6 ม.ค. เวลา 03:55 • ไลฟ์สไตล์

เศร้าเสียใจวัดขนาดไม่ได้

ก่ะนี่มันปีใหม่แล้วเนาะ
หลายคนมองไปข้างหน้า
บางคนมองกลับไปข้างหลัง
แล้วน้ำตาใสๆมันก่ะไหล
รึเหือดแห้งหลบหายไป
ข้างในอีกครั้ง
วันใหม่ๆของปีใหม่ๆ
ก่ะก้าวเข้ามาทักทาย
เยี่ยมเยือนถึงใจแล้ว
รออันใดอยู่เล่า
ถ้ายังรักษาสตินิ่งสงบได้ก่ะเงียบงันพลังเอาไว้ดีกว่า“ฟูมฟาย”เนาะ
ถ้ายังมีร่องลอยของ
ความขุ่นเคืองใจเสียใจ
เสียขวัญจนอาจกลั่น
น้ำตาไว้ไม่ไหวในข้าม
ปีก่อนล่ะก็
ค่อยร้องนะร้องเถอะ เข้าใจนะ!
อยากบอกเธอรึเขา
คนนั้นว่า
ร้องไห้ได้นะ
ร้องดังเท่าใดก่ะได้
แต่ก่ะไม่ใช่มันเสียใจมากกว่า
คนที่ร้องไห้เบาๆดอก
คนบางคนที่ร้องไห้เสียงเบาๆ
กระซิกๆอาจมิได้เศร้าเสียใจน้อยไปกว่าคนร้องไห้
เสียงดังๆดอก
ความเศร้าวัดกันไม่ได้ด้วยเสียง
ความรักบางคนก่ะรอสุกงอมแต่รักษายั่งยืนแบบลดระดับความรักด้วยความเข้าใจที่จะดำรงอยู่โต้ยกัน!
คนบางคนรึคนที่กลืนกล้ำ
เขาร้องไห้ไม่มีน้ำตาดอก
มันอาจอัดอั้นอยู่ข้างใน
ปราชญ์ด้านความรัก
ความเศร้าก่ะอาจจะ
พลาดสอบตกในวิชา
“หัวเราะและร้องไห้”
ได้นะที่รัก
ร้องไห้เสียใจเศร้าใจไม่ได้กำหนดระยะเวลาดอก
อีกอย่างอย่าคาดหวัง
ว่าคำปลอบใจของใครๆ
จะสามารถหยุดน้ำตา
ของความเศร้าได้
คนชื่อ“ใจดำ”นั่นเลย
ที่ทำให้ใครคนนึงร้องไห้
คร่ำครวญหนักมากรึ
อัดอั้นข้างในสุดๆ
ชั่วโมงนั้นของหวานก่ะเติมเต็มใจไม่ได้ดอก
เค้านั่นแหละคือคน
ที่เยี่ยวยาให้หายได้
ชงัดยิ่งกว่าหมอที่
เชี่ยวชาญด้าน“หัวใจ”
ซะอีก
ปะกะติในชีวิตจริงแล้ว
คนทำคนสร้างความเศร้า
ไม่เคยอยู่แก้ไขผลของ
การกระทำตนสักที
อย่าไปหวังว่ากามเทพรึนางฟ้าแห่งความรักจะช่วยรักษา
ปลอบใจตะเองเถอะ
ว่า“ใครคนนั้น”ไม่ใช่
มันคือวิธีที่ทำให้ความ
เศร้าเสียใจน้อยลงจน
วันนึงจะลืมเลือนหาย
ไปจากใจ
บางคนก่ะขังความเศร้า
ไส้ในสมดบันทึกเล่มเก่า
ขังมันไว้ในนั้นอย่างอยาก
จดจำ
โฆษณา