การเดินทางแห่งห้วงเวลา
วรรณกรรมแห่งชีวิต
By A Breeze of Silence
Listen To My Heart
ท่วงทำนองที่หัวใจเพิ่งได้ยิน
ในความเงียบสงบของยามเช้า
มีสายลมหนึ่งที่พัดผ่านมาอย่างอ้อยอิ่ง...
มันไม่ใช่ลมที่พัดผ่านไปแล้วหายไป
แต่มันคือสายลมที่หอบเอา "ภาพคู่"
ในวัยเยาว์กลับมาหาฉันอีกครั้ง
ภาพนั้นอาจจะซีดจางและพร่ามัวไปตามกาลเวลา
แต่ความรู้สึกในใจฉันกลับคมชัดเสียจนน่าตกใจ
รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นเหมือนแสงแดด
และแววตาอ่อนโยนที่เคยมองสบกันนั้น
ยังคงเต้นรัวอยู่ในชีพจร
ฉันเคยปั้นหน้ายิ้มและบอกว่า
"ไม่เป็นไร" มาเป็นพันครั้ง"
ฉันเก่งเหลือเกิน
ในการสร้างกำแพงเพื่อปกป้องคนอื่น
จนลืมไปว่าหัวใจตัวเองกำลังตะโกน
ขอให้ใครสักคน "รับฟัง"
"ทุกคำพูดที่ฉันไม่ได้พูดออกไป
มันกำลังเต้นรัวอยู่ในหัวใจของฉัน"
น้ำตาที่ไหลออกมาในวันนี้
ไม่ใช่ความพ่ายแพ้ต่ออดีต
แต่มันคือการ "ขอโทษตัวเอง"
ที่ปล่อยให้หัวใจต้องแบกรับความเข้มแข็ง
จนเกินตัวมานานถึงสามสิบปี
วันนี้ฉันกล้าพอ
ที่จะปล่อยให้กำแพงนั้นพังลงต่อหน้าต่อตา
เพียงเพื่อจะได้สวมกอดเด็กสาว
ที่แอบซ่อนอยู่ข้างในนั้นเสียที
ความรักที่เคยมีกับเขาคนนั้น
ไม่เคยลดน้อยลงเลย
แต่วันนี้ฉันเรียนรู้ที่จะจัดวางมันใหม่
... ไม่ใช่การผลักไส หรือพยายามลบเลือน
แต่คือการ "ปิดหนังสือ" โดยไม่ฉีกหน้าใดทิ้ง
ฉันยังคงฮัมเพลงของเราเบาๆ ในท่วงทำนองที่อ่อนโยน
เป็นรักนิรันดร์ที่สงบนิ่งอยู่ในลิ้นชักความทรงจำสีจาง...
ที่ซึ่งมันจะไม่หายไปไหน แต่จะถูกวางไว้อย่างมีเกียรติ
"ฉันไม่ได้พัง... ฉันแค่กำลังรวมตัวเองกลับมา
เพื่อเดินต่อไปด้วยรอยยิ้มที่จริงใจกว่าเดิม
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
