มนุษย์ไม่ใช่เครื่องจักร
"พอสักที ไม่เอาแล้ว หยุดที ไม่เอา ไม่เอาแล้ว ฆ่าฉันที”
ทำไมคนเราถึงรับรู้ความเจ็บปวดได้ดี
ทั้งที่ไม่เคยเกิดเหตุการณ์แบบนี้กับตัวเอง
อาจเป็นเพราะคุณเห็นภาพสะท้อนของตัวเองอยู่ในนั้น
เลยเผลอคิดว่ามันคือคุณ
ทั้งที่ความจริงอาจไม่ใช่เลย
“ละครนี้มันน้ำเน่าเกินไปแล้ว
ทำให้มันสมเหตุสมผลกว่านี้ไม่ได้หรือไง
เพราะอย่างนี้ไง วงการบันเทิงถึงไม่ไปไหน”
มันไม่ใช่เพราะคุณไม่ชอบหนังหรอก
แต่เป็นเพราะคุณเห็นความจริงบางอย่าง
ความจริงที่คุณไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอะไรได้
สิ่งเดียวที่ทำได้
จึงเหลือแค่การบ่นใส่ละคร
ที่กำลังสะท้อนเรื่องราวของมัน
“งานศิลปะบ้าอะไร
แค่นี้ก็ราคาเป็นล้าน แพงบ้าอะไร
ถ้ามันง่ายขนาดนั้น วาดเลียนแบบก็ได้แล้ว”
คนที่ไม่เข้าใจมุมมองอันหลากหลายของผู้อื่น
มักไม่เข้าใจคุณค่าของสิ่งนั้น
และเลือกด้อยค่าคนอื่น
เพื่อโฆษณาความพิเศษของตัวเอง
ทั้งที่คนที่รู้คุณค่าของตัวเองจริง ๆ
อาจพบว่ามันเป็นเพียงสิ่งธรรมดา
สิ่งที่อยู่กับเรามาตลอด
แต่เราไม่เคยให้ความสำคัญกับมัน
“ดูลูกสาวคนนั้นสิ พ่อแม่ตายแล้วยังไม่ร้องไห้
คงไม่รักพ่อแม่ตัวเองแน่ ๆ”
ทั้งที่การร้องไห้
อาจไม่ใช่วิธีเดียว
ในการแสดงความเศร้า
“อันนี้อร่อยมากเลยนะ
น่ามากินอีกจัง
คงต้องเพิ่มไว้ในของโปรดแล้ว”
บางทีความสุข
ก็หาได้จากเรื่องเล็ก ๆ
ที่คุณมีอยู่แล้ว
อารมณ์ทุกอย่างที่คุณรับรู้
อาจไม่ได้เป็นตัวถ่วง
แต่อาจเป็นสิ่งที่ยืนยันว่า
คุณคือมนุษย์ ไม่ใช่เครื่องจักรกล
เหตุผลที่สมองวางไว้
อาจไม่ใช่สิ่งสำคัญที่สุดเสมอไป
บางครั้ง หัวใจ
อาจเป็นสิ่งที่ควรให้ความสำคัญมากกว่า
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
