ตรรกะวิบัติ = ใช้เหตุผลเหมือนใช้เครื่องสำอาง ปิดความจริงด้วยคำพูดสวยๆ แต่เน่าข้างในครับ
ตรรกะ แปลว่า เหตุผล
วิบัติ แปลว่า พังพินาศ
พอรวมกัน = เหตุผลที่พังพินาศ
แต่ในสังคมนี้ มันหมายถึง เหตุผลของคนที่อยากให้ตัวเองดูถูกต้องในขณะที่ทำสิ่งผิด
ตรรกะวิบัติไม่ได้เกิดจากความโง่ แต่มันเกิดจากความรู้มากพอจะโกหกตัวเองได้อย่างแนบเนียน
คนพูดเก่งไม่ได้แปลว่าคิดถูก
คนพูดเพราะไม่ได้แปลว่ามีจิตใจดี
และถ้าคุณสังเกตดีๆในสังคมไทยนี้ คนที่พูดคำว่า เพื่อส่วนรวมบ่อยๆ ก็มักจะมีผลประโยชน์ซ่อนอยู่ตรงมุมที่ไม่พูด
ทุกวันนี้เราชอบด่าคนที่เดินตรงว่า โลกสวย
แต่ดันยกย่องคนที่โกงเก่งว่า เก๋าเกม
เราเรียกคนโกหกว่า นักเจรจา
เรียกคนขี้โกงว่า คนมีวิสัยทัศน์
เรียกคนประจบว่า มีมารยาททางสังคม
แล้วเรียกคนพูดตรงว่า ไม่มีวุฒิภาวะ
ตรรกะวิบัติทั้งนั้น แต่เรายิ้มรับกันอย่างภูมิใจ เหมือนมันคือวัฒนธรรม
ในวงการการเมือง คนโกหกคือผู้นำ คนพูดจริงคือศัตรู คนยอมขายศักดิ์ศรีคือคนมีความยืดหยุ่น ส่วนคนยืนหยัดในอุดมการณ์ถูกเรียกว่าไม่รู้จักโลก
เราเชิดชู คนมีเส้น มากกว่า คนมีสมอง
แล้วก็สอนลูกว่า ต้องซื่อสัตย์นะลูก
แต่พอเขาซื่อสัตย์จริงๆ เรากลับบอกว่าแบบนี้อยู่ไม่ได้ในสังคม
นี่แหละ ตรรกะวิบัติของคนที่กลัวความจริง แต่เสพความเทา เพราะมันปลอดภัยกว่าการยืนอยู่ในแสง
ในเรื่องศาสนาเราก็ไม่แพ้กัน
เราท่องบทไตรสรณคมน์ทุกเช้า พุทธัง ธัมมัง สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ แต่ตอนบ่ายไปบนศาลพระภูมิ ตอนเย็นจุดธูปไหว้เจ้าแม่กวนอิม แล้วพอตกดึกก็ขอหวยกับพระพิฆเนศ
เราเรียกตัวเองว่าชาวพุทธ แต่ทำพิธีทุกศาสนาในจักรวาล เอาความเชื่อมาปนกันจนเหมือนเมนูบุฟเฟต์แห่งความศรัทธา สุดท้ายพอใครทักก็พูดว่า ศาสนาไม่ได้สอนให้ตัดสินใคร ทั้งที่เมื่อเช้าก็ด่าชาวบ้านว่าบาป
เรามีพระบางรูปที่เทศน์เรื่องความพอเพียง แต่ขับเบนซ์ออกจากวัด มีคนทำบุญแสนบาทเพื่อชำระบาปจากการโกงเงินล้าน เรามีศาสนาไว้โชว์ตอนเข้าพรรษา และลืมหมดตอนออกพรรษา มีคนสวดมนต์ก่อนนอน แต่ตื่นเช้ามาก็โพสต์ด่าคนอื่นด้วยคำหยาบแล้วปิดท้ายว่า อนุโมทนาบุญ
นี่คือ ตรรกะวิบัติทางศาสนา ที่หอมกลิ่นธูป
แต่เหม็นกลิ่นหลงตัวเอง
ส่วนในโลกโซเชียลก็ไม่น้อยหน้า
คนโพสต์รูปทำบุญเพื่อความสงบ แต่รอคอมเมนต์ชม คนเรียกร้องความเท่าเทียม แต่ไม่ยอมให้ใครเถียง คนด่าเรื่องบูลลี่ แต่หัวเราะตอนคนอื่นพลาด บอกคนอื่นให้คิดบวก แต่แชร์ข่าวดราม่าเป็นอาชีพ
ตรรกะวิบัติมันฝังอยู่ใน DNA ของสังคมที่หลงเชื่อว่าความจริงต้องพูดเบาๆ และคำโกหกต้องพูดให้เพราะ
เราใช้เหตุผลเพื่อปกป้องความผิด
ไม่ใช่เพื่อหาความถูก
เราเรียนรู้ที่จะอธิบายบาปของตัวเอง
ให้ดูบริสุทธิ์กว่าที่เป็น
และนั่นคือสาเหตุที่ประเทศนี้ไม่เคยเดินหน้า เพราะทุกคนใช้เหตุ ผลส่วนตัว มาสู้กับ ความจริงส่วนรวม
ตรรกะไม่ได้วิบัติหรอก
เราต่างหากที่ใช้มันวิบัติ
ตรรกะวิบัติ ไม่ได้อยู่แค่บนเวทีดีเบต
แต่มันอยู่ในทุกบทสนทนาในชีวิตประจำวัน
- อยู่ในประโยคที่ว่า เราไม่ได้เกลียดเขาหรอก แค่พูดความจริงเฉยๆ ทั้งที่พูดด้วยอคติล้วนๆ
- อยู่ในคำพูดที่ว่า เราไม่เลือกข้าง แต่ในใจแอบชูป้ายให้ฝ่ายที่ตัวเองชอบทุกวัน
- อยู่ในพ่อแม่ที่สอนลูกให้ซื่อสัตย์ แต่พอมีงานราชการต้องใช้เส้น ก็รีบโทรหาญาติที่รู้จักคนในนั้น
- อยู่ในครูที่สอนให้เด็กเป็นคนดี แต่หัวเราะกับมุกเหยียดเพศบนโต๊ะกินข้าว
- อยู่ในคนที่โพสต์คำคมธรรมะตอนเช้า แต่ตอนบ่ายไปเหยียบหัวคนอื่นเพราะกลัวแพ้
ตรรกะวิบัติมันแทรกอยู่ในเลือดของเรามานานจนเราไม่รู้ตัว เราโตมากับระบบที่สอนให้จำมากกว่าคิด สอนให้พูดให้ถูกใจมากกว่าพูดให้ถูกต้อง
เราเลยสร้างเหตุผลไว้ป้องกันความกลัว ไม่ใช่เพื่อหาความจริง
เรากลัวคำว่า ผิด มากกว่ากลัวความเลว
สังคมเรามีคนเก่งมากมาย แต่ขี้ขลาดในการยอมรับความจริง
เรามีผู้นำที่พูดเก่งแต่ไม่ฟังใคร
มีคนฟังเก่งแต่ไม่เคยคิด
มีคนคิดเก่งแต่ไม่เคยลงมือ
และมีคนลงมือเก่ง แต่ทำเพราะผลประโยชน์ไม่ใช่ความถูกต้อง
ตรรกะวิบัติคือสิ่งที่ทำให้เรามีเหตุผลทุกครั้งที่ทำเลว เราสามารถอธิบายได้ทุกอย่าง ตั้งแต่การโกง การนอกใจ ไปจนถึงการเหยียบหัวคนอื่น
เราพูดว่า จำเป็นต้องทำ
ระบบมันบีบ คนอื่นก็ทำกันทั้งนั้น
สุดท้ายมันไม่ใช่เหตุผล แต่มันคือคำแก้ตัวที่แต่งตัวสวยๆมาในชื่อของตรรกะ
ในโลกศีลธรรมแบบไทยๆ
เราชอบตัดสินคนจากสิ่งที่เห็น แต่ไม่เคยส่องกระจกดูตัวเอง เราเชื่อในกรรม แต่ดันคิดว่ากรรมของคนอื่นมันต้องเห็นผลทันที เราไหว้พระขอพรเรื่องเงิน แต่ไม่เคยคิดจะทำงานให้คุ้มค่า เราสวดมนต์ขอให้พ้นทุกข์ แต่ยังสร้างทุกข์ให้คนอื่นทุกวัน เราสนับสนุนศาสนา แต่ไม่เคยปฏิบัติตามคำสอน แล้วพอใครพูดถึงศาสนาอย่างตรงไปตรงมา ก็บอกว่าอย่าพูดเรื่องละเอียดอ่อน เดี๋ยวผิดใจคน เหมือนเรารักศาสนาแค่ตอนถ่ายรูปลงเฟซบุ๊ก
ตรรกะวิบัติในศาสนามันน่ากลัว เพราะมันทำให้คนเลวดูเหมือนคนดี ทำให้คนเห็นแก่ตัวมีภาพลักษณ์ผู้มีบุญ
คนทำบุญเพราะกลัวตกนรก ไม่ใช่เพราะอยากช่วยใครจริงๆ
และพอเห็นคนเดือดร้อนก็พูดว่า กรรมใครกรรมมัน เหมือนมันคือคาถาปัดความรับผิดชอบ
ในความสัมพันธ์ก็ไม่ต่าง
บางคนพูดว่า ฉันรักเธอนะ แต่ขอให้เขาเปลี่ยนทุกอย่างเพื่อให้ตัวเองสบาย
บางคนพูดว่า ฉันยอมเพราะรัก
ทั้งที่จริงๆคือกลัวอยู่คนเดียว
บางคนบอกว่า เขาทำผิดเพราะรักมาก
ทั้งที่มันคือการควบคุม
ความรักกลายเป็นข้ออ้างที่ดีที่สุดในการทำร้ายใครซักคนอย่างมีเหตุผล เราสร้างตรรกะมาหลอกตัวเองทุกวันจนกลายเป็นนิสัย
เราใช้คำว่า เข้าใจโลก เป็นใบอนุญาตให้ทำผิด
ใช้คำว่า คนดีไม่มีในโลก เพื่อปลอบใจตัวเองที่ไม่อยากเป็นคนดี
เราใช้คำว่า ทุกคนก็โกงกันทั้งนั้น
เพื่อทำให้ความผิดของเราดูเล็กลง
เราเลยอยู่ในประเทศที่เต็มไปด้วยเหตุผล…
แต่ไม่มีความรับผิดชอบ
ตรรกะวิบัติมันเหมือนไวรัสที่ติดอยู่ในสมองเรา
มันไม่ฆ่าเราทันที แต่มันกัดกินช้าๆ จนเราคิดว่าความผิดคือเรื่องธรรมดา มันทำให้เรากล้าพูดโกหกโดยไม่หน้าแดง กล้ายิ้มให้คนที่เราเพิ่งแทงข้างหลังเมื่อวาน
กล้าเรียกการเอาเปรียบว่า กลยุทธ์ชีวิต และกล้าเรียกการโกงว่า ความฉลาดเชิงระบบ
เราไม่ได้อยู่ในยุคที่ขาดความรู้
เราอยู่ในยุคที่มีความรู้แต่ขาดความละอาย
ตรรกะวิบัติจึงไม่ใช่ปัญหาของคนบางคน
แต่มันคือภาพสะท้อนของสังคมที่ยอมรับความผิดถ้ามันพูดได้ไพเราะพอ
และนี่คือความจริงที่เจ็บที่สุด
ประเทศนี้ไม่พังเพราะคนเลวมีเยอะ
แต่มันพังเพราะคนดีจำนวนมาก หาข้ออ้างให้เลวได้อย่างมีเหตุผล
ตรรกะไม่ได้วิบัติหรอก
แต่คนเรานี่แหละ ที่เอาความวิบัติมาแต่งหน้าเป็นเหตุผล พูดโกหกด้วยน้ำเสียงของความดี ทำชั่วด้วยใบหน้าของคนมีบุญ
และหลับสบายในคืนที่โลกยังพังเพราะเรายังมี
เหตุผล อยู่ข้างตัวเอง
- 5
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
