ธรรมชาติกับคนเศร้า
ทฤษฎีที่ว่าด้วยความเศร้า
คือเมื่อเราเห็นใครต่อใคร
ที่ฟูมฟายร้องไห้เมื่อใด
ตรงไหนรวมถึงตรงใจเรา
ความรักหลายครั้งเป็นตำนาน
เราข้าใจเลยละว่า
ความเศร้าเป็น
ความรู้สึกชนิดนึงที่เรา
ที่ทำให้รู้ว่าเราไม่มีความสามารถช่วยเขาได้เลย
ขณะนั้น
เพราะความเศร้า
เป็นความรู้สึกส่วนตัว
หลบซ่อนอยู่ข้างใน
ลึกสุดใจ
นั่นเลยความเศร้า
โดยเฉพาะคนชื่อเธอ
จำได้นะว่าวันนั้นเธอ
ชี้นิ้วไปที่กำแพงสูง
ภูผาใหญ่แล้วบอกว่า
“เราจะข้ามมันไปด้วยกัน”
แสงของความหวังเกิดขึ้นได้ใหม่เสมอ!
ตอนคนเรารักกันเชื่อซิว่า
คนสองคนคิดว่า“ความรัก”
มันสวยงามมันน่ารักที่สุด
และวันโน้นเธอชี้นิ้วอีกครั้ง
ไม่ได้ชี้ให้ฉันเหมือนเคย
ดอกนะเธอชี้ให้คนชื่อ“เขา”
ซึ่งมันไม่ได้เรียกว่า“เรา”
ก่ะเหมือนใครๆที่ใช้คำว่า“รอ”รึไม่รอเท่านั้นละ
แต่วันนี้ฉันเห็นเธอไม่ได้ชี้
ให้เขารึใครเหมือนเดิมอีก
อยากนะอยากขอโอกาส
ให้ฉันได้เข้าไปชวนเธอชี้
ว่า“เชื่อฉันเถอะ!
เราจะข้ามมันไปด้วยกันอีก
อีกซักครั้ง“ทว่า…
วันนี้ไม่ได้ชี้ชวนใคร
วันนี้เธอยืนร่ำไห้
เศร้ากับธรรมชาติ
อยากให้เธอลืมเอาร่มมาจัง
หยาดฝนจะไปปนปรายน้ำตา
ไปกับฝนโปรยปราย
ใครๆจะได้ไม่เห็นน้ำตา
เธอกำลังเศร้าเสียใจ
เธอเอาร่มมาทำไมนะ!
ไม่เป็นไรนะใช้ไหล่ฉัน
ซับน้ำตาเธอให้เนียนๆ
ก่ะได้ถ้าเธอไม่รังเกียจ
มันที่เป็นของคนเดิม
ประจำละ!
นั่นละเค้าละที่คอยขมวด
กลับมาหาตนเอง ปะต้า!
นักรักที่บะรักตัวเอง
เบื่อจัง
เศร้าไปเต๊อะ!
โอดครวญไปเต๊อะ!
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
