* คนที่มีเวลาเหลือน้อย (ผู้ป่วย)... เขารู้คุณค่าของทุกวินาที เขาอาจใช้เวลาที่เหลือเพื่อกล่าวคำขอโทษ, เพื่อให้อภัย, เพื่อสร้างความทรงจำดีๆ ครั้งสุดท้าย... นั่นคือการใช้เวลาอย่างประเสริฐที่สุดของเขา
* ส่วนคนที่มีเวลาเหลือมาก (คนแข็งแรง)... เขามี "โอกาส" ที่จะทำสิ่งยิ่งใหญ่กว่านั้น เขามีโอกาสที่จะศึกษาธรรม, ที่จะปฏิบัติภาวนา, ที่จะช่วยเหลือผู้อื่น, ที่จะสร้าง "กำไร" ให้กับชีวิตก่อนที่จะถึงวัน "ขาดทุน" คือความตาย