คืนเดือนดับที่โคกผีปู่: โอทีสยอง กะดึกคืนข้ามปี
ช่วงปิดเทอมยาวช่วงปีใหม่ จิ๊บ พี่สาวคนเก่งของจ่อย ตัดสินใจเข้ามาหางานพิเศษทำในเมืองเพื่อเก็บเงิน ด้วยบุคลิกคล่องแคล่วและสู้งาน เธอจึงได้งานเป็นพนักงานขายในร้านมือถือชื่อดังแห่งหนึ่งที่ตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง
ช่วงเทศกาลปีใหม่ ห้างสรรพสินค้าคึกคักไปด้วยผู้คน ยอดขายถล่มทลายจนของขาดสต็อก ในคืนวันที่ 30 ธันวาคม ผู้จัดการร้านจึงขอร้องให้พนักงานบางส่วนอยู่ทำโอทีหลังห้างปิด
เพื่อตรวจนับสต็อกและจัดเตรียมสินค้าล็อตใหญ่สำหรับวันสิ้นปี
"จิ๊บ อยู่ช่วยพี่หน่อยนะ คืนนี้ยาวแน่ เดี๋ยวพี่ให้สามแรงเลยหลังเที่ยงคืน" พี่เอก ผู้จัดการร้านหนุ่มแว่นเอ่ยปากชวน
ด้วยความที่เห็นแก่เงินค่าจ้างสามเท่า จิ๊บจึงตอบตกลงทันทีโดยไม่ลังเล
เวลา 23:30 น.
ห้างสรรพสินค้าปิดทำการแล้ว ไฟส่วนใหญ่ถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงไฟฉุกเฉินสลัวๆ ตามทางเดิน เสียงเพลงคริสต์มาสที่เปิดคลอมาทั้งวันเงียบลง เหลือเพียงเสียงฝีเท้าของ รปภ. ที่เดินตรวจตราอยู่ไกลๆ และเสียงแอร์ส่วนกลางที่ดังหึ่มๆ ชวนวังเวง
บรรยากาศต่างจากตอนกลางวันราวกับคนละโลก
ภายในร้านมือถือที่เปิดไฟสว่างจ้าอยู่ร้านเดียวในโซนนั้น เหลือเพียงจิ๊บ กับ พี่เอก ผู้จัดการ กำลังง่วนอยู่กับการเช็คยอดไอโฟนรุ่นใหม่ที่เพิ่งเข้ามา
"จิ๊บ เดี๋ยวพี่วิ่งไปซื้อมาม่าที่เซเว่นหน้าห้างแป๊บนะ หิวไม่ไหวแล้ว ฝากร้านแป๊บเดียว เดี๋ยวรีบมา" พี่เอกบอก ก่อนจะวางคลิปบอร์ดแล้ววิ่งจู๊ดออกจากร้านไป ทิ้งให้จิ๊บอยู่คนเดียวในร้านที่สว่างไสว ท่ามกลางความมืดมิดของห้างฯ
จิ๊บยักไหล่ เธอไม่ใช่คนขวัญอ่อนอยู่แล้ว แค่อยู่ในห้างฯ คนเดียวไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร เธอหันกลับไปนับกล่องโทรศัพท์ต่อ
เวลา 00:00 น.
เสียงนาฬิกาดิจิทัลบนผนังบอกเวลาเที่ยงคืนตรง จู่ๆ ประตูหลังร้านที่เชื่อมกับสต็อกของก็เปิดออก พนักงานหญิงคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอสวมยูนิฟอร์มของร้านเหมือนกับจิ๊บ รูปร่างผอมบาง ผิวขาวซีด ผมม้าเต่อปิดคิ้ว ก้มหน้าก้มตาเล็กน้อย
"อ้าว... มาช่วยเหรอ?" จิ๊บทักด้วยความแปลกใจ เธอจำไม่ได้ว่ามีพนักงานคนนี้อยู่ในกะวันนี้ด้วย
หญิงสาวคนนั้นพยักหน้าช้าๆ ไม่สบตา "ค่ะ... พี่เอกเรียกมาช่วย... บอกว่าของเยอะ..." เสียงของเธอเบาหวิวและแหบแห้ง เหมือนคนไม่ได้พูดมานาน
"อ๋อ โอเคๆ งั้นน้องไปเช็คพวกสายชาร์จฝั่งนู้นนะ เดี๋ยวพี่ดูเครื่องเอง" จิ๊บสั่งงานอย่างคล่องแคล่วตามประสาคนสู้งาน
ทั้งสองคนทำงานกันเงียบๆ ไปสักพัก จิ๊บเริ่มรู้สึกแปลกๆ พนักงานใหม่คนนี้ทำงานเร็วมาก เร็วผิดปกติ มือไม้หยิบจับของอย่างแม่นยำราวกับเครื่องจักร แต่ที่น่าขนลุกคือ เธอทำทุกอย่างโดยไม่มีเสียงเลย แม้แต่เสียงฝีเท้าก็ไม่ได้ยิน
ความสงสัยทำให้จิ๊บแอบชำเลืองมอง ขณะที่หญิงสาวคนนั้นกำลังเอื้อมมือไปหยิบกล่องโทรศัพท์บนชั้นวางสูง...
กึก... กึก...
เสียงกระดูกลั่นดังมาจากร่างของหญิงสาวคนนั้น ทุกครั้งที่เธอขยับตัว จะมีเสียงเหมือนข้อต่อกระดูกบดกันเบาๆ
"น้อง... เป็นอะไรรึเปล่า? ไม่สบายเหรอ?" จิ๊บถามด้วยความเป็นห่วง (ปนระแวงนิดๆ)
หญิงสาวหยุดชะงัก ค่อยๆ หันหน้ามาหาจิ๊บ ใบหน้าที่เคยเห็นไม่ชัดใต้ผมม้า ตอนนี้จิ๊บเห็นชัดเจน...
ใบหน้านั้นซีดเผือดไร้สีเลือด ขอบตาดำคล้ำลึกโหล และที่มุมปากมีรอยเลือดแห้งกรังติดอยู่เล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นว่างเปล่าไร้แวว
"ต้อง... รีบ... ทำ... เดี๋ยว... ไม่... ทัน... ปี... ใหม่..." เธอพูดด้วยน้ำเสียงยานคางและเย็นชา ราวกับท่องจำมา
จังหวะนั้นเอง ประตูหน้าร้านก็เปิดผลัวะ พี่เอกวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมถ้วยมาม่าสองถ้วย
"โทษทีจิ๊บ! รปภ. ข้างล่างล็อคประตู พี่ต้องอ้อมไกลเลย... อ้าว แล้วนั่นคุยกับใครอยู่?" พี่เอกชะงักเมื่อเห็นจิ๊บยืนหันหน้าไปทางมุมร้าน
"ก็คุยกับน้องพนักงานใหม่ที่พี่เรียกมาช่วยไง... นี่ไง น้องเขา..."
จิ๊บหันกลับไปชี้... แต่ที่ตรงนั้นว่างเปล่า ไม่มีใครยืนอยู่ มีเพียงกล่องโทรศัพท์ที่ถูกจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
จิ๊บหน้าถอดสี หันขวับมามองพี่เอก "พี่เอก... เมื่อกี้... มีผู้หญิงใส่ชุดร้านเรา..."
พี่เอกหน้าซีดเผือดยิ่งกว่าจิ๊บ ถ้วยมาม่าในมือแทบหล่น "จิ๊บ... น้องเขา... ผมม้าเต่อๆ ตัวผอมๆ ใช่ไหม?"
จิ๊บพยักหน้าช้าๆ
พี่เอกกลืนน้ำลายดังเอือก "นั่น... 'น้องนิด'..."
"แล้วน้องนิดไปไหนแล้วล่ะพี่? กลับไปแล้วเหรอ?"
"จิ๊บ..." พี่เอกเสียงสั่นเครือ "น้องนิดเขาเสียไปตั้งแต่ปีใหม่ปีที่แล้ว... คืนนั้นเขาก็มาทำโอทีแบบนี้แหละ... เขาปีนบันไดจัดของ แล้วพลัดตกลงมา... คอหัก... เสียตรงมุมนั้นแหละ"
พี่เอกชี้ไปที่มุมที่จิ๊บเพิ่งคุยกับหญิงสาวคนนั้น
ความเงียบเข้าปกคลุมร้าน จิ๊บ พี่สาวผู้ห้าวหาญที่เคยไล่ตะเพิดผีเปรตที่วัดป่ามาแล้ว ถึงกับยืนขาแข็ง ขนลุกซู่ไปทั้งตัว
เธอเพิ่งเข้าใจว่า วิญญาณตนนี้ไม่ได้มาร้าย... แต่มาเพราะยังยึดติดกับหน้าที่ มาทำงานที่ยังทำไม่เสร็จในคืนสุดท้ายของชีวิต
"เอ่อ... พี่เอก" จิ๊บตั้งสติ สูดหายใจลึก "หนูว่า... สต็อกที่เหลือ เราค่อยมานับพรุ่งนี้เช้าก็ได้มั้งคะ... กลับบ้านกันเถอะพี่ สามรงสามแรงหนูไม่เอาแล้ว"
คืนนั้น จิ๊บกับพี่เอกรีบปิดร้านและออกจากห้างด้วยความเร็วแสง จิ๊บได้บทเรียนใหม่ว่า ไม่ว่าจะบ้านนอกหรือในเมือง ผีก็คือผี และบางที ผีที่น่าสงสารที่สุด คือผีที่ตายในขณะที่ยังก้มหน้าก้มตาทำงานงกๆ จนวินาทีสุดท้ายของชีวิตนั่นเอง.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
