พ่อหมอปะต้าวิเคราะห์ว่า
คนๆนี้ “ชัดเจนมากว่ามาสาย
อาร์ตสร้างสรรค์” ชอบวาด
ชอบออกแบบ ชอบเล่าเรื่อง
และโฟกัสอนิเมชัน/2D-3D
ไม่ได้สนใจสายวิชาการหรือ
สายทั่วไปอื่น ๆ มากนักดอก
แบบนี้สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่
ชื่อมหาลัยแต่คือต้องอิงสภาพแวดล้อมที่ดันผลงานจริงๆ
ศิลปากรได้เปรียบเรื่องพื้นฐานศิลปะการฝึกสายตาความลึก
ทางศิลป์ชื่อเสียงด้านอาร์ตแข็ง
แต่ข้อจำกัดคือการแข่งขันสูง
เน้นความอึด วินัย และบางจุด
อาจไม่ทันสายอุตสาหกรรมดิจิทัลเร็ว ๆ ถ้าเด็กไม่ถึกพออาจท้อได้
มหาวิทยาลัยสายดิจิทัล/เทค
(ที่เรียนอยู่)ได้เปรียบเรื่อง
ทักษะที่ตลาดใช้จริงๆ
ซอฟต์แวร์อนิเมฯการทำงาน
เป็นโปรเจกต์โอกาสต่อยอด
อาชีพเร็วกว่าแต่ต้องยอมรับ
ว่าคุณภาพขึ้นกับตัวผู้เรียน
ถ้าไม่ขวนขวายขยันอาชีพงาน
ก็ไปกลาง ๆครับ
ถ้าถามว่า“ควรซิ้วไปศิลปากรไหม” ?
คำตอบคือไม่จำเป็นต้องซิ้ว
ถ้าเป้าหมายคือการมีงาน
ทำสายอนิเมชันจริงเพราะ
วงการนี้ดูพอร์ตไม่ดูชื่อที่
มหาลัยเด็กที่ทำงานได้จริง
จะชนะเสมอ
ทางเลือกที่ดีที่สุดเชิงความ
เสี่ยงต่ำคือ เรียนต่อที่เดิม +
ปั้นพอร์ตอย่างจริงจังใช้
เวลานอกห้องเรียนเพื่อ
ทำผลงาน 2D/3D/และ
คาแรกเตอร์/สตอรี่ส่งเข้า
ประกวด ฝึกฟรีแลนซ์
เก็บเครดิตงานระหว่าง
เรียนจะเริ่มเห็นทางอาชีพ
การกลับไปอ่านเพื่อสอบ
เข้าใหม่มีความเสี่ยงสูง
เสียเวลาและไม่ได้การันตี
ว่าชีวิตจะดีกว่าเดิม
เว้นแต่เด็ก“อยากได้ศิลปากร
จริง ๆทางใจ” และยอมรับ
ความกดดันได้
อนาคตสายนี้ไม่ได้ตกงาน
ถ้ามีฝีมือคนที่ตกงานคือ
คนที่รอใบปริญญาแต่คน
ที่มีพอร์ตงานตัวอย่างและ
เล่าเรื่องเป็นจะมีที่ยืนเสมอ
ทั้งอนิเมชัน เกม สื่อออนไลน์
ฟรีแลนซ์ หรือทำคอนเทนต์เอง
พ่อหมอคิดนะว่า!
ไม่จำเป็นต้องย้ายมหาลัยแต่จำเป็นต้อง“เอาจริงกับพอร์ต”
ของตนให้สวยงามพร้อมๆกับ
ผลงานPerformanceที่จับต้อง
มองเห็นเป็นที่ประจักษ์ได้ชัดเจน
คือ”ตรงปกและจิกตา“HR.
อย่างต้องมนต์เสห่ห์ของฝีมือ
ถ้าอยากอยู่รอดและโตก้าวหน้า
ในสายอาชีพนี้
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
