แดดยามเช้าเดือนรัก
แดดเช้าส่องแสงปลุก
เหล่าดอกไม้และหมู่ภมร
ให้ตื่นก่อนใครๆจนคิดว่า
เจ้าไม่ยอมหลับยอมนอน
ต่างกับเจ้าดอกคุณนาย
ที่เอาแต่นอนหลับหลับไหล
ตื่นสายอย่างไม่มีใครได้ยิน
เสียงแม้แต่ลมหายใจ
ตื่นสายทุกวัน คุณนายตื่นสายๆไง
ต่างรับสายลมแสงแดด
ที่ราดไล้สาดแสงแห่งพลัง
ให้กับผืนภูผาเนินหญ้า
ที่กำลังรอรับอย่างสุขใจ
เนินหญ้ากว้าเนินเขาสะพรั่งรับแสงแดดสุขใจ
ป่ะต้าได้ยินเสียงนกจาก
ฟากฟ้าแสนไกล
เสียงใบไม้ต่างๆไหวปลิวว่อน
ไปกับเสียงก้องของภมรที่
ร้องทักเจ้าดอกไม้
แสนงามเซงแซ่ชื่นทรวง
เพื่อจะค่อยๆแอบเนียนๆเข้าไปเคลียเคล้าเกสรของเจ้าดอกไม้ให้แตะติดขาพา
แพร่พันธุ์พันลี้เดินทาง
ไปที่ผืนป่าสุดตา
นั่นคือธรรมชาติที่สดใส
หมู่ภมรซอนไซร้เกสรเจ้าดอกไม้งามนวลเนียน
ความสุขมันจึงแตกต่าง
กันเสียสุดโต่งกับมานุด
ที่เพ่งมองหาพันธุ์ไม้งาม
เพราะเห็นคุณค่าที่ราคา
ต่างกับเหล่าภมรที่ซ่อน
ซอนพักกายกับเจ้าดอกไม้
ไม่เพียงแค่ชื่นชมแต่ชุบชู
ให้พันธุ์ดอกไม้นาๆให้คง
อยู่ตราบนานเท่านาน
เกสรพรรณพันหมื่นแสนตามติดไปไกลแสนไกล
ธรรมชาติบอกเราว่า
อะไรที่ดูสุขซับซ้อน
สิ่งที่มันดูซับซ้อน
มันมักไม่สุขจนถึง
ระดับที่ไม่มีความสุข
เอาเสียเลย
เพราะมันไม่ธรรมชาติ
น่าคิดเนาะ มานุดริ่ซับซ้อนจริงๆ
เพราะมันไม่ธรรมดาไง
ความสุขไม่แท้จึงซ่อน
ความกังวลเศร้าใจไว้
จนปิดป้องไม่มิด
อาจม่ะต้องก้าวออกมา
จากกรอบก่ะได้นะถ้าอึ่ม
พอใจและมีความสุขในนั้น
มวลมนุษย์ต่างกับสัตว์
อย่างนึงคือสัตว์ไม่ส่อง
กระจกเงามมองตนมัน
ถึงมีความสุขกว่านุดที่
คงไม่เคยเห็น รึไม่ก่ะคิดว่าทุกหน้าลิงก่ะเหมือนกันหมด
เป็นสัตว์ที่ชอบส่องตน
ส่องนุดอื่นๆเพื่อเปรียบ
เพื่อเทียบความสุขของ
ตนเองกับนุดอื่นๆ
ทำไมจึงต้องเทียบต้องรอคอยความสุขที่คนอื่นมอบให้
แท้ที่จริงคือความทุกข์ที่ต้องคอยรับมากกว่าสร้างเอง
และนั่นคือความทุกข์ชั้นต้นที่ต้องรอคอยเนาะ
คนบางคนก่ะชอบรอคอย
สุดผืนน้ำสุดฟ้าไกลยังไงก่ะ คี๊สถึงอ่ะ!
คนชื่อปะต้ากระมัง
มอบให้ค้าวไปหมด
ม่ะเหลือไว้ให้ตัวเอง
บ้างเลยน้อคงเรียกว่า
“ความสุข”กระมัง!
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
