ตรรกะวิบัติของคนบางประเภท
เวลาพูดถึงเรื่องหนึ่ง มักจะอธิบายออกนอกประเด็นไปเรื่อย ท้าวความยาวเหมือนกำลังจะเปิดคัมภีร์ แต่สุดท้ายตอบไม่เข้าแก่น อ่านแล้วทั้งเหนื่อยทั้งหนัก เหมือนอ่านนิทานที่ไม่มีตอนจบ
ใช้คำสวยๆ เพื่อกลบความว่างเปล่าของเหตุผล
เหมือนตั้งใจจะโชว์ว่ารู้ แต่จริงๆแล้วไม่มีอะไรจะพูด
บางคนอธิบายจนดูเหมือนนักปรัชญา
แต่เนื้อหาเท่ากับคนอ่านคู่มือใช้ไมโครเวฟผิดด้าน
พออีกฝ่ายย้อนถามกลับให้เข้าประเด็น
ก็รีบพูดว่า จำไม่ได้ หรือ ไม่อยากจำ
ฉันมาปล่อยของ ไม่ได้มาหา connection
ฟังดูเท่ แต่จริงๆคือกลัวโดนลากกลับเข้าความจริง
นี่คือตรรกะวิบัติเต็มขั้น
เพราะไม่ใช่การถกเพื่อหาความจริง
แต่เป็นการพูดเพื่อหนีมัน
พอถูกย้อนด้วยตรรกะจริงๆ ก็เริ่มแถ
พิมพ์คำว่า “ว่ะ”, “ไร้สาระ”, “จะอะไรนักหนา”
เหมือนเด็กโดนจับได้ว่าโกงข้อสอบแล้วเถียงว่า
“มันก็แค่เกม”
คนแบบนี้ไม่ได้ขาดตรรกะ
แต่ขาด “ความซื่อสัตย์ในตรรกะ”
พูดเพื่อเอาชนะ ไม่ใช่เพื่อเข้าใจ
และที่น่าสงสารที่สุดคือ
พอมีคนรู้ “ปมด้อย” ของตัวเอง ก็รับไม่ได้
และไม่กล้าทบทวน
แต่กลับบล็อก ปิดคอมเมนต์
ปิดกั้นทุกเสียงที่ไม่สรรเสริญ
เหมือนคนกลัวกระจก เพราะกลัวเห็นหน้าตัวเองจริงๆ
คนประเภทนี้ทำงานสาธารณะไม่ได้หรอก
เพราะงานสาธารณะต้องใช้หัวที่คิดได้และใจที่เปิดรับ
แต่เขามีแค่ปากที่พูดมากกับหูที่เลือกฟัง
คนประเภทนี้เป็นนักการเมืองไม่ได้แน่ เพราะสอบตกจริยธรรม ตั้งแต่ยังไม่รู้จักคำว่าจริยธรรม
อย่าว่าแต่เป็น สส. เลยครับ
เป็นอะไรก็ไม่ได้ เพราะแค่จะเป็น “คนที่เถียงเป็น”
ยังไม่ไหวเลย
สุดท้าย ตรรกะวิบัติของคนพวกนี้
ไม่ได้ทำให้เขาดูฉลาดขึ้นเลย
มันแค่เผยให้เห็นว่าพวกเขา กลัวความจริง
มากกว่ากลัวโง่ครับ
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
