Blockdit Logo
Blockdit Logo (Mobile)
สำรวจ
ลงทุน
คำถาม
เข้าสู่ระบบ
มีบัญชีอยู่แล้ว?
เข้าสู่ระบบ
หรือ
ลงทะเบียน
d
dewa _
•
ติดตาม
15 ม.ค. เวลา 16:49 • ปรัชญา
Story #02 | เมื่อโลกวัยทำงานสอนให้ผมรู้ว่า... ความขยันที่ผิดที่ มีค่าเท่ากับศูนย์
บทเรียนจากการเป็นเด็กจบใหม่วัย 22 ปี
ใครบอกว่าการเติบโตเป็นผู้ใหญ่เป็นเรื่องสนุก? สำหรับผมในวัย 22 ปี สอนให้ผมรู้จัก "รสชาติของความจริง" ที่ไม่มีในตำราเรียน
1. "คำพูดปากเปล่า" คือกับดักที่มองไม่เห็น
ผมทำงานในที่ที่ทุกอย่างสั่งการด้วยคำพูด ไม่มีเอกสาร ไม่มีบันทึกที่ชัดเจน ตอนคุยกันครั้งแรกเราเข้าใจว่า "ตกลงกันแล้ว" แต่พอผลลัพธ์ออกมาไม่ถูกใจ สิ่งที่เคยตกลงกันไว้กลับเลือนหายไป เหลือเพียงประโยคที่ว่า "ทำไมแค่นี้ทำผิดอีกแล้ว?" ผมเรียนรู้ว่า ในโลกของผู้ใหญ่ "ความเชื่อใจ" อย่างเดียวไม่พอ หากไม่มีหลักฐานยืนยัน ความรับผิดชอบมักจะถูกโยนมาที่คนที่ "เสียงเบาที่สุด" เสมอ และนั่นก็คือผม... เด็กใหม่ที่ยังไม่มีอำนาจต่อรองใดๆ
2. เมื่อความโกรธกลายเป็นอาวุธควบคุม
วันหนึ่งหัวหน้าบอกกับผมตรงๆ ว่า "พี่เป็นคนถ้าฟังใครพูดไม่รู้เรื่องแล้วจะโมโห พี่ไม่มีเวลามาเสียกับเรา" ประโยคนี้ทำให้ผมสั่นไปทั้งใจ ผมพยายามเรียบเรียงคำพูด แต่ยิ่งกลัวก็ยิ่งลน ยิ่งลนก็ยิ่งพูดไม่รู้เรื่อง จนผมเผลอตอบไปแบบคนจนมุมว่า "ผมไม่เข้าใจงานนี้ครับ" ทั้งที่ความจริงผมแค่ต้องการเวลาทำความเข้าใจมันมากกว่านี้ ผมได้เรียนรู้ว่า "ความกลัว" ไม่เคยช่วยให้งานดีขึ้น แต่มันทำให้ความสามารถของเราลดลงเหลือเพียงครึ่งเดียว และคนที่ใช้ความโกรธนำทาง คือคนที่บริหารคนไม่เป็น
3. สัญญาณเตือนว่าเราอยู่ผิดที่
ผมเคยสงสัยว่าทำไมรุ่นพี่ที่เก่งๆ ถึงลาออกไปหลังจากอยู่ได้แค่ปีเดียว วันนี้ผมเข้าใจแล้วครับ เมื่อเราต้องมานั่ง "ตามล้างตามเช็ด" งานเก่าๆ ที่ระบบวางไว้ไม่ดี โดยไม่มีใครคอยสอนหรือบอกทาง แถมพอทำพลาดก็โดนดุซ้ำๆ
สัญญาณที่ชัดที่สุดคือ เมื่อผมเริ่มรู้สึกว่า "วันจันทร์คือความทุกข์ และวันศุกร์คือการรอดตาย" มันบอกผมว่าที่นี่กำลังสูบเอาพลังชีวิตและจินตนาการของผมไปจนหมด ผมไม่ได้มีชีวิตอยู่เพื่อมาเป็นฟันเฟืองที่พังๆ ในเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ
4. พอแล้ว... ถึงเวลาคืนอิสรภาพให้ตัวเอง
ความอดทนมีขีดจำกัด และในวัย 22 ปี ผมเลือกที่จะไม่เสียเวลาในที่ที่ทำให้ใจผมเล็กลงเรื่อยๆ เดือนกุมภาพันธ์นี้ ปีพ.ศ. 2569 จะเป็นจุดสิ้นสุดการทดลองงาน และเป็นจุดเริ่มต้นการ "ลาออก" ของผม ไม่ใช่เพราะผมยอมแพ้ต่ออุปสรรค แต่เพราะผมยอมรับว่าที่นี่ไม่ใช่ที่ของผม ผมจะเอาพลังที่เหลือกลับมาดูแลความฝันของตัวเอง และออกไปตามหาที่ทำงานใหม่ ที่ที่จะให้เกียรติจินตนาการและการเติบโตของผมอย่างที่มันควรจะเป็น
อย่าเอาชีวิตทั้งชีวิตไปแลก
เพื่อพิสูจน์ตัวเองในที่ที่เขาไม่เคยมองเห็นหัวใจเรา
ปัญหาชีวิต
ปรัชญาชีวิต
บันทึก
1
1
โฆษณา
ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
© 2026 Blockdit
เกี่ยวกับ
ช่วยเหลือ
คำถามที่พบบ่อย
นโยบายการโฆษณาและบูสต์โพสต์
นโยบายความเป็นส่วนตัว
แนวทางการใช้แบรนด์ Blockdit
Blockdit เพื่อธุรกิจ
ไทย