10 ม.ค. เวลา 16:29 • ปรัชญา

Story#01 | ราคาของการนิ่งเงียบ และความจริงใต้เงาองค์กร

ยิ่งโตขึ้น ผมยิ่งพบความจริงว่า การพูดให้น้อยลงคืออาวุธที่ปลอดภัยที่สุด เพราะทุกคำพูดที่เราสื่อสารออกไป มันย้อนกลับมาส่งผลต่อตัวเราในแบบที่คาดไม่ถึงเสมอ การเงียบไม่ใช่การยอมแพ้ แต่เป็นการรักษาพื้นที่ปลอดภัยให้ดวงใจตัวเอง
ผมได้เรียนรู้ว่าบริษัทไม่ใช่ครอบครัว และความขยันที่มากเกินไปมักนำมาซึ่งภาระที่หนักกว่าเดิม โดยที่ค่าตอบแทนและคุณค่าในสายตาเขาเท่าเดิม ความพยายามที่เราทุ่มเทเพื่อความฝันของคนอื่น สุดท้ายเขาก็มองผ่านฟิลเตอร์ของคำว่าผลประโยชน์และตัวเลขเงินเท่านั้น เพื่อนร่วมงานก็เช่นกัน การเว้นระยะห่างคือการรักษาความเกรงใจ เพราะเมื่อไหร่ที่สนิทกันเกินไป ขอบเขตของการให้เกียรติจะเริ่มจางหาย
โลกของการทำงานมันมีระบบชนชั้นที่ชัดเจน ไม่ว่าเราจะทำดีมาเป็นร้อยครั้ง แต่ความผิดพลาดเพียงครั้งเดียวสามารถลบภาพจำความดีทั้งหมดได้ในพริบตา แม้แต่เรื่องพื้นฐานอย่างการลางานตามสิทธิ์เพราะร่างกายไม่ไหว ก็ยังถูกตราหน้าว่าไม่มีความรับผิดชอบ ทั้งที่เราทำตามกฎทุกประการ แต่นั่นแหละคือโลกที่เขาไม่ได้มองเราด้วยความเห็นอกเห็นใจ
จากนี้ไป ผมจะเลือกพูดให้น้อยลง แสดงออกให้น้อยลง และเก็บแรงกายแรงใจไว้ใช้กับสิ่งที่สำคัญจริงๆ อย่าเอาชีวิตไปแลกเพื่อพิสูจน์ตัวเองในที่ที่เขาไม่เห็นคุณค่า ในวันที่ผมเป็นเพียง Junior ที่ไม่มีสิทธิ์เถียงและต้องรับผิดเพียงฝ่ายเดียว ผมจะจำความรู้สึกนี้ไว้เป็นแรงผลักดัน เพื่อสร้างโลกของตัวเองที่ไม่มีใครมาทำลายจินตนาการและคุณค่าของผมได้อีก
ความขยันมีค่าที่สุดเมื่อเราใช้มันเพื่อความฝันของตัวเอง ไม่ใช่เพื่อคนที่มองเราเป็นเพียงฟันเฟืองที่ไร้ชีวิต
โฆษณา