รุ่งสางที่เนิน 677: ลมหายใจพยัคฆ์น้อย
เมษายน, ค.ศ. 1951 – พิกัดเนิน 677, หุบเขากาพยอง, เกาหลีใต้
ความหนาวเย็นของเกาหลีไม่ใช่แค่ลมพัด แต่มันคือกริชน้ำแข็งที่บาดลึกทะลุเสื้อกันหนาวหนาเตอะเข้าไปถึงกระดูก ร้อยตรีสิงหา กระชับปืนปลย. 88 (M1 Garand) ในมือจนแน่น ปลายนิ้วของเขาเริ่มชาจนแทบไร้ความรู้สึก สายตาจับจ้องไปยังความมืดมิดเบื้องล่าง
"เงียบเกินไปแล้วครับผู้หมวด..." เสียงกระซิบจาก 'ไอ้จ่อย' พลทหารคนสนิทดังมาจากหลุมข้างๆ
ในความเงียบสงัดนั้นเอง เสียงแตรศึกและนกหวีดโหยหวนสั้นๆ เริ่มดังแว่วมาตามลม มันคือสัญญาณที่ทหารไทยทุกคนรู้ดี... กองทัพอาสาประชาชนจีน (PVA) กำลังจะเริ่มกลยุทธ์คลื่นมนุษย์
[คำสั่งสุดท้ายถึงปืนใหญ่]
สถานการณ์วิกฤตถึงขีดสุดเมื่อเงาร่างนับพันในชุดนวมสีเทาบุกทะลวงเข้ามาจนเกือบถึงแนวบัญชาการ สิงหากระชากวิทยุสื่อสาร PRC-6 ออกมา
"นี่พยัคฆ์น้อย! เรียกฐานยิง 16 นิวซีแลนด์! ยิงลงมาที่พิกัด 6-7-7! ย้ำ! ยิงลงมาที่หน้าตักพวกเราเลย!"
(เสียงซ่าในวิทยุ) "แต่นั่นมันพิกัดพวกคุณเองนะ! อันตรายเกินไป!" ปลายสายอุทาน
"ยิงมาเลย! เพื่อแผ่นดินไทย... ยิง!!!" สิงหาคำรามลั่นก่อนจะกดหัวลูกน้องลงก้นสนามเพลาะ "ทุกคนหมอบลง! อ้าปากไว้!"
ท้องฟ้าสว่างจ้าดั่งกลางวัน เสียงหวีดหวิวของลูกปืนใหญ่แหวกอากาศลงมา ก่อนจะระเบิดกึกก้องจนแผ่นดินสะเทือน แรงอัดอากาศทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น เมื่อควันจางลง เสียงแตรจีนที่เคยดังระงมกลับเงียบกริบ เหลือเพียงซากปรักหักพังที่ช่วยรักษาชีวิตพยัคฆ์น้อยกลุ่มนี้ไว้ในนาทีสุดท้าย
[นรกบนดิน]
แต่ศัตรูไม่หยุดเพียงเท่านั้น กลุ่มที่รอดตายพุ่งพรวดขึ้นมาถึงขอบสนามเพลาะในระยะประชิด
"มันหลุดเข้ามาแล้ว! ตะลุมบอน!!!" เสียงจ่าหมายตะโกนก้อง
สิงหาไม่ได้บรรจุลูกใหม่ เขาใช้ดาบปลายปืนที่ติดแน่นอยู่ปลายลำกล้องพุ่งเข้าใส่ แสงไฟจากกระสุนส่องวิถีวูบวาบสะท้อนกับเหล็กกล้าสีดำวาว ทหารไทยตัวเล็กกว่าเกือบช่วงศีรษะ แต่กลับคล่องแคล่วราวกับเสือสมิง พวกเขาใช้พานท้ายปืนฟาด ตัดสลับกับการแทงดาบที่รวดเร็วและแม่นยำ
เลือดอุ่นๆ สาดกระเด็นเปื้อนใบหน้าสิงหา มันตัดกับอากาศติดลบจนเกิดไอความร้อน เสียงเหล็กกระทบกันสลับกับเสียงคำรามดังระงมไปทั่วเนิน 677 จนกระทั่งศัตรูคนสุดท้ายถูกเหวี่ยงลงจากเนินไป
[จากนรก สู่หยดน้ำตา]
รุ่งสางมาพร้อมกับแสงสีเทาหม่น สิงหาคลานไปหาไอ้จ่อยที่นอนพิงผนังดิน มือสองข้างกุมท้องที่อาบไปด้วยเลือด "ผู้หมวด... ผมหนาวว่ะครับ... ฝากเงินในย่ามให้แม่ผมด้วยนะ"
ดวงตาของไอ้จ่อยเริ่มเลื่อนลอย ก่อนจะดับวูบลงในอ้อมแขนของสิงหา ท่ามกลางเสียงลมพัดหวีดหวิว เขาปาดน้ำตาที่กำลังจะกลายเป็นน้ำแข็งเกาะโหนกแก้ม
"หมวด... เขาจะเสนอชื่อพวกเรารับเหรียญตราชูเกียรติจากอเมริกาเลยนะเว้ย" จ่าหมายเดินเข้ามาบอกด้วยเสียงแหบพร่า
สิงหามองดูมือที่สั่นเทาและเปื้อนเลือดของตัวเอง แล้วแค่นยิ้ม "เหรียญตราน่ะ... ใครอยากได้ก็เอาไปเถอะจ่า สำหรับผม เกียรติที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการที่ผมยังมีลมหายใจได้มองเห็นแสงอาทิตย์อีกวัน และได้พาพวกคุณกลับบ้าน"
เขายันตัวขึ้นยืน แผ่นหลังยังคงเหยียดตรงท่ามกลางลมหนาว "ทุกคน! ประจำสถานีรบ!"
สงครามยังไม่จบ และหน้าที่ของ "พยัคฆ์น้อย" บนยอดเนินแห่งนี้ เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งในเช้าวันใหม่ เนิน 677 ยังคงเป็นของไทย... และจะไม่มีวันถอยแม้แต่ก้าวเดียว
สงครามอาจพรากชีวิตไปมากมาย ทิ้งไว้เพียงซากปรักหักพังและเหรียญตราเกียรติยศ แต่สำหรับทหารหาญแห่งกรมผสมที่ 21 ความทรงจำที่กาพยองไม่ใช่เรื่องของชัยชนะเหนือศัตรู หากแต่เป็นเรื่องของความอดทน ความเสียสละ และความปรารถนาอันเรียบง่ายที่จะ "รอดชีวิต" กลับไปสู่แผ่นดินแม่... แผ่นดินไทยที่พวกเขาจากมา
peepshow
[จบบริบูรณ์]
เกี่ยวกับสมรภูมิ: ยุทธการกาพยอง (Battle of Kapyong) วันที่ 23-25 เมษายน พ.ศ. 2494 เป็นสมรภูมิที่ทหารไทย (ร.21 พัน.1) รักษาที่มั่นร่วมกับกองกำลังแคนาดาและออสเตรเลีย จนได้รับฉายา "Little Tigers" จากความเด็ดเดี่ยวในการรบประชิดตัว
กองพันทหารราบที่ 1 กรมผสมที่ 21 (ร.21 พัน.1) ซึ่งต่อมาได้รับพระราชทานนามหน่วยว่า "ทหารเสือราชินี"
กองพันแคนาดา (2nd Battalion, Princess Patricia's Canadian Light Infantry): ซึ่งรบอยู่บนเนิน 677 ร่วมกับไทย
กองพันออสเตรเลีย (3rd Battalion, Royal Australian Regiment): ที่รบอย่างหนักบนเนิน 504 ใกล้ๆ กัน
ลำน้ำกาพยอง (Kapyong River): ที่ไหลพาดผ่านหุบเขาเบื้องล่าง
หลายคนอาจสับสนระหว่างสองสมรภูมินี้ เพราะทหารไทยรบอย่างกล้าหาญทั้งคู่ครับ:
เนิน 677 (กาพยอง): สูงจากระดับน้ำทะเล 677 เมตร (รบในปี ค.ศ. 1951) เป็นการรักษามั่นเพื่อสกัดกั้นการบุกใหญ่
เนินพอร์คชอป (Hill 255): สูงจากระดับน้ำทะเล 255 เมตร (รบในปี ค.ศ. 1952) เป็นการรบเพื่อแย่งชิงและยึดครองพื้นที่ยุทธศาสตร์ในแนวรบที่หยุดนิ่งแล้ว
- 3
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
