ชีวิตวัยรุ่น ม.ปลายช่วงเปลี่ยนตัวเองและเดินตามก็เจออะไรแบบนี้แหละ
ชีวิตไม่ได้ใจดีกับทุกคน และมันไม่เคยสนใจว่าเราจะพร้อมหรือไม่ พร้อมก็ต้องสู้ ไม่พร้อมก็ต้องสู้ เพราะถ้าหยุดเดิน นั่นหมายความว่าเรายอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่เริ่ม ระหว่างทางของชีวิต เราจะโดนดูถูก โดนเหยียบซ้ำ โดนพูดใส่ว่า “ทำไม่ได้หรอก” หรือ “แค่นี้ยังไม่รอดจะไปสู้ใครได้” คำพูดเหล่านั้นอาจเจ็บ อาจฝังใจ แต่จำไว้ให้ดี คนที่ดูถูกเราไม่มีสิทธิ์กำหนดอนาคตของเราแม้แต่นิดเดียว
ความล้มเหลวไม่ใช่เรื่องน่าอาย สิ่งที่น่าอายคือการยอมแพ้ทั้งที่ยังหายใจอยู่ เราอาจพลาดแล้วพลาดอีก ล้มจนแทบไม่มีแรงลุก บางวันรู้สึกเหมือนทั้งโลกกำลังถีบเราให้จมดิน แต่ถ้าเรายังลุกขึ้นมาได้ แม้จะช้า แม้จะเจ็บ นั่นแปลว่าเรายังไม่แพ้ คนที่ประสบความสำเร็จไม่ใช่คนที่ไม่เคยล้ม แต่คือคนที่ล้มแล้วไม่ยอมนอนอยู่กับพื้น
อย่าเสียเวลาไปพิสูจน์ตัวเองด้วยคำพูด จงพิสูจน์ด้วยการกระทำ คำดูถูกจะดังแค่ช่วงหนึ่ง แต่ผลลัพธ์จะดังไปตลอดชีวิต ให้มันดูถูกไป ให้มันหัวเราะไป แล้วเอาความโกรธ ความเจ็บ และความอัดอั้นทั้งหมดมาเป็นเชื้อไฟผลักดันตัวเอง เพราะไม่มีอะไรเจ็บปวดสำหรับคนที่ดูถูกเรา เท่ากับวันที่เราไปยืนในจุดที่เขาไม่เคยคิดว่าเราจะไปถึง
จำไว้ว่าทุกคนที่เดินไกล เคยผ่านวันที่หมดแรงเหมือนกัน สิ่งที่ทำให้แตกต่างคือบางคนยอมแพ้กลางทาง แต่บางคนเลือกกัดฟันเดินต่อ ถึงแม้จะไม่มีใครเห็น ไม่มีใครเชียร์ ไม่มีใครเข้าใจ แต่ก็ยังเดิน เพราะรู้ว่าตัวเองมีเป้าหมายที่ต้องไปให้ถึง จุดมุ่งหมายคือเหตุผลเดียวที่เราต้องลุกขึ้นมาในวันที่แทบไม่เหลือแรง
ชีวิตจะทดสอบเราหนักขึ้นเรื่อย ๆ ไม่ใช่เพราะมันเกลียดเรา แต่เพราะมันกำลังสร้างเราให้แข็งแกร่งพอสำหรับสิ่งที่กำลังจะได้รับ อย่ากลัวความเหนื่อย อย่ากลัวความล้มเหลว และอย่ากลัวคำดูถูก เพราะทั้งหมดนี้คือราคาที่ต้องจ่ายสำหรับชีวิตที่ดีกว่าเดิม
สุดท้ายนี้ จำไว้ให้ขึ้นใจ ต่อให้ทั้งโลกไม่เชื่อในตัวเรา ขอแค่เรายังไม่ยอมแพ้ต่อตัวเองก็พอ ลุกขึ้นมาอีกครั้ง เดินต่อไปอีกก้าว แล้วอีกก้าว เพราะวันที่เราถึงเส้นชัย วันที่เรยืนได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง จะเป็นวันที่ทุกความเจ็บปวดที่ผ่านมา มีความหมายทั้งหมด
- 1
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
