ครืด...
เสียงลากเท้าหนักๆ ดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนมาหยุดอยู่ที่บันไดกุฏิ แสงจันทร์วันข้างแรมส่องลอดช่องลมเข้ามา ทำให้เห็นเงาทะมึนร่างใหญ่ยืนบังแสงอยู่ตรงประตู
"ขอ... ส่วน... บุญ..."
เสียงแหบพร่ายานคางดังขึ้น ราวกับคนสำลักควันไฟ ประตูไม้เก่าๆ ค่อยๆ แง้มออกช้าๆ เผยให้เห็นร่างนั้นชัดเจน
มันคือร่างสีดำทมิฬสูงใหญ่ ผิวหนังไหม้เกรียมจนส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง ไม่มีเสื้อผ้าอาภรณ์ แต่สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือ "ดวงตา" สองข้างที่แดงก่ำราวกับถ่านไฟที่กำลังลุกโชน มันจ้องเขม็งมาที่เณรจ่อย
"ธัมโม... สังโฆ... สังฆัง..." เณรจ่อยพนมมือสั่นระริก ปากคอสั่นท่องบทสวดผิดๆ ถูกๆ น้ำตาไหลพรากด้วยความกลัวสุดขีด
ไอ้เข้มผู้ห้าวหาญ ตอนนี้มุดหน้าซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้า ส่วนผมเองก็นั่งตัวแข็งทื่อ ขยับขาไม่ออก ได้แต่มองร่างดำทะมึนนั้นค่อยๆ ยื่นมือยาวเหยียดที่มีนิ้วแหลมคมเข้ามาในห้อง
"กู... ร้อน... ขอ... บุญ..."
มันพยายามจะเข้ามาในห้อง บรรยากาศกดดันจนพวกเราแทบหยุดหายใจ เณรจ่อยร้องไห้โฮออกมาแล้ว วินาทีนั้นพวกเราคิดว่าคงไม่รอดแน่ๆ
"เฮ้ย!!! ทำอะไรน่ะ!"
เสียงตะโกนดังกึกก้องมาจากทางบันได พร้อมกับลำแสงไฟฉายสว่างจ้าที่สาดส่องเข้ามา ตัดผ่านความมืดและร่างสีดำนั้น
ร่างดำทมิฬผงะไปเล็กน้อยเมื่อเจอกับแสงไฟ
ที่ตีนบันได "พี่จิ๊บ" ยืนจังก้าอยู่ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ มือหนึ่งถือไฟฉายกระบอกใหญ่ อีกมือถือปิ่นโต (ที่คงตั้งใจเอาอาหารเช้ามาถวายเณรน้องชายแต่เช้ามืด แต่นี่มันเพิ่งตีสาม!) ใบหน้าของพี่จิ๊บไม่ได้มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่ความเกรี้ยวกราดและดุดัน
"เป็นผีเป็นสาง มาขอส่วนบุญอะไรกันแบบนี้! มาหลอกเณร หลอกเด็ก มันจะได้บุญไหมฮะ!" พี่จิ๊บตะคอกเสียงดังลั่น แววตาแข็งกร้าว "เณรเพิ่งบวชใหม่ จิตยังไม่แข็ง แทนที่จะมาดีๆ มาให้เขาแผ่เมตตา นี่เล่นมาขู่กันแบบนี้ ไป! ไปให้พ้น!"
ความแน่วแน่และ "จิตแข็ง" ของพี่จิ๊บ แผ่รังสีอำมหิตจนแม้แต่ผียังต้องเกรง ร่างดำทะมึนนั้นค่อยๆ หดตัวลง ดวงตาสีแดงวูบไหวเหมือนเปลวเทียนต้องลม ก่อนจะค่อยๆ เลือนหายไปในความมืด พร้อมกับกลิ่นเหม็นเน่าที่จางหายไป
พี่จิ๊บเดินอาดๆ ขึ้นมาบนกุฏิ ส่องไฟใส่หน้าพวกเราทีละคน
"เณรจ่อย! หยุดร้องไห้! เป็นเณรนะเว้ย ต้องสำรวม!" พี่จิ๊บดุน้องชาย ก่อนจะหันมาทางผมกับเข้ม "พวกแกสองตัวก็เหมือนกัน ลุกขึ้นมานั่งดีๆ"
พี่จิ๊บวางปิ่นโตลง แล้วนั่งพับเพียบกราบพระพุทธรูปเล็กๆ มุมห้อง ก่อนจะหันมาสั่งเสียงเข้ม
"เอ้า! หายกลัวกันหรือยัง ถ้าหายแล้วก็พากันสวดมนต์ แผ่เมตตาให้เขาไปดีๆ เขาคงทรมานมากถึงมาสภาพนั้น แต่ถ้ามัวแต่กลัว เขาไม่ได้บุญหรอก... สวดซะ เดี๋ยวพี่นั่งเฝ้าหน้าประตูให้เอง จนกว่าจะเช้า"
คืนนั้น... เสียงสวดมนต์บทแผ่เมตตาของเณรจ่อย ผม และเข้ม ดังระงมไปทั่วกุฏิท้ายป่าช้า โดยมีพี่จิ๊บ พี่สาวใจเด็ด นั่งกอดอกเฝ้าหน้าประตูไม่ห่าง ราวกับทวารบาลผู้พิทักษ์ จนกระทั่งแสงแรกของวันใหม่มาเยือน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
