ตอน6 : เสียงปีใหม่กับลมหายใจที่ยังอยู่:ใต้ฟ้าเดียวกัน
น้ำลดลงแล้ว
อย่างน้อย..ก็ในแผนที่ข่าว
พีรดารู้ดี
บางถนนยังคงมีคราบโคลน
บางบ้านยังเปิดหน้าต่างค้างไว้
เหมือนยังไม่แน่ใจว่าจะเชื่อได้หรือไม่
ว่าฟ้าจะไม่ร้องไห้อีก
ศูนย์อพยพชั่วคราวเริ่มเงียบลง
ผู้คนทยอยกลับบ้าน
หรือกลับไปดู "ซากของบ้าน"
ที่อาจต้องใช้เวลาทั้งปี
กว่าจะเรียกมันว่าบ้านได้อีกครั้ง
เย็นวันนี้
พีรดามาที่นี่คนเดียว
ไม่ใช่ในฐานะอาสาสมัคร
ไม่ใช่นักเขียน
ไม่ใช่ใครที่มาเพื่องานของตนเอง
เธอมาในฐานะ
คนหนึ่ง
ที่ยังไม่รู้ว่าจะกลับไปใช้ชีวิตปกติ
ได้สนิทแค่ไหน
ลมเย็นพัดผ่าน
ไม่หนาวเท่าไหร่นัก
แต่เย็นพอให้รู้สึกว่า
ปีนี้กำลังจะจบลงจริง ๆ
ตรงลานโล่งหน้าเต็นท์บัญชาการ
มีไฟสปอร์ตไลต์ตั้งเรียง
เสียงเครื่องปั่นไฟดังสม่ำเสมอ
เจ้าหน้าที่บางส่วนยังอยู่เวร
บางคนยืนพิงรถ
บางคนกินข้าวกล่องเงียบ ๆ
ไม่มีใครพูดถึงปีใหม่
แต่ทุกคนรู้ว่ามันใกล้เข้ามาแล้ว
พีรดายืนอยู่ไม่ไกล
มือถือกระดาษโน้ตในมือ
ที่จดคำบางคำไว้จากการทำงาน
แต่ไม่ได้ตั้งใจจะเปิดดู
สายตาเธอทอดไปยังแม่น้ำ
ที่ตอนนี้ไหลเอื่อย
เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทั้งที่ไม่กี่วันก่อน
มันเคยพัดพาทุกอย่างไป
โดยไม่ถามใครสักคน
“มีอะไรน่าหนักใจเหรอ
งานที่รับไว้ หรืองานที่นี่”
เสียงนั้นดังขึ้นด้านข้าง
ไม่ไกลนัก
เหมือนคนที่รู้ระยะพอดี
พีรดาหันไปช้า ๆ
ปภาวินยืนอยู่ข้างเธอ
เขา..มองไปอีกฟากฝั่งสายน้ำ
สายตามองตรงไปข้างหน้า
เขาเอ่ยถามพีรดา..
เหมือนถามเพราะควรถาม
“เปล่าค่ะ คิดเรื่อยเปื่อย”
เธอตอบ
เสียงเบากว่าที่คิด
เขาพยักหน้า
ไม่พูดต่อ
เงียบ
เงียบแบบที่ไม่อึดอัด
เหมือนทั้งคู่เข้าใจว่า
คำพูดไม่จำเป็นเสมอไป
“กินข้าวหรือยัง”
เขาพูดเสียงเรียบ
“ยังค่ะ”
ปภาวินยื่นถุงกระดาษใบหนึ่งมาให้
แล้วหันกลับไปที่สายน้ำ
พีรดามองถุงกระดาษในมือเขา
เงียบ
เธอเงยหน้ามองเหมือนถาม
เขาหันมามองพีรดา
นิ่ง..ราบเรียบ เพียงครู่
“ข้าวกล่องเหลือ”
เหมือนเป็นเรื่องธรรมดา
พีรดารับมา
มือเธอแตะมือเขาเพียงเสี้ยววินาที
ความรู้สึกบางอย่างเล็กๆ
ได้เกิดขึ้นในเสี้ยววินาทีนั้น
“ขอบคุณค่ะ”
เขาพยักหน้าอีกครั้ง
เหมือนเดิม
เสียงลมพัดผ่าน
เต็นท์ผ้าไหวเบา ๆ
เหมือนลมหายใจของที่นี่
ยังไม่สม่ำเสมอ
พีรดาถือข้าวกล่องในมือแน่น
เหมือนกลัวมันจะหายไป
พลางคิดเรื่อยเปื่อย
ปีใหม่
ไหนๆก็เหมือนเดิม..
เพียงตัวเลขของ พ.ศ. เท่านั้นที่เปลี่ยน
วงเวียนชีวิต
ก็ยังวนว่ายกับโชคชะตา
ทุกวันของพีรดา
คือวันธรรมดา
แต่..วันนี้
คืนนี้..มีบางอย่าง
เคลื่อนไหวในความธรรมดา
จน..
อยากใช้คำบางคำที่มากกว่าธรรมดา
"ไม่แย่ใช่ไหม..ที่ไม่ได้ไปฉลองปีใหม่
กับ..เอ่อ..
แฟนน่ะ"
เขาดูพูดขัดๆสะดุดเล็กน้อย
ไม่มองหน้าคนฟัง
คำสุดท้ายของปภาวิน
เบาลงจนแทบจะเลือนหาย
พีรดากำลังเปิดฝาข้าวกล่อง
คำพูดนั้นกึ่งถาม ทําให้พีรดาปิดฝาข้าวกล่องลง
พีรดาอ้าปากค้าง..ตาโตหน้าร้อนผ่าวนิดๆ
ในใจเธอสะอึกเล็กน้อย
"เปล่านี่คะ"..เสียงเธอสูงเล็กน้อย ส่ายหน้าเบาๆ
"ไม่..มี ไม่มีค่ะ" เสียงแทบจะเบาลงปนเขินอาย
แต่ในใจของพีรดา กับรู้สึกฉุน เล็กน้อย
ที่ปภาวิน แอบมาทําสู่รู้
" ตาบ้าเอ้ย บ้านก็อยู่สภาพนั้น
ชายแดนก็ยังไม่สงบ
งานก็ล้นมือ ยังจะมีกะจิตกะใจ
ที่ไหนไปฉลองปีใหม่..กับแฟน..
มีที่ไหนกันล่ะ"
พีรดาปล่อยให้เสียงในหัวบ่นพึมพำไป
แต่ก็ไม่วายแอบขำเล็กๆ
แล้ว—
เสียงจากที่ไหนสักแห่ง
เริ่มนับถอยหลังเข้าสู่ศักราชใหม่
เสียงเพลงชาติเริ่มดังขึ้น
พร้อมกันกับเสียงพลุ
มาจากหลายทิศ
จากโทรศัพท์ของใครบางคน
จากลำโพงเก่า ๆ หน้าศูนย์
จากรถคันหนึ่งที่จอดนิ่งอยู่ข้างถนน
พีรดาหยุดช้อนที่กำลังตักข้าว
กลางอากาศ
มองไปที่พลุที่ใกล้สายตา
และสว่างสุด
ข้าวในกล่องยังอุ่น
แต่มือเธอเย็น
เสียงเพลงชาติท่อนสุดท้ายลอยผ่านอากาศ
พร้อมกับเสียงหายใจของคนรอบข้าง
และคนที่ไม่รู้ว่าจะต้องเข้มแข็ง
ไปอีกนานแค่ไหน
พีรดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกแตะเบา ๆ
ไม่ใช่ด้วยความภูมิใจ
แต่ด้วยความรู้สึกบางอย่าง
ที่อธิบายไม่ได้
เธอยืนฟัง
โดยไม่รู้ตัวว่า
ตัวเองกลั้นหายใจอยู่
ปภาวินยืนข้าง ๆ
นิ่ง
ไม่ขยับ
เธอไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร
แต่รู้ว่า
เขายืนอยู่ตรงนี้
เพราะเลือกจะอยู่
เสียงเพลงจบลง
ไม่มีเสียงปรบมือ
ไม่มีคำพูด
ทุกอย่างกลับไปเคลื่อนไหว
เหมือนเดิม
เขาเอ่ยเสียงต่ำ
เหมือนถามเรื่องธรรมดาที่สุดในโลก
“หนาวไหม”
พีรดาส่ายหน้าเบา ๆ
ทั้งที่ไม่แน่ใจว่าตัวเองสั่นเพราะอะไร
“กินข้าวเยอะหน่อย”
เขาพูดต่อ
ยังไม่มอง
แต่ไม่เหมือนเดิม
“หยุดยิงเจ็ดสิบสองชั่วโมง”
ใครบางคนพูดขึ้นจากด้านหลัง
“ดีจริง สาธุ!
ลูกเอ๊ย! ลูกชายยายคงได้พักบ้าง”
ใครบางคนพูดอย่างมีความหวัง..
และเหมือนเสียงทุกอย่างเงียบสงัดไปชั่วอึดใจ
พีรดามองลงไปในกล่องข้าว
ที่ถูกปิดลงทั้งที่พีรดา
ยังไม่แตะสักคำ
แต่รู้สึกอิ่มแปลก ๆ
“ปีใหม่ปีนี้..”
เธอพูดขึ้น
เหมือนพูดกับตัวเอง
ปภาวินหันมามอง
ครั้งแรกตั้งแต่มายืนข้างกัน
สายตาคมนั้นสบกับเธอพอดี
“ไม่เหมือนเดิม”
เขาพูดแทน
เสียงเบา
แต่หนักแน่น
เธอยิ้มบาง ๆ
พยักหน้า
“ค่ะ”
เขาหันกลับไปมองข้างหน้า
เหมือนเดิม
แต่ระยะระหว่างกัน
ใกล้ขึ้นกว่าตอนแรก
โดยไม่มีใครขยับ
ลมพัดอีกครั้ง
พีรดาขยับตัวเล็กน้อย
โดยไม่รู้ตัว
ปภาวินขยับตาม
เงียบ ๆ
เหมือนเป็นเรื่องปกติ
“ถ้ากลับ”
เขาพูดขึ้น
“ระวังทางด้วยนะครับ”
ไม่ใช่คำสั่ง
ไม่ใช่คำห่วงใยโจ่งแจ้ง
แค่ประโยคธรรมดา
แต่พีรดารู้สึก
เหมือนมีใครสักคน
ถือไฟฉายไว้ให้เธอ
ในทางที่ยังมืด
“ค่ะ”
คืนนี้
ไม่มีคำสัญญา
ไม่มีคำว่าพรุ่งนี้
มีแค่คนสองคน
ที่ยืนอยู่ใต้ฟ้าเดียวกัน
ในปีที่เริ่มใหม่..
และชีวิตที่ยังต้องเดินต่อ
พีรดามองท้องฟ้า
ที่ยังมีดอกไม้ไฟจากที่ไกล ๆ
ไม่ชัดมากนัก
ไม่สวยอลังการ
แต่จริงแล้ว
เธอคิดถึงบ้าน
ที่กำลังซ่อม
คิดถึงงาน
คิดถึงคำถาม
ที่ยังไม่ได้ถาม
และคิดถึงคนข้าง ๆ
ที่ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร
เพื่อให้เธอรู้ว่า
เขาอยู่ตรงนี้
ใต้ฟ้าเดียวกัน
และปีใหม่
อาจไม่ได้เริ่มจากการเฉลิมฉลอง
แต่เริ่มจาก
การยังยืนอยู่ได้
แม้โลกจะเพิ่งผ่านพายุมา
พีรดาไม่รู้ว่าปีใหม่จะพาอะไรมา
แต่เธอเริ่มรู้แล้วว่า
บางคำถาม
จะไม่ยอมอยู่เงียบ ๆ
ถ้าเธอยังต้องเจอเขาอีก
#นิยาย #เรื่องสั้น #อ่านก่อนนอน
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
