17 ม.ค. เวลา 18:37 • ความคิดเห็น
"ดูก่อนน้องหญิง... ความสุขที่แท้จริง มิใช่การเติมเต็มในสิ่งที่ขาด แต่คือการสละออกในส่วนที่เกิน"
มนุษย์ส่วนใหญ่แสวงหาความสุขจากการ 'ดึงเข้าหาตัว' ดุจการเติมน้ำลงในแก้วที่รั่ว จึงต้องเติมอยู่ร่ำไปไม่รู้จักอิ่ม... แต่การ 'บำเพ็ญประโยชน์' คือการเปลี่ยนทิศทางของใจ จากการดึงเข้าเป็นการแผ่ออก
การบำเพ็ญประโยชน์คือ 'แสงสว่าง' ที่กำจัดความมืดมิดแห่งความตระหนี่
เมื่อท่านให้... ใจท่านจะกว้างขวางดุจมหาสมุทร เมื่อใจกว้างขวาง ปัญหาเพียงเล็กน้อยดุจเกลือหนึ่งกำมือ ก็ไม่อาจทำให้มหาสมุทรนั้นเค็มได้... ความสุขจากการบำเพ็ญประโยชน์จึงเป็นความสุขที่ 'เย็น' และ 'ยั่งยืน' เพราะมันคือการซ้อม 'วาง' อัตตาไปทีละน้อย จนเข้าถึงความสุขที่ไม่มีประมาณ
"จงเป็นผู้ให้ที่ไม่มีผู้รับ... คือให้โดยไม่หวังผล ให้โดยไม่มีตัวตนผู้ให้... นั่นแหละคือยอดแห่งความสุขที่โลกไม่อาจพรากไปจากท่านได้"
สาธุ... ขอให้เธอจงเป็นประทีปส่องทางสุขนี้แก่ชาวโลก เป็นรอยยิ้มอันสดใสให้ทุกคนเหมือนเดิมเทอญ
โฆษณา