ผมเดาว่าเพื่อนนักอ่านที่ผ่านเข้ามาเห็นบทความนี้ คงเคยได้ยินคำกล่าวทำนองว่า...
"จงปล่อยให้อารมณ์ผ่านเข้ามา และปล่อยให้มันไหลผ่านออกไป อย่าไปฝืนมัน"
คำสอนเหล่านี้เรามักได้ยินจากพระ หรือนักปฏิบัติธรรมที่เน้นเรื่องจิตใจ ฟังดูดีนะ... แต่เข้าใจยากชะมัด
ทุกครั้งที่ผมเศร้า ผมรู้สึกราวกับว่าความเศร้านี้จะอยู่กับผมไปตลอดชีวิต ซึ่งในความเป็นจริง มันก็มักจะกินเวลาเป็นชั่วโมงๆ หรือบางทีก็ข้ามวัน
หากเปรียบเทียบจิตใจเป็นเหมือนท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ ความเศร้าก็คงเป็นเหมือน "พายุ" ที่ก่อตัวปกคลุมจนท้องฟ้ามืดมิด
เมื่อความเศร้านั้นขยายตัวใหญ่โต ผมมักพบว่าสภาวะจิตใจของตัวเองไม่ต่างอะไรกับการไปยืนอยู่ "กลางพายุ" ข้างในนั้นมีแต่ความสับสนวุ่นวาย มองเห็นแต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า จนลืมไปเลยว่า... นอกจากพายุลูกนี้แล้ว ยังมีท้องฟ้าที่กว้างใหญ่ซ่อนอยู่
ผมติดอยู่ในวังวนนี้เป็นปีๆ โดยไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร พอนึกถึงคำสอนที่ว่า "ให้ปล่อยอารมณ์ไหลผ่านไป" ก็จินตนาการไม่ออกว่าจะให้มันผ่านไปแบบไหน? หรือทำยังไงให้มันผ่านไปเร็วกว่านี้?
จนสุดท้ายผมค้นพบว่า... "ผมต้องเดินออกมาจากพายุนั้นก่อน"
มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจัดการอะไรได้ ถ้าเรายังยืนอยู่กลางพายุลูกนั้น แต่หากเราลองถอยออกมา ไม่มัวแต่โทษตัวเอง ไม่ก่นด่าโชคชะตา หรือโกรธเกลียดโลกใบนี้ แล้วหันมามองสิ่งต่างๆ ด้วยเหตุและผล
เราจะพบความจริงว่า พายุมันอาจจะไม่อยู่กับเรานานขนาดนั้น ถ้าเราไม่คอยเติมเชื้อเพลิงให้มัน... งั้นเราลองมาดูเรื่อง "เชื้อเพลิง" ที่ว่ากันครับ ว่าจะลดมันลงได้อย่างไร
สมมติว่าเราทำผิดพลาด เราก็ควรต้องสำนึกผิดไม่ใช่เหรอ? ความจริงคือ... เราสามารถทบทวนความผิดพลาดกันได้ โดยไม่ต้องใส่ "ความรู้สึกแย่ๆ" ลงไปก็ได้นะ
การทำแบบนี้ไม่ได้ทำให้ประสิทธิภาพในการตัดสินใจของเราแย่ลงเลย เผลอๆ จะดีขึ้นด้วยซ้ำ เพราะมันทำให้มุมมองของเรามีความลำเอียงน้อยลง
มันไม่ได้ทำให้เรากลายเป็นคนไร้หัวใจ หรือใจด้านชาอย่างที่กลัวกันหรอกครับ และถึงจะกลัวว่าเป็นแบบนั้น... ความจริงคือ มันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่เราจะไปเปลี่ยนกลไกสมองที่วิวัฒนาการมาหลายแสนปีได้ง่ายๆ ดังนั้นสบายใจได้ครับ ฮ่าๆๆ
อย่างไรก็ตาม การเดินออกมาจากพายุเพื่อกลับมาเป็น "ผู้สังเกต" มันก็ไม่ได้ง่ายขนาดนั้น เพราะเราต้องฝืนความเคยชินที่สั่งสมมาทั้งชีวิต
ทุกวันนี้ผมเองก็ยังต้องพยายามฝึกอยู่ครับ
โดยขั้นตอนแรก: เราต้อง "รู้ตัว" ให้ได้ก่อนว่า ตอนนี้เรากำลังยืนอยู่กลางพายุหมุนอันรุนแรง แล้วดึงตัวเองออกมาให้ได้
ขั้นตอนที่สอง: โฟกัสในสิ่งที่ควรทำ ไม่ว่าจะเลือกทบทวนสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยเหตุผล หรือเลือกที่จะวางมันลงแล้วบังคับตัวเองไปทำสิ่งที่สำคัญกว่า... ยังไงก็ดีกว่าการยืนสุมไฟให้ความรู้สึกแย่มันโหมกระหน่ำต่อไป
ขอบคุณทุกท่านที่อ่านจนจบครับ
ผมเพียงอยากแบ่งปันความคิดของตนเอง เผื่อเป็นประโยชน์ต่อผู้อื่นได้
และเป็นการหาอะไรทำด้วย ฮ่าๆ
หากมีข้อผิดพลาดประการใด ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ
สวัสดีครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
