🐝วัยเยาว์ที่แสนสุขใจ💁♂️
เช้าตรู่ ยามน้ำค้างบนยอดหญ้ายังไม่จางหาย เสียงนกเขาที่พ่อใส่กรงแขวนไว้ กับเสานอกชานบ้าน ส่งเสียงขัน ประชันกับเสียงนกกระจิบกระจอกบนต้นหว้าหน้าบ้าน
เด็กน้อยในวัยประถม สามสี่คน ที่เมื่อคืน ล้มนอนเรียงหน้ากระดาน ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกัน เริ่มทยอยตื่น
พี่พาน้องๆเดินไปยังบ่อน้ำในสวนหลังบ้าน เพื่ออาบน้ำ แล้วกลับมาแต่งตัว กินข้าวที่แม่จัดเตรียมไว้ ..บนกระท่อมยามนี้ไม่มีทั้งพ่อและแม่
คันนาเป็นเส้นทาง ให้เด็กๆที่มีบ้านกลางป่า สามสี่หลังคาเรือน รวมตัวกัน เดินไปเรียน โรงเรียนอยู่ห่างออกไปราวสี่ถึงห้ากิโลเมตร ขณะเดินก็ตีกันเถียงกันสนั่นป่าตามประสา กิจกรรมที่กำลังลุกลามถึงขั้นจิกผม ข่มคอกัน ต้องหยุดชะงักแล้วเงี่ยหูฟัง “เฮ้ย พวกแก เดินกันดีๆ อย่าตีกัน ” “ถ้ายังไม่หยุด ยืนรอตรงนั้น กูกำลังจะลงไปจัดการ”
เด็กน้อยที่ถูกสะกดด้วยเสียงสั่งการมาแต่ไกล แหงนหน้าขึ้นมองบนยอดตาล เห็นพ่อกำลังไต่ลำตันลงมาอย่างคล่องแคล่ว ที่เอวเหน็บกระบอกไม่ไผ่ที่บรรจุน้ำตาลสดเต็มกระบอกพร้อมมีดปาดตาล
ยามนั้นหากปล่อยให้พ่อกับเครื่องทรงของเขา แตะพื้น อนุมานได้เลยว่า ก้นอันอวบอิ่มจะร้อนผ่าวด้วยไม้คานหาบตาลไปทั้งวัน ฉะนั้นไม่ต้องรอสัญญานใดๆ มองหน้าก็รู้ใจ ทุกคนปิดปากเงียบ ตั้งแถวหน้ากระดานเรียงหนึ่ง ออกวิ่งอย่างสุดกำลัง ข้างหลังมีเสียง กระทบของกระบอกตาลดังเป็นจังหวะ ตามการขยับตัวของพ่อขณะไต่ลงมา เสียงยิ่งไกล ยิ่งปลอดภัย ยามนี้มีแต่เสียงหัวเราะห์ และ ภูมิใจ ที่สามารถเอาตัวรอดมาได้อย่างผู้รู้ทันการณ์ของพ่อ ...ขีวิตวัยเยาว์ที่แสนสุขใจ
Cr. ภาพจาก social
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
