Day137 เพื่อนพาไปกินอาหารอินเดีย
วันนี้ใช้ชีวิตแบบชิล ๆ ไม่เร่งรีบอะไรมาก ตื่นมาก็ไปหาของกินในซอยตรงไชน่าทาวน์นั่นแหละ กินเบเกอรี่กับซาลาเปาแล้วก็กาแฟร้อน ก่อนจะกลับมานั่งหาข้อมูลที่เที่ยวก็กะว่าจะชิล ๆ ปรากฏว่า จิมมี่โทรมาหาบอกว่า จะพาไปกินข้าวเที่ยงเป็นอาหารอินเดียที่เวลากินต้องกินบนใบตอง
เขาบอกว่าจะมารับตอนบ่ายโมงครึ่ง
เราก็เลยออกไปเดินเล่นรอเขาโทรหา เพื่อนแต่ละคนมีรถขับกันทั้งนั้น จิมมี่ก็ดูเหมือนจะเพิ่งซื้อรถใหม่กลิ่นยังใหม่อยู่เลย แต่ที่เราเซอร์ไพรส์ก็คือเขาแต่งงานแล้ว โอ้ คาดไม่ถึงจริง ๆ ไม่รู้ข่าวมาก่อน ที่ยิ่งกว่านั้นคือมีลูกสาววัย 8 เดือนแล้วด้วย
แฟนจิมมี่ทำงานกับเขา จิมมี่เป็นผู้กำกับ แฟนเขาเป็นโปรดิวเซอร์ เราเดินเล่นแถวไชน่าทาวน์จนจิมมี่โทรหา เราก็เดินมาถึงหน้าเกสต์เฮาส์ของเราพอดี จิมมี่ดูผอมลงเล็กน้อยจากที่เจอกันครั้งล่าสุดเมื่อ 2 ปีได้ ก็ยังดูร่าเริงเหมือนเดิม เป็นผู้ชายขี้เล่น นิสัยดี
เราไปถึงร้าน Bettal Leaf ซึ่งน่าจะแปลว่าใบพลู เพราะเห็นรูปใบพลูอยู่ แต่อาหารที่เราจะมากินกัน เขาเรียกว่าข้าวใบตอง ภาษามาเลย์คือนาซี…อะไรสักอย่าง เราเคยมีประสบการณ์แย่กับอาหารอินเดียมาก่อน แต่คราวนี้ต่างกันโดยสิ้นเชิง
เมนูข้าวใบตอง เขาเสิร์ฟเป็นเซ็ตของใครของมัน ในหนึ่งเซ็ตก็จะมีข้าว 1 ถ้วยและมีซอสหรือกับที่เอาไว้กินกับข้าวอยู่ในถ้วยเล็ก ๆ ลืมนับว่ากี่ถ้วย แต่ประมาณ 10 กว่าถ้วยได้ เวลาจะกินก็ยกถ้วยเล็ก ๆ เหล่านั้นมาวางรอบถาดใหญ่ที่มีใบตองรอง แล้วก็เอาข้าวมาเทใส่ถาด จากนั้นก็ตักซอสหรือกับแต่ละอย่างลงมาคลุกกับข้าวโดยใช้มือเปิบ นอกจากข้าว เขาก็มีโรตี 1 แผ่นและแผ่นแป้งคล้ายแป้งนานอีก 1 แผ่นไว้กินกับซอสเหล่านั้น
ตอนเข้าไปที่ร้านซึ่งมีการประดับตกแต่งดูดีมาก เรียกว่าเป็นภัตตาคารอาหารอินเดียที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง ทั้งร้านทุกโต๊ะเป็นลูกค้าชาวอินเดียหมดเลยยกเว้นโต๊ะเราที่เป็นหน้าออกจีน ๆ ไทย ๆ อยู่โต๊ะเดียว แต่เรารู้สึกว่าคนอินเดียเขาเป็นมิตรดีนะ เวลาเราถ่ายวิดีโอเขาก็ไม่ว่าอะไร เราถามเขาก็ตอบดี ๆ ยิ้มให้ด้วย
บังเอิญสงสัยคำโฆษณาบนแผ่นรองจานของร้านนี้ที่บอกว่า Chettinad Flavour เราเลยถามโต๊ะข้าง ๆ ดูเขาบอกว่า Chettinad เป็นร้านที่มีชื่อเสียงในอินเดีย แล้วที่นี่ก็เลยเอามาโฆษณารสชาติอาหารของตัวเอง แต่การที่ทั้งร้านมีแต่ชาวอินเดียมากินก็พอจะพิสูจน์ได้นะว่า รสชาติเป็นอินเดียแท้และอร่อย
เราก็ลองกินไปทีละอย่าง ตักซอสในถ้วยเล็กมาใส่ถาดที่มีข้าวสวยอยู่ แล้วก็เอามือเปิบ แต่ละอย่างจะมีรสชาติต่าง ๆ กัน นี่แหละคือจุดเด่นของเมนูนี้ มีทั้งหวาน มีทั้งเปรี้ยว มีทั้งเผ็ด มีทั้งแบบกลิ่นกะหรี่แรงหน่อย โดยรวมถือว่ากินได้ ไม่ใช่รสแย่เหมือนกับอาหารอินเดียที่เคยลองเมื่อปีที่แล้วตอนที่ไปร่วมคาราวาน อาเซียน-อินเดีย คาร์แรลลี่ นั่นคือแย่จนกินไม่ลง แต่นี่ก็ถือว่ารสชาติดี แต่ก็ไม่ถึงกับติดใจเพียงแค่รู้สึกดีที่ได้ลองอาหารอินเดีย แค่นั้นเอง
พอกินมื้อเที่ยงเสร็จเขาก็ไปส่งที่เดิมเขากับแฟนก็ไปเดินดูหนังสือต่อ เราจะมีโอกาสตอบแทนเขาคืนไหมเนี่ย เพื่อน ๆ แต่ละประเทศที่เราไปหา เขาต้อนรับเราดีมาก ๆ เลย
ช่วงค่ำเราหาของกินส่งท้ายก่อนเดินทางออกจากกัวลาลัมเปอร์ กินข้าวมันไก่ไป 1 จานแล้วก็พวกลูกชิ้น พวกเนื้อเสียบไม้เอามาต้มในน้ำซุปกินกับน้ำจิ้มแบบที่กินเมื่อวันก่อนน่ะ ก็กินอีกรอบหนึ่ง
พรุ่งนี้ค่อยหาทางออกจากกัวลาลัมเปอร์ โดยไม่ต้องขึ้นไฮเวย์
อิสร์ เสรีพัก
อาทิตย์ 1 กันยายน 2013 - มาเลเซีย 137
ค่าใช้จ่ายวันนี้
1 กาแฟ + ซาลาเปา + ขนม 7.6 ริงกิต
2 ขนมบวกไมโล 4.2 ริงกิต
3 ค่าห้อง 25 ริงกิต
4 ค่ารถเมล์ 1 ริงกิต
5 ค่ามื้อดึก 22 ริงกิต
รวม 59.8 ริงกิตหรือประมาณ 598 บาท
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
