เพลิงแค้นหงส์คืนชีพ
"หากชาติหน้ามีจริง ข้าขอสาบาน... จะไม่มีวันรักท่าน และจะขอเป็นคนปลิดชีพท่านด้วยมือของข้าเอง!"
สิบปีที่ทุ่มเท... นางช่วยให้เขาขึ้นสู่บัลลังก์มังกร
สิบปีที่ภักดี... นางแลกมาด้วยการถูกประหารล้างตระกูลและสุราพิษหนึ่งจอก!
เสิ่นลู่เหวิน ฮองเฮาผู้อาภัพสิ้นใจกลางหิมะพร้อมเพลิงแค้นที่ยังคุโชน
แต่โชคชะตากลับเล่นตลก (หรือเมตตา?) นางลืมตาขึ้นมาอีกครั้งในร่างตัวเองตอนอายุสิบหก!
ในเมื่อสวรรค์ให้โอกาส 'นางมาร' อย่างนางได้กลับมาแก้ไข
นางจะขอเปลี่ยนกระดานอำนาจนี้ใหม่ทั้งหมด!
ใครที่เคยเหยียบย่ำตระกูลเสิ่น... มันต้องพินาศ!
ใครที่เคยลวงหลอกความรักของนาง... มันต้องไร้แผ่นดินกลบหน้า!
ทว่า... ท่ามกลางกระดานแค้นนี้ กลับมี 'ตัวแปร' ที่นางไม่เคยคาดคิด
ฉินอ๋อง จ้าวซือหยวน บุรุษลึกลับผู้ปิดตาด้วยผ้าแพรขาวที่ใครๆ ต่างตราหน้าว่า 'อัปมงคล'
เขาก้าวเข้ามาในชีวิตนางพร้อมความลับที่อาจสั่นคลอนหัวใจนางยิ่งกว่าใครในสองชาติภพ!
ตอนที่ 1: สุราจอกสุดท้ายที่ปลายขอบนรก
เสียงลมหวีดหวิวหอบเอาเกล็ดหิมะเย็นเฉียบปะทะเข้ากับผนังตำหนักคุนหนิงอันอ้างว้าง เสิ่นลู่เหวิน ในชุดหงส์สีแดงเพลิงที่บัดนี้ขาดวิ่นและเปื้อนคราบเลือด นั่งนิ่งราวกับรูปสลักหิน ความเจ็บปวดจากการถูกล่ามโซ่ที่ข้อมือและข้อเท้ายังไม่เท่าความเจ็บปวดที่กลางอก... ที่ที่ครั้งหนึ่งเคยบรรจุความรักอันโง่เขลาเอาไว้จนเต็มเปี่ยม
"ฝ่าบาทเสด็จ!" เสียงขันทีประกาศก้อง
ชายหนุ่มในฉลองพระองค์มังกรสีเหลืองทองเดินเข้ามา กลิ่นเครื่องหอมชั้นเลิศที่ติดตัวเขาทำให้นางรู้สึกคลื่นไส้ จ้าวเฟยหลง... ชายที่นางเคยกินนอนร่วมหมอน ชายที่นางยอมทิ้งเกียรติบุตรสาวแม่ทัพเพื่อไปสู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่จนเขามีวันนี้
"ลู่เหวิน... เจ้าคงรู้ว่าเหตุใดข้าถึงมาที่นี่" เขาวางจอกสุราลายครามลงบนโต๊ะไม้เบื้องหน้า
นางเงยหน้าที่ซีดเผือดขึ้นสบตาเขา "เพราะอำนาจของตระกูลเสิ่นทำให้ท่านนอนไม่หลับ หรือเพราะ 'นาง' ที่ยืนรออยู่หลังม่านนั่นสั่งให้ท่านมาฆ่าข้ากันแน่?"
จ้าวเฟยหลงชะงัก แววตาไหววูบเพียงครู่ก่อนจะกลับมาเย็นชา "ตระกูลเสิ่นขัดขวางการปกครองของข้า ส่วนรั่วซี... นางเพียงแต่หวังดีต่อบ้านเมือง เจ้าอย่าได้ปรักปรำนาง"
"หวังดีต่อบ้านเมือง?" ลู่เหวินหัวเราะเยาะ เสียงหัวเราะของนางแหบพร่าคล้ายปีศาจ "ท่านประหารพี่ชายข้าฐานกบฏทั้งที่เขาปกป้องชายแดนจนตัวตาย ท่านสั่งฆ่าน้องชายข้าที่อายุเพียงสิบสองปี... เพียงเพื่อจะเอาใจสตรีแพศยาคนนั้น!"
นางเอื้อมมือที่สั่นเทาคว้าจอกสุราขึ้นมา แววตาที่เคยอ่อนหวานบัดนี้ลุกโชนด้วยไฟแค้นที่ไม่มีวันดับ
"จ้าวเฟยหลง! เลือดของตระกูลเสิ่นที่เปื้อนมือท่านในวันนี้ ข้าจะจำมันไว้ทุกหยด! หากวิญญาณข้ามีจริง ข้าจะตามจองเวรท่านทุกชาติภพ ข้าจะทำให้บัลลังก์ที่ท่านรักยิ่งกว่าชีวิตต้องพังทลายลงด้วยน้ำมือของข้า!"
นางกระดกสุราพิษรวดเดียวจนหมด รสชาติขมปร่าซ่านไปทั่วลำคอพร้อมกับความรู้สึกเหมือนถ่านร้อนๆ กำลังแผดเผาอวัยวะภายใน ลู่เหวินล้มลงกระแทกพื้นหิมะ เลือดสีดำสนิททะลักออกจากปากและดวงตา
ในวินาทีที่แสงสว่างกำลังจะดับวูบ... นางเห็นร่างในชุดดำสนิทคนหนึ่งพุ่งเข้ามาหา ภายใต้ผ้าแพรสีขาวที่ปิดดวงตาคู่นั้น นางเห็นหยดน้ำตาของเขา... ชายที่นางไม่เคยเหลียวแล 'จ้าวซือหยวน'
...ถ้าข้าเลือกเขาแต่แรก เรื่องราวคงไม่จบแบบนี้...
𓆰 ChadaLhong 𓆰
ตอนที่ 2: ตื่นจากฝันร้ายในกรงทอง
ความรู้สึกสุดท้ายของ เสิ่นลู่เหวิน คือความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ กลิ่นคาวเลือดผสมกับรสขมปร่าของสุราพิษยังติดอยู่ที่โคนลิ้น แต่วินาทีที่นางคิดว่าวิญญาณจะถูกกระชากลงสู่ขุมนรก แสงอาทิตย์ที่ร้อนแรงกลับสาดส่องเข้ามาจนเปลือกตาของนางพร่ามัว
"คุณหนูใหญ่เจ้าคะ... ตื่นเถิดเจ้าค่ะ วันนี้แดดดีนัก หากตื่นสายกว่านี้จะไปเข้าเฝ้าไทเฮาไม่ทันนะเจ้าคะ"
เสียงเล็กๆ ที่คุ้นเคยนั้นสั่นประสาทของลู่เหวิน นางสะดุ้งสุดตัวพลางหอบหายใจรัว ราวกับคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำขึ้นมาหายใจได้อีกครั้ง มือเรียวเล็กคว้าจับที่ลำคอของตัวเองโดยสัญชาตญาณ... ไม่มีรอยแผล ไม่มีเลือด และที่สำคัญที่สุดคือนางยังหายใจอยู่!
นางกวาดสายตามองไปรอบห้อง ผ้าม่านแพรสีชมพูอ่อน กลิ่นธูปหอมจางๆ ของดอกมะลิ และเครื่องเรือนไม้จันทน์ที่สลักลวดลายอย่างประณีต นี่คือห้องนอนของนางใน จวนแม่ทัพเสิ่น สถานที่ที่ควรจะถูกไฟเผาวอดไปเมื่อห้าปีก่อนในชาติที่แล้ว
"ชุ่ยเอ๋อร์..." ลู่เหวินครางชื่อคนตรงหน้า เสียงของนางสั่นเครือ
"เจ้าค่ะคุณหนู? ทำไมมองหน้าชุ่ยเอ๋อร์เช่นนั้นเล่าเจ้าคะ หรือว่าฝันร้าย?" สาวใช้ตัวน้อยวัยสิบสามปีเอียงคอถามอย่างใสซื่อ
ลู่เหวินน้ำตาคลอเบ้า นางเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าอิ่มเอิบของชุ่ยเอ๋อร์ ชาติก่อนเด็กคนนี้ยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อปกป้องนางจนถูกทหารเลวรุมสังหารต่อหน้าต่อตา แต่วันนี้นางยังอยู่... สวรรค์เมตตานางแล้วจริงๆ
"ใช่... ข้าฝันร้าย ฝันยาวนานมากทีเดียว" ลู่เหวินเค้นเสียงพูดพลางพยุงตัวลุกขึ้นยืน ความรู้สึกเบาสบายของร่างกายในวัยสิบหกปีช่างแตกต่างจากร่างที่ถูกทรมานในคุกหลวงอย่างลิบลับ
นางเดินตรงไปที่คันฉ่องทองเหลือง ภาพที่สะท้อนออกมาคือดรุณีน้อยผู้มีความงามหมดจด ดวงตากลมหงส์ที่เคยหม่นแสง บัดนี้กลับฉายแววคมปลาบราวกับกระบี่ที่เพิ่งลับมาอย่างดี ผิวพรรณของนางผุดผ่องไร้ราคี ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยตะกอนแค้นที่ตกผลึก
'จ้าวเฟยหลง เสิ่นรั่วซี... พวกเจ้ายังเสวยสุขกันอยู่สินะ'
"คุณหนูรองมาที่หน้าเรือนแล้วเจ้าค่ะ เห็นบอกว่าอยากจะขอยืมเครื่องประดับชุดมุกของท่านไปใส่ในงานชมบุปผาวันนี้" ชุ่ยเอ๋อร์รายงานพลางเบะปากเล็กน้อยอย่างไม่ชอบใจนัก
ลู่เหวินกระตุกยิ้มเยือกเย็น เสิ่นรั่วซี น้องสาวต่างแม่ที่ทำตัวอ่อนโยนเหมือนดอกบัวขาว แต่จิตใจกลับมืดบอดดุจโคลนตม ชาติก่อนนางมักจะ 'ขอยืม' ทุกอย่างที่เป็นของลู่เหวิน ตั้งแต่เครื่องประดับไปจนถึงคู่หมั้น!
"ให้นางเข้ามา" ลู่เหวินกล่าวพลางนั่งลงที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง "ชุ่ยเอ๋อร์ วันนี้ไม่ต้องแต่งหน้าข้าให้ดูอ่อนหวาน... ข้าต้องการความสุขุมและสง่างามที่สุด
ไม่นานนัก ประตูก็ถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของสตรีในชุดสีชมพูแลดูบอบบาง เสิ่นรั่วซีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มปั้นจิ้มปั้นเจ๋อที่นางเคยหลงเชื่อว่าคือความจริงใจ
"พี่หญิงใหญ่ ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ? รั่วซีเห็นปิ่นมุกชุดนั้นของท่านแล้วรู้สึกว่ามันช่างเหมาะกับชุดของรั่วซีวันนี้เหลือเกิน ท่านพี่คงไม่หวงน้องสาวคนนี้ใช่ไหมเจ้าคะ?"
ลู่เหวินมองเงาของรั่วซีในกระจก นางเห็นภาพทับซ้อนของหญิงคนนี้ที่ยืนหัวเราะเยาะนางในวันที่นางถูกประหาร ความแค้นพุ่งพล่านจนปลายนิ้วสั่น แต่นางกลับบังคับเสียงให้เรียบเฉย
"ปิ่นมุกงั้นหรือ?" ลู่เหวินหันไปสบตารั่วซีช้าๆ "ของเหล่านั้นเป็นของมีค่าที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้า... รั่วซี เจ้าเป็นเพียงลูกอนุ แม้ท่านพ่อจะเมตตาอุ้มชู แต่เจ้าควรจะรู้ว่า 'ของสูง' บางอย่าง เจ้าก็ไม่คู่ควรที่จะแตะต้อง"
รั่วซีหน้าเสียไปทันที รอยยิ้มค้างอยู่บนใบหน้า "พี่หญิง... ทำไมท่านถึงพูดเช่นนี้? ปกติท่าน..."
"ปกติข้าโง่ใช่ไหม?" ลู่เหวินแทรกขึ้นพลางลุกยืนขึ้นเต็มความสูง นางเดินเข้าไปใกล้รั่วซีจนอีกฝ่ายต้องก้าวถอยหลังด้วยความรู้สึกกดดันอย่างประหลาด "รั่วซี... โลกใบเดิมที่เจ้าเคยรู้จักมันจบลงแล้ว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป สิ่งที่เป็นของข้า เจ้าห้ามแตะ และสิ่งที่เจ้าแย่งไป... ข้าจะทวงคืนพร้อมดอกเบี้ย!"
แววตาของลู่เหวินเย็นเยียบจนรั่วซีรู้สึกหนาวสั่นไปถึงสันหลัง นางไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวที่เคยหัวอ่อนถึงเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคนในชั่วข้ามคืน
"ออกไปได้แล้ว ข้าต้องแต่งตัว... อย่าให้ข้าต้องพูดซ้ำเป็นครั้งที่สอง"
เมื่อรั่วซีเดินโซเซออกไปจากห้องด้วยความสับสน ลู่เหวินก็หันไปหากล่องไม้แกะสลักที่มุมห้อง นางเปิดมันออกแล้วหยิบชุดเกราะอ่อนปักลวดลายหงส์ขึ้นมาลูบเบาๆ
"จ้าวเฟยหลง... วันนี้ในงานชมบุปผา ข้าจะทำให้ท่านรู้ว่า 'หงส์' ที่ท่านเคยเด็ดปีกทิ้ง บัดนี้ได้ฟื้นจากกองเพลิงมาทวงแค้นแล้ว!"
𓆰 ChadaLhong 𓆰
- 2
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2025 Blockdit
