ถามผมมาได้เลยครับ เพราะผมเป็นคนเก่งมาก และผมเป็นคนฉลาดมากๆ ไม่เชื่อลองดูรูปโปรไฟล์ผมสิครับ ว่า... ผมหล่อขนาดไหน
เอาเข้าจริง คำถามในกระทู้นี้ไม่ใช่คำถามเล่นๆ แต่มันคือคำถามที่คนไทยทั้งประเทศเก็บไว้ในใจมานาน ว่าทำไมคนไทยจำนวนมากถึงยากจน ทั้งที่ทำงานหนักแทบตาย
คำถามคือพวกเขาจนเพราะตัวเอง หรือจนเพราะสภาพเศรษฐกิจและสังคมมันบังคับให้จน ผมเองก็เคยสงสัยเหมือนกันว่าทำไมคนไทยทำงานหนัก ขยันจนหลังขดหลังแข็ง แต่เงินในบัญชีกลับนิ่งสนิท เรื่องนี้อาจจุกอกใครหลายคน แต่ผมเชื่อว่ามันคือเรื่องจริงที่เราทุกคนเจออยู่ทุกวัน
ลองมองรอบตัวดูสิครับ พ่อแม่เรา พี่น้องเรา หรือแม้แต่ตัวเราเอง ตื่นตั้งแต่เช้ามืด ฝ่ารถติดไปทำงาน กลับบ้านค่ำ นอนก็น้อย พักผ่อนก็ไม่พอ แต่ผ่านไปห้าปี สิบปี ตัวเลขในบัญชีกลับแทบไม่ขยับ
บางคนบอกว่าเพราะเรายังขยันไม่พอ ผมขอเถียงแบบขาดใจเลยครับว่าไม่จริง คนไทยเป็นหนึ่งในชาติที่ขยันที่สุดในโลก ชั่วโมงทำงานต่อสัปดาห์สูงกว่าหลายประเทศที่เขารวยกว่าเราเยอะมาก แต่ผลลัพธ์กลับต่างกันราวฟ้ากับเหว นี่แหละครับคือจุดที่เราต้องหยุดถามตัวเองจริงๆ ว่ามันเป็นเพราะเราขยันผิดที่ หรือเพราะโครงสร้างมันบิดเบี้ยวกันแน่ที่ขังเราไว้ในกรงของความจน
ตั้งแต่เด็กเราถูกสอนว่า ลำบากตอนนี้สบายตอนหน้า ขยันเข้าไว้เดี๋ยวก็รวย คำสอนแบบนี้ฝังลึกจนเรากลายเป็นคนที่บูชาความเหนื่อย ถ้าวันไหนทำงานไม่เหนื่อยเราจะรู้สึกผิด เหมือนยังทำไม่เต็มที่ แต่ในโลกยุคนี้ ความเหนื่อยกับความรวยมันไม่ใช่เส้นตรงเสมอไป คนขุดดินแบกปูนเหนื่อยกว่าเจ้าของบริษัทหลายเท่า แต่รายได้กลับต่างกันเป็นพันเป็นหมื่น เพราะโลกใบนี้ไม่ได้จ่ายเงินตามแรงที่ใช้ แต่มันจ่ายตามมูลค่าที่คุณอยู่ในระบบไหนต่างหาก
ลองมองเรื่องค่าครองชีพใกล้ตัวครับ สมัยรุ่นปู่ย่า ก๋วยเตี๋ยวไม่กี่สตางค์ ทำงานวันเดียวเลี้ยงได้ทั้งบ้าน แต่ปัจจุบันค่าแรงขั้นต่ำขยับทีละนิด แต่ค่ากะเพราไข่ดาวไปไกลลิบ ค่ารถ ค่าไฟ ค่าน้ำมันขึ้นไม่หยุด คนส่วนใหญ่จึงอยู่ในสภาพพายเรือวนในอ่าง ทำงานหนักเพื่อหาเงินมาจ่ายค่าอยู่รอด พอเงินไม่พอก็ต้องทำงานหนักขึ้นอีก เราไม่ได้ทำงานเพื่อสร้างชีวิต แต่ทำงานเพื่อเอาตัวรอดไปวันๆเท่านั้น
ยังไม่รวมกับดักหนี้ที่มาในชื่อรางวัลชีวิต คนทำงานหนักทั้งเดือน พอเงินเดือนออกก็รู้สึกว่าควรให้รางวัลตัวเอง การให้รางวัลไม่ใช่เรื่องผิด แต่รางวัลเหล่านั้นมักมาพร้อมผ่อนยาว ดอกเบี้ยสูง รถ มือถือ กระเป๋า สิ่งเหล่านี้ดูเหมือนทำให้ชีวิตดีขึ้น แต่จริงๆแล้วมันกำลังดูดอนาคตเราออกมาใช้ก่อน ความมั่งคั่งที่ควรสะสมจึงหายไปกับความสุขชั่วคราว
ระบบการศึกษาก็มีส่วนไม่น้อย เราถูกสอนให้เก่งวิชา แต่ไม่เคยถูกสอนเรื่องเงิน เราไม่รู้ว่าดอกเบี้ยทบต้นคืออะไร ไม่รู้ว่าสินทรัพย์ต่างจากหนี้ยังไง เรียนจบออกมาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม แต่ต้องเข้าสู่ระบบลูกจ้างโดยไม่มีความรู้เรื่องการสร้างทรัพย์สิน เราจึงต้องเอาเวลาและแรงกายไปแลกเงินตลอดชีวิต โดยไม่เคยรู้วิธีให้เงินทำงานแทนเราเลย
ยังไม่รวมเวลาที่หายไปบนท้องถนน โดยเฉพาะในเมืองใหญ่ วันหนึ่งเราเสียเวลาเดินทางสองถึงสี่ชั่วโมง เวลานี้คือต้นทุนแฝงมหาศาล ถ้าเอาไปพักผ่อน สุขภาพจะดีขึ้นแค่ไหน ถ้าเอาไปเรียนรู้ทักษะใหม่ ชีวิตอาจเปลี่ยนไปแล้ว แต่เราถูกบังคับให้เสียเวลานี้ไปเพื่อแลกกับสิทธิ์ในการทำงาน พอถึงที่ทำงานพลังงานก็หายไปครึ่งหนึ่ง พอกลับถึงบ้านก็หมดแรง สิ่งเดียวที่ทำได้คือไถมือถือแล้วหลับไป
สังคมไทยยังปลูกฝังมายาคติว่า อดทนคือสมบัติของคนดี ความอดทนเป็นเรื่องดี แต่การอดทนผิดที่คือความประมาท หลายคนทำงานในที่ที่ไม่มีอนาคต รายได้ไม่พอค่าใช้จ่าย แต่ก็ยังทนอยู่เพราะกลัวเปลี่ยน กลัวเสียหน้า เราอดทนให้บริษัทเติบโต แต่ชีวิตเราเล็กลงทุกปี ความอดทนที่ถูกต้องควรเป็นความอดทนเพื่อสร้างสิ่งที่เป็นของเรา ไม่ใช่อดทนเป็นฟันเฟืองที่รอวันถูกเปลี่ยน
ยังมีภาษีทางสังคมที่ไม่มีใบเสร็จ งานบวช งานแต่ง งานศพ ต้องใส่ซอง ต้องดูดี ต้องไม่ให้ใครมองว่าจน เงินเก็บที่ออมทั้งเดือนหายไปกับความคาดหวังของคนรอบข้าง เราทำงานหนักแต่ไม่ได้ใช้เงินเพื่อตัวเองอย่างแท้จริง
และความจริงที่เจ็บที่สุดคือ ในประเทศนี้ความขยันอย่างเดียวอาจไม่พอ คนที่เกิดมาพร้อมแต้มต่อ ขยันแค่บางส่วนก็ไปได้ไกล แต่คนที่เกิดมาพร้อมภาระ ความขยันเต็มร้อยอาจแค่ช่วยให้ไม่จม นี่ไม่ใช่การโทษโชคชะตา แต่เป็นการยอมรับความจริงว่าเราจะใช้สูตรเดิมแบบคนรุ่นก่อนไม่ได้อีกแล้ว
สรุป คนจนจำนวนมากไม่ได้จนเพราะขี้เกียจ แต่จนเพราะระบบเศรษฐกิจและสังคมที่บีบคั้น ถ้าจะแก้จริงๆ ต้องกล้าแตะโครงสร้าง ไม่ใช่แค่บอกให้คนจนขยันขึ้น ในสนามที่มันเอียงอยู่แล้ว เพราะต่อให้คุณวิ่งเร็วแค่ไหน ถ้ากงล้อถูกออกแบบมาให้วิ่งวนอยู่ที่เดิม สุดท้ายก็ไม่มีวันหลุดพ้นครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
