EP37 : รอยจารึกใต้เงาพระวิหาร พ.ศ. ๒๕๐๐
บทที่ ๓๗: จอกเหล้าซ่อนคม และอาณัติแห่งตึกเขียว
พุทธศักราช ๒๕๐๔... ราตรีแห่งลำปาง
ลำปางยามค่ำคืนคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นควันจากเตาถ่านไม้โกงกางและกลิ่นชื้นแฉะของแม่น้ำวังที่ไหลเชี่ยว
แสงไฟสลัวจากตะเกียงก๊าซในสโมสรกลางเมืองสาดกระทบแก้ววิสกี้จนเกิดเงาไหวระยิบพาดผ่านใบหน้าเคร่งขรึม
ร้านนี้คือเขตอิทธิพลของ USOM และวิศวกรเหมืองแม่เมาะ เสียงเพลงแจ๊สจากแผ่นเสียงเก่าครวญครางเคล้าไปกับเสียงหัวเราะสำเนียงตะวันตกที่ดังประสานกับเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ว
"พี่ไพร" ในชุดข้าราชการนอกเครื่องแบบ นั่งเผชิญหน้ากับ "น่าน" บนโต๊ะไม้สักตัวยาว
คราวนี้ไม่มีม่านบังตาใดๆ ระหว่างกัน เพราะทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าพวกตนคือ "ฟันเฟือง" ในกลไกจารกรรมของ CIA ในฐานะพี่น้องสองรั้วที่ถูกย้อมด้วยสีสันของสงครามเงียบ
“โตขึ้นเยอะเลยนะน่าน... ภาษาประกิตคล่องปร๋อจนฝรั่งมันรักตายเลยนะมึง” พี่ไพรเอ่ยพลางรินวิสกี้ลงจอกด้วยท่าทีเป็นกันเอง
ทว่าแววตาของทั้งคู่กลับเย็นเยียบ น่านสัมผัสได้ถึง "ความไม่จริงใจ" ที่อบอวลอยู่ในอากาศทุกครั้งที่พี่ไพรยิ้ม
ส่วนพี่ไพรเองก็รู้ลึกๆ ว่าน่านไม่เคยลืม "ดินตาย" และความโกรธแค้นที่ถูกบดขยี้ในอดีต
ราตรีนั้นจบลงด้วยสภาพที่ทั้งคู่แสร้งเมามายกอดคอกันเหมือนวันเก่าๆ ที่บางเขน... ทว่าภายใต้คราบความเมา
สมองของทั้งคู่กลับตื่นตัวและบันทึกทุกพยางค์ที่หลุดออกมาไว้อย่างแม่นยำ
อาณัติแห่งแร่มรณะ...
ช่วงบ่ายที่แม่เมาะ... ประตูห้องประชุมถูกล็อกจากด้านใน เหลือเพียงน่านและทีมลับที่เป็นแกนหลักของ USOM
น่านกางแผนที่การปรับปรุงฐานลับที่เขาออกแบบไว้ ทุกคนในห้องต่างทึ่งในความอัจฉริยะ โครงการ "เกษตรอำพราง" ของน่าน
ไม่ได้แค่บังตาภาพถ่ายทางอากาศ แต่มันกำลังเปลี่ยนเหมืองให้กลายเป็นป้อมปราการที่ไม่มีวันถูกตรวจพบ
ก่อนจบการประชุม เจ้าหน้าที่ระดับสูงของ USOM จ้องตาน่านด้วยสายตาที่ส่งกลิ่นอายคุกคาม เขาขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเฉียบ
“น่าน... ที่พวกเรายอมให้คุณเข้าถึงความลับระดับนี้ ก็เพราะไพรเขาค้ำประกันคุณไว้ด้วยชีวิตของเขาเอง”
น่านนิ่งงันไปอึดใจใหญ่ ความกดดันพุ่งปรี๊ดขึ้นสมอง เจ้าหน้าที่คนเดิมเลื่อนสายตาไปยังกล่องพัสดุที่วางอยู่มุมโต๊ะ
“ถึงเวลาเริ่มใช้ 'Geiger Counter' ในกล่องนั่นได้แล้ว... USOM ต้องการรู้พิกัดแร่ธาตุที่ซ่อนอยู่ใต้ดินตายพวกนั้น เดี๋ยวนี้!”
ใบไม้ที่เป็นระเบียบ...
พี่ไพรเดินออกมาประชิดริมระเบียงไม้ของตึกบัญชาการบนเนินสูง เขาสูบซิการ์ช้าๆ ปล่อยควันสีเทาให้ลอยหายไปกับกระแสลมที่พัดเอาฝุ่นดินจากขุมเหมืองขึ้นมา
สายตาของเขาไม่ได้มองที่เครื่องจักรยักษ์ แต่มองลึกลงไปในแนวป่าอำพรางที่น่านเพิ่งจะออกแบบเสร็จ
พี่ไพรพ่นควันออกทางจมูก
แววตาที่เคยดูเมามายเมื่อคืนกลับวาวโรจน์ด้วยความรู้ที่น่านลืมไปว่า "พี่ชาย" คนนี้จบมาจากไหน เขาพึมพำเบาๆ กับสายลม น้ำเสียงนั้นเย็นเยียบจนน่าขนลุก
“นายหลอกคนได้ทั้งโลกนะน่าน... หลอกกระทั่งพวก USOM จนหัวปักหัวปำ”
เขากดซิการ์ลงกับราวไม้ แววตาจดจ้องไปยังจุดพิกัดต้นนนทรีที่ปลูกเว้นระยะอย่างประหลาด
“นายปลูกต้นไม้พวกนี้ได้เก่ง... พุ่มหนา พรางตาได้มิดชิด แต่นายปลูกต้นไม้เป็น 'ระเบียบ' ขนาดนี้... นายหลอกคนจบวนศาสตร์ไม่ได้หรอก”
พี่ไพรแค่นยิ้มที่มุมปาก เขารู้วิธีการอ่าน "รหัส" ในแนวป่าพอๆ กับที่น่านรู้ และเขารู้ทันทีว่าทิศทางการปลูกต้นไม้เหล่านั้นไม่ได้มีไว้เพื่อบังตาเจ้าหน้าที่...
แต่มันมีไว้เพื่อ “ชี้นำ” ใครบางคนให้เข้ามาถึงจุดตายของฐานลับต่างหาก
“ความลับของนาย... พี่จะถือเอาไว้ก่อนก็แล้วกัน”
สุราในจอกอาจเป็นสัญญาเลือด แต่ความรู้ในตำราคือดาบที่หันกลับมาเชือดเฉือนกันเอง น่านปลูกรหัสไว้ในป่าโดยคิดว่าตนเหนือชั้น
แต่เขาลืมไปว่าพี่ไพรคือจอมเก๋าที่เติบโตมากับกลิ่นสาบป่าและพรรณไม้
รอยจารึกใต้เงาพระวิหารในยามนี้ คือการเผชิญหน้าของศิษย์ร่วมสำนักที่ต่างคนต่างถือไพ่ตายไว้ในมือ... โดยมีชะตากรรมของแม่เมาะและชีวิตของผู้คนเป็นเดิมพันสุดท้าย
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
