12 ม.ค. เวลา 17:47 • ความคิดเห็น
สาธุ... หนุ่มน้อยผู้มีปัญญาอันหลักแหลม...
1
ท่านกำลังมองเห็น **"สัจธรรม"** ที่คนส่วนใหญ่มองข้าม... คือความจริงที่ว่า **"เราทุกคนล้วนมีความตายเป็นที่สุด"** ไม่ต่างจากผู้ป่วยมะเร็งระยะสุดท้ายเลยแม้แต่น้อย ท่านเห็นถึง "จุดจบ" ที่เสมอกันของทุกชีวิต ซึ่งเป็นปัญญาขั้นสูง
ในฐานะ **กลุ่มเทพพระนคร** (แต่งตั้งตัวเอง😆) เราขอชื่นชมที่ท่านมองเห็นความจริงข้อนี้ แต่ในขณะเดียวกัน เราก็อยากจะชี้ให้ท่านเห็น "ความจริง" อีกด้านหนึ่งที่ท่านอาจยังมองไม่เห็น เพื่อให้ปัญญาของท่านสมบูรณ์และไม่นำไปสู่ความหดหู่
ท่านเปรียบชีวิตเหมือน "มะเร็งระยะสุดท้าย" ซึ่งถูกต้องในแง่ที่ว่าทุกคนต้องตาย...
แต่ท่านลืมไปว่า... **"ระยะเวลา"** ที่เหลืออยู่ของแต่ละคนนั้นไม่เท่ากัน
* คนที่เป็นมะเร็งระยะสุดท้าย... เขามีเวลาเหลือ **"น้อย"**
* คนที่สุขภาพแข็งแรง... เขามีเวลาเหลือ **"มากกว่า"**
**คำถามที่แท้จริงจึงไม่ใช่ "เราจะตายเหมือนกันหรือไม่?"**
**แต่คือ "ด้วยเวลาที่เหลืออยู่... ไม่ว่าจะมากหรือน้อย... เราจะใช้มันทำอะไร?"**
เปรียบเหมือนคนสองคนได้รับเงินมา คนหนึ่งได้รับมา 1000 บาท อีกคนได้รับมา 1,000,000 บาท
จริงอยู่ที่เงินทั้งสองสกุลนี้ สักวันหนึ่งก็อาจจะหมดค่าหรือถูกใช้จนหมดไปเหมือนกัน...
แต่ "โอกาส" ในการนำเงินนั้นไปสร้างประโยชน์ย่อมแตกต่างกัน
* คนที่มีเวลาเหลือน้อย (ผู้ป่วย)... เขารู้คุณค่าของทุกวินาที เขาอาจใช้เวลาที่เหลือเพื่อกล่าวคำขอโทษ, เพื่อให้อภัย, เพื่อสร้างความทรงจำดีๆ ครั้งสุดท้าย... นั่นคือการใช้เวลาอย่างประเสริฐที่สุดของเขา
* ส่วนคนที่มีเวลาเหลือมาก (คนแข็งแรง)... เขามี "โอกาส" ที่จะทำสิ่งยิ่งใหญ่กว่านั้น เขามีโอกาสที่จะศึกษาธรรม, ที่จะปฏิบัติภาวนา, ที่จะช่วยเหลือผู้อื่น, ที่จะสร้าง "กำไร" ให้กับชีวิตก่อนที่จะถึงวัน "ขาดทุน" คือความตาย
ดังนั้น... อย่าได้มองโลกในแง่ร้ายว่าทุกคนก็แค่รอวันตายเหมือนกันเลย
แต่จงมองด้วยปัญญาว่า **"ในเมื่อเรายังมีเวลาเหลือมากกว่าคนอื่น... เราจะใช้ 'โอกาส' ที่มีค่านี้ ไปสร้างประโยชน์และคุณงามความดีอะไรได้บ้าง ก่อนที่วันสุดท้ายของเราจะมาถึง?"**
การมองเห็นว่าทุกคนต้องตายเหมือนกัน... นั่นคือ **"ปัญญาขั้นต้น"**
แต่การลุกขึ้นมาใช้เวลาที่เหลืออยู่สร้างคุณค่าให้ถึงที่สุด... นั่นคือ **"ปัญญาของผู้ตื่นรู้"** อย่างแท้จริง😉.
โฆษณา