5 ก.พ. เวลา 11:30 • นิยาย เรื่องสั้น

แผงที่ตั้งอยู่หน้าร้านริมทาง

เดิมทีฟุตบาทกว้าง แผงลอยค่อนข้างมาก คนเดินขวักไขว่
เดินชวนกันซื้อหาของต่างๆริมทางเป็นปกติ
แผงต่างๆไม่เคยว่างเว้น
เดี๋ยวนี้ฟุตบาทแคบลงอย่างน่าใจหาย เหลือเพียงแค่พอคนเดินสวนกันได้
แผงค้าริมถนนหายไปนานแล้วตั้งแต่ขอคืนพื้นที่กลับมาด้วยข้ออ้างเรื่องความสวยงามมีระเบียบ
แต่ที่เห็นอยู่ตอนนี้มันเป็นถนน1เลนไปแล้ว
คนหายไป
แผงค้าริมทางหน้าร้านยังอยู่
อยู่อย่างเหงาๆ
คนเดินผ่านไปมาชี้ชวนกันดูป้ายว่างให้เช่าและห้ามนั่งห้ามทิ้งขยะแล้วหัวเราะราวกับเห็นเป็นเรื่องขำขัน
ขนาดมีป้ายยังมีคนนั่งและขยะ
...
หน้าร้านไม่กว้างนักแต่ดูสะอาดตา คงเพราะใส่ใจดูแล
แผงวางหน้าร้านขนาดไม่ใหญ่
วางไว้นานและซ่อมให้ยืนท้าสายตาผู้คนดังข้างต้น
...
พื้นที่วางเข้าร้านเหมือนจะเหลือไม่มากและมีคนมานั่งอยู่เสมอราวกับมองไม่เห็นร้านค้าที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า
ไม่ใช่ไม่เห็น
แต่ไม่สนใจมากกว่า
ก็ฉันจะนั่งน่ะ สิทธิ์ของฉันนิ
ละเมิดสิทธิ์ผู้อื่นไยไม่สำเหนียก?
อโคจรสถานคืนนี้ยังชีพด้วยนักท่องราตรีกลุ่มใหญ่เหมือนเคย
เสียงเจรจาดังก้องในอากาศเมื่อยามผ่านเวลาข้ามวันใหม่มาแล้วสัก2ชั่วโมงเศษ
เสียงยิ้มหัวระคนปนเปกับเสียงคุยอย่างอารมณ์ดีเจือด้วยน้ำสีอำพัน
เสียงยังดังอยู่ไม่ขาด
วันนี้ตอนเช้าแผงหน้าร้านดูราวจะคึกคักเล็กน้อยด้วยนักท่องราตรีนายหนึ่ง
นอนนิ่งจนเมื่อเจ้าของร้านเรียกขานจึงขยับตัวงัวเงียแล้วก็ลงไปพับกับที่อีกคำรบ
...
สายๆเจ้าของหน้าบ้านเอ่ยเรียกอีกครา
คราวนี้ลุกเดินได้
วนไปมา คล้ายจะพยายามเข้าร้านค้าแต่จนใจที่เจ้าของร้านมองอยู่จึงเลี่ยงออกไปอีกทาง
...
สายก็จริงแต่แดดไม่แรงนัก
ผู้คนเดินกันตามปกติ

ดูเพิ่มเติมในซีรีส์

โฆษณา