รถเข็นสามล้อกับความทรงจำที่ไม่เคยหายไป
รถเข็นสามล้อพ่วงหม้อข้าวใบหนาขนาดใหญ่
ไถลไปบนพื้นถนนกลางแดด กลางฝน
…ไม่เคยหยุดพัก
“นิด” หญิงร่างท้วมยกมือไหว้ขอบคุณ
ก่อนจะหยิบถ้วยโฟมที่บรรจุข้าวราดผัดกะเพราไข่ดาว
ส่งต่อให้ชายขาพิการ
มือหนึ่งจับไม้เท้า
อีกมือหนึ่งรับข้าวอย่างแผ่วเบา
หลายเดือนแล้วที่ผมตระเวนเข็นรถคันนี้
แจกข้าวให้คนที่ใช้ชีวิตอยู่ตามข้างทาง ริมฟุตบาท
สถานที่เล็กๆ ใต้ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่
ซึ่งเป็นทั้งที่หลบแดด หลบฝน
และเป็น “บ้าน” เพียงแห่งเดียวที่พวกเขามี
ทุกครั้งที่ผมตระเวนรถเข็นสามล้อของผม
มายังสถานที่เหล่านี้
ทำให้ผมนึกย้อนถึง "ความทรงจำในวัยเด็ก"
ภาพที่ผมต้องนอนตบยุงข้างป้ายรถเมลล์
ภาพที่ผมต้องเดินเคาะกระจกรถยนต์คันหรูที่จอดติดไฟแดง
พร้อมกับคำถามสั้นๆ ว่า "พวงมาลัยไหมครับ"
บางคันลดกระจกให้ผมและยื่นมือมารับพวงมาลัย
และก็มีหลายๆคันที่ผมถูกละเลยไปจากสายตาของพวกเขา
ในวัยเด็กผมไม่เคยได้มีโอกาสกินอิ่ม นอนอุ่นเลยสักวัน
ไม่ใช่เพราะผมไม่สู้ชีวิต แต่เพราะว่าผมแค่เลือกเกิดไม่ได้
บ้านสุขใจแห่งเดียวที่ผมมีในวัยเด็กคือ "โรงจอดรถแถวลานวัด"
มันคุ้มแดด คุ้มฝน นั่นคือสิ่งอุ่นใจที่สุดสิ่งเดียวที่ผมมี
ผมเติบโตมากับการศึกษาที่ดีที่สุดเท่าที่เด็กแถววัดคนหนึ่งจะมีได้
หรือที่ใครๆ เรียกกันง่ายๆว่า "โรงเรียนวัด"
ผมเป็นเด็กหัวดี ได้รับทุนการศึกษา
จากผู้อำนวยการโรงเรียน
และนั่นทำให้ผมได้ก้าวออกจากรั้ววัด
ไปเรียนต่อในโรงเรียนเอกชนเป็นครั้งแรกในชีวิต
"ความเรียนเก่ง"
คงเป็นพรสวรรค์สิ่งเดียวที่พระเจ้ามอบให้ผม
ผมตั้งใจเรียน สอบได้ที่หนึ่งตั้งแต่มัธยมต้น
และเรียนต่อด้วยทุนการศึกษาจนจบ ม.6
ชีวิตของผมก็ไม่ได้มีอะไรมากครับ
แค่เด็กที่เกิดในครอบครัวยากจนคนหนึ่งครับ
ที่ได้รับโอกาสผ่านการศึกษา
และในที่สุด…ก็มีงานทำ มีชีวิตที่พอยืนอยู่ได้ด้วยตัวเอง
ผมแค่อยากแบ่งปันโอกาสครับ
ข้าว 1 กล่องเล็กๆของผม ที่ทำให้ใครสักคนนึงได้อิ่มท้อง
พอที่จะมีแรงลุกขึ้นมาต่อสู้กับชีวิต และเอาชนะโชคชะตา
บางทีชัยชนะของชีวิต อาจไม่ใช่การได้ยืนอยู่บนจุดสูงสุด
แต่อาจเป็นการที่เรายังเลือกยื่นมือให้ใครบางคน
ทั้งที่ครั้งหนึ่ง มือคู่นั้นเคยสั่นไหวและว่างเปล่าไม่ต่างกัน
รถเข็นสามล้อของผม "อาจเก่า"
หม้อข้าวใบหนา "อาจหนัก"
แต่หัวใจของผม "กลับเบาสบายทุกครั้ง"
ที่เห็นใครสักคนยิ้มทั้งน้ำตา
เพียงเพราะข้าวกล่องเล็กๆ หนึ่งกล่อง
ผมไม่ได้คาดหวัง "คำขอบคุณ"
ไม่ได้ต้องการ "คำชื่นชม"
แค่ได้เห็นว่า “วันนี้เขายังไม่หิว”
ก็เพียงพอแล้วสำหรับผม
เพราะผมรู้ดีว่า
ในวันที่ชีวิตมืดมนที่สุด
แสงเล็กๆ เพียงดวงเดียว
อาจเป็นเหตุผลให้ใครบางคน
ยังเลือกจะมีชีวิตอยู่ต่อไปในวันพรุ่งนี้
ถ้าวันนี้ข้าวกล่องของผม
จะเป็นแสงนั้นให้ใครสักคนได้
ผมก็พร้อมจะเข็นรถสามล้อต่อไป
"บนถนนสายเดิม"
"ใต้ท้องฟ้าเดิม"
"ด้วยหัวใจดวงเดิม"
"ที่ไม่เคยลืมว่า ครั้งหนึ่ง…ผมก็เคยเป็นคนที่รอความเมตตาเช่นกัน"
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
