คืนเดือนดับที่โคกผีปู่: ท่อมรณะทะลุมิติสยอง
หลายเดือนผ่านไปหลังจากเรื่องราวที่กุฏิท้ายวัด จ่อยเริ่มลืมเลือนความกลัวไปได้บ้างตามประสาเด็กวัยรุ่น ความคึกคะนองและชอบลองของกลับมาอีกครั้งเมื่อได้รวมกลุ่มกับ "แก๊งเด็กวัด" เจ้าเก่า นำทีมโดย "เข้ม" จอมซ่า
บ่ายวันหยุดสุดสัปดาห์ที่แดดร้อนเปรี้ยง เข้มนำทัพเพื่อนๆ อีก 4-5 คน รวมทั้งจ่อย มุ่งหน้าไปยัง "เขตก่อสร้างร้าง" ท้ายหมู่บ้าน ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโคกผีปู่อันโด่งดัง มันเป็นโครงการสร้างระบบประปาหมู่บ้านที่ถูกทิ้งร้างกลางคันด้วยเหตุผลลึกลับที่ผู้ใหญ่ชอบปิดปากเงียบ
ไฮไลท์ของที่นี่คือท่อปูนขนาดมหึมา เส้นผ่านศูนย์กลางใหญ่พอที่ผู้ใหญ่สองคนจะคลานสวนกันได้ วางเรียงรายเป็นทางยาว บางท่อนต่อกันเป็นอุโมงค์คดเคี้ยว บางท่อนแตกหักเสียหาย มันคือสวรรค์ของเด็กเล่นซ่อนหาชัดๆ
"เอาล่ะ วันนี้ใครเป็นคนหา! นับ 1 ถึง 100 นะเว้ย ใครไม่ซ่อนโดนโป้ง!" เข้มตะโกนสั่งการ ก่อนจะหันหน้าเข้ากำแพงเริ่มนับเลข
เด็กๆ วงแตกกระเจิงวิ่งหาที่ซ่อน จ่อยมองซ้ายมองขวา เห็นท่อปูนขนาดยักษ์ท่อนหนึ่งวางเชื่อมต่อกันยาวเหยียด ปากท่อมืดสนิทดูน่าค้นหา เขาไม่รอช้า รีบมุดเข้าไปทันที
ภายในท่อเย็นเฉียบและมืดสลัว มีเพียงแสงรำไรจากรอยแตกและช่องว่างระหว่างท่อ จ่อยคลานสี่ขาไปตามทางคดเคี้ยว กลิ่นอับชื้นและกลิ่นปูนซีเมนต์ลอยเข้าจมูก เสียงสะท้อนของฝีเท้าตัวเองดัง "ตึก... ตึก..." ก้องอยู่ในอุโมงค์
เขาคลานลึกเข้าไปเรื่อยๆ ด้วยความตื่นเต้น คิดว่าคงไม่มีใครตามมาเจอแน่ๆ จนกระทั่ง... เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ
ทางข้างหน้ามืดสนิทจนมองไม่เห็นแม้กระทั่งมือตัวเอง อากาศเริ่มเปลี่ยนไป มันไม่ได้เย็นชื้นเหมือนเดิม แต่กลับอบอ้าวและมีกลิ่นเหม็นไหม้จางๆ ลอยมาเตะจมูก
จ่อยเริ่มใจคอไม่ดี อยากจะหันหลังกลับ แต่ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เขาตัดสินใจคลานต่อไปอีกนิด ทันใดนั้นเอง เขาก็เห็นแสงไฟสลัวๆ วูบวาบอยู่ที่ปลายอุโมงค์
เมื่อคลานเข้าไปใกล้ เขาพบว่ามันไม่ใช่ปลายท่อที่เขาคิด... แต่เป็นปากทางออกสู่สถานที่แห่งหนึ่งที่เขาไม่คุ้นตาเลย
จ่อยค่อยๆ โผล่หัวออกมาจากท่อ...
ภาพที่เห็นทำเอาเขาตะลึงงัน มันไม่ใช่ทุ่งนาหรือเขตก่อสร้างร้างที่เขาจากมา แต่เป็นลานกว้างดินแดงแห้งแล้ง ท้องฟ้าเป็นสีแดงฉานราวกับเลือด ไม่มีดวงอาทิตย์ มีแต่เมฆดำทึบปกคลุม
บรรยากาศรอบตัวดูวังเวงและน่าสะพรึงกลัว ต้นไม้ทุกต้นแห้งเหี่ยวตายซากกิ่งก้านบิดเบี้ยวราวกับมือกำลังไขว่คว้า เสียงลมพัดหวีดหวิวชวนขนลุก
ตรงกลางลานกว้าง มีกองไฟกองหนึ่งกำลังลุกโชน เปลวไฟสีส้มแดงเต้นระริกส่องสว่าง รอบกองไฟมี "ร่าง" ของคน... หรืออะไรสักอย่าง... นั่งล้อมวงกันอยู่ประมาณ 4-5 ตน
พวกเขา (หรือพวกมัน) มีรูปร่างผอมโซ เนื้อตัวมอมแมม ผมเผ้ารุงรังปิดหน้าปิดตา ใส่เสื้อผ้าขาดวิ่นสีมอๆ ทุกตนก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับสิ่งที่อยู่ในมือ
จ่อยกลืนน้ำลายดังเอือก ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ขึ้นเพื่อดูให้ชัด...
ภาพที่เห็นทำเอาเขาสะอิดสะเอียนจนแทบอาเจียน
สิ่งที่อยู่ในมือของพวกมันคือ "หนูนาตัวเป็นๆ" ที่ยังดิ้นพรวดพราด! พวกมันกำลังฉีกกินหนูพวกนั้นแบบสดๆ เลือดสีแดงสดไหลย้อยลงมาตามคาง เสียงเคี้ยวกระดูกดัง "กร๊อบ... แกรบ..." ประสานกับเสียงร้องจี๊ดๆ ของหนูที่น่าสงสาร
"เฮ้ยยยย!"
จ่อยเผลอร้องเสียงหลงด้วยความตกใจสุดขีด เสียงของเขาดังสะท้อนไปทั่วลานกว้าง
ทันใดนั้น ร่างทั้ง 4-5 ร่างหยุดชะงัก... พวกมันค่อยๆ หันหน้ามาทางต้นเสียงพร้อมกัน
ใบหน้าเหล่านั้น... ไม่มีใครมีดวงตา! มีเพียงเบ้าตาลึกโบ๋ที่ว่างเปล่า ปากที่ฉีกกว้างจนผิดรูปเต็มไปด้วยคราบเลือดและเศษเนื้อหนู พวกมันแสยะยิ้มเห็นฟันซี่แหลมคมราวกับใบเลื่อย
ความกลัวสุดขีดพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง จ่อยรู้ทันทีว่าเขาไม่ได้อยู่ในโลกของตัวเองอีกต่อไปแล้ว นี่มันคือนรกบนดิน!
เขารีบหันหลังกลับ ตะเกียกตะกายคลานหนีเข้าท่ออย่างไม่คิดชีวิต ขาแข้งอ่อนแรง หัวใจเต้นรัวราวกับกลองเพล
ครืด... ครืด...
เสียงลากเท้าหนักๆ ดังไล่หลังมาติดๆ พวกมันกำลังตามมา!
"ช่วยด้วย! แม่จ๋า! พี่จิ๊บ!" จ่อยตะโกนร้องอย่างสิ้นหวัง นึกถึงหน้าพี่สาวขึ้นมาจับใจ
จังหวะที่เขากำลังจะหมดแรงและคิดว่าคงไม่รอดแน่ๆ...
พรึ่บ!
มีมือปริศนาที่แข็งแรงราวกับคีมเหล็ก เอื้อมเข้ามาจับคอเสื้อเขาจากด้านหลังอย่างแรง แล้วกระชากตัวเขาลอยหวือขึ้นจากพื้น!
"ไอ้จ่อย! มึงลงไปทำบ้าอะไรในนั้น! กูหาตั้งนาน!"
เสียงดุดันที่แสนคุ้นหูดังขึ้น... เป็นเสียงสวรรค์สำหรับจ่อยในเวลานี้
เมื่อเขาลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าบึ้งตึงของ พี่จิ๊บ ที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ปากบ่อพักท่อระบายน้ำ แดดบ่ายอันร้อนแรงส่องลงมา... นี่คือโลกปัจจุบัน! นี่คือเขตก่อสร้างที่เขาคุ้นเคย!
"พี่จิ๊บ! พี่จิ๊บจริงๆ ด้วย!" จ่อยโผเข้ากอดเอวพี่สาวแน่น ร้องไห้โฮไม่อายเพื่อน
"โอ๊ย! อะไรของมึงเนี่ย กอดแน่นชิบหาย! ก็กูน่ะสิ! แม่ให้มาตาม มึงหายหัวไปไหนมาตั้งนานสองนาน เพื่อนเขากลับบ้านกันหมดแล้ว!" พี่จิ๊บบ่นกระปอดกระแปด แต่ก็ไม่ได้ผลักน้องออก
จ่อยกอดพี่สาวแน่นไม่ยอมปล่อย ตัวสั่นเทา "พี่จิ๊บ... ฮือๆ... ในท่อ... มันมี... มีคนกินหนู... โลกสีแดง... น่ากลัวมาก..."
พี่จิ๊บขมวดคิ้ว ก้มลงมองไปในบ่อพักท่อระบายน้ำที่มืดสนิท เธอสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง กลิ่นอับชื้นที่โชยขึ้นมา มันไม่ใช่แค่กลิ่นท่อ แต่มันมีกลิ่นคาวเลือดจางๆ ผสมอยู่ด้วย
"เออๆ รู้แล้วๆ มึงเลิกเล่นพิเรนทร์ได้แล้ว ไป! กลับบ้าน! แม่รอกินข้าวอยู่" พี่จิ๊บตัดบท ดึงแขนน้องชายให้ลุกขึ้น
เธอพาจ่อยเดินกลับบ้าน โดยที่ไม่หันกลับไปมองที่ปากท่อนั้นอีกเลย... ในใจลึกๆ พี่จิ๊บรู้ดีว่า น้องชายของเธอไม่ได้โกหก และเขตก่อสร้างร้างแห่งนี้... มันมี "บางสิ่ง" ที่ไม่ควรเข้าไปยุ่งเกี่ยวซ่อนอยู่อย่างแน่นอน
"กู... กูจะไม่มาที่นี่อีกแล้ว... ฮือๆ..." จ่อยสะอื้นไห้ตลอดทางกลับบ้าน โดยมีพี่สาวจอมโหดแต่ใจดีเดินจูงมืออยู่ข้างๆ.
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
