ตอน: ความเงียบที่ไม่มีใครถามถึง
ในวันที่ทุกอย่างยังต้องเดินต่อ
ฉันกลับเป็นคนเดียวที่เหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ไม่ใช่เพราะใครดึงฉันไว้
แต่เพราะหัวใจไม่รู้จะไปทางไหน
เขานั่งอยู่ตรงนั้น
ไม่ไกล
ไม่ใกล้
ระยะที่พอจะทำให้ฉันรู้ว่า
เรายังอยู่ในโลกเดียวกัน
แต่ไม่ใช่ชีวิตเดียวกันอีกแล้ว
ไม่มีแววตา
ไม่มีคำถาม
ไม่มีแม้แต่ความเกรงใจจากอดีตที่เคยรักกัน
ฉันพยายามมองเขาเหมือนคนแปลกหน้า
แต่ความทรงจำไม่ยอมทำตาม
มันยังจำเสียง
จำท่าทาง
จำช่วงเวลาที่ฉันเคยคิดว่า
“ตรงนี้แหละคือที่ของฉัน”
ฉันเคยเชื่อว่าเวลาเป็นสิ่งที่ยุติธรรม
แต่ตอนนี้รู้แล้วว่า
เวลาทำหน้าที่ของมันกับทุกคนไม่เท่ากัน
เขาดูเหมือนคนที่ผ่านทุกอย่างไปได้แล้ว
ส่วนฉันยังติดอยู่กับคำถามง่าย ๆ
ที่ไม่มีใครอยากตอบ
แม้แต่ตัวฉันเอง
ระหว่างที่ใครบางคนกำลังอ่านเอกสาร
ฉันอ่านความว่างเปล่าในตัวเอง
อ่านซ้ำไปมา
โดยไม่เข้าใจมันมากขึ้นเลย
ความเจ็บปวดในวันนี้
ไม่ใช่ความเจ็บแบบร้องไห้
มันคือความเจ็บแบบที่
ถ้าร้องออกมา
ก็ไม่รู้จะร้องให้ใครฟัง
ฉันไม่ได้อยากให้เขากลับมา
ไม่ได้อยากให้เขาเสียใจ
ฉันแค่อยากให้มีใครสักคน
เห็นว่าเรื่องนี้เคยสำคัญกับฉันแค่ไหน
แต่ความจริงไม่เคยถามว่าเราอยากได้อะไร
มันแค่เกิดขึ้น
แล้วทิ้งเราไว้กับผลของมัน
เมื่อทุกอย่างจบ
ฉันเดินออกมาคนเดียว
ไม่ใช่เพราะไม่มีใครเดินด้วย
แต่เพราะไม่มีใครเดิน เข้าใจ ด้วย
ฉันไม่ได้เข้มแข็ง
ฉันแค่เหนื่อยเกินกว่าจะล้มอีกครั้ง
และบางที
การมีชีวิตอยู่ต่อไป
อาจไม่ใช่เพราะความหวัง
แต่เป็นเพราะเรายังไม่รู้จะหยุดหายใจตรงไหน
ดูเพิ่มเติมในซีรีส์
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
