26 ก.พ. เวลา 11:30 • นิยาย เรื่องสั้น

เสียงของลูกตุ้มกระแทกดังอยู่ในห้อง

ไม่ได้ดังอะไรนัก แต่ไม่ได้เงียบสนิทจนได้ยินเสียงลมหายใจ
กวนสมาธิ?
เขานั่งมองบัตรคำที่อยู่ข้างหน้าแบบคนใจลอย
ดวงตาว่างเปล่า
ความคิดว่างเปล่า
มือเหมือนจะเอื้อมหยิบบัตรคำใบหนึ่งขึ้นมาแต่ก็หดกลับราวกับมีอะไรบางอย่างฉุดรั้งไว้
กระแสความคิดวิ่งพลุ่งพล่าน
แต่ทุกอย่างยังเหมือนเดิม
ยามเมื่อเขาได้รับรู้ถึงเสียงบางอย่างที่ดูเหมือนสงบนิ่งแต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนคุกคามความคิดของเขา ความคิดของเขาจะสะดุดลงทันที
มือหดกลับโดยอัตโนมัติ
เขาพยายามรวบรวมความคิดอีกครั้ง
ด้วยความลังเลไม่แน่ใจ
เขาเลือกที่จะนิ่ง
ดวงตาว่างเปล่า
ความคิดว่างเปล่า
น้ำเสียงรุกเร้าเป็นระยะเป็นไปในทางเดียวกับการเหนี่ยวรั้งมือกลับ
ความคิดยังวิ่งแล่นแต่เหมือนไม่มีคำตอบอะไรมากกว่านี้
ดวงตาว่างเปล่า
ความคิดว่างเปล่า
...
เขารู้สึกเหมือนปวดปัสสาวะ
แสบตาจนน้ำตาไหล
เสียงยังดูรุกเร้าเหมือนเดิม
เขาเลือกแล้ว
ความนิ่งเงียบคือคำตอบ
คนถามคำถามส่ายหน้าพร้อมพูดอะไรอีกสักพักใหญ่แต่เขาไม่ได้ยินอะไร
ดวงตาว่างเปล่า
ความคิดว่างเปล่า
บัตรคำที่อยู่ตรงหน้าไม่ได้ถูกเลือกแม้แต่ใบเดียว
...
เขาพูดกับตัวเอง
ผมแค่เด็ก8ขวบเองนะ
จะเอาอะไรเหรอครับ?

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา