ตอน: คืนที่ไม่มีทิศทาง
หลังจากทุกอย่างเงียบลง
ความเงียบไม่ได้จากไป
มันแค่ย้ายเข้ามาอยู่ข้างใน
ฉันนั่งอยู่ในที่เดิม
ไม่ใช่เพราะยังรอใคร
แต่เพราะไม่รู้ว่าถ้าลุกขึ้น
จะเอาตัวเองไปวางไว้ตรงไหน
ความคิดไม่เป็นประโยค
มันแตกเป็นชิ้นเล็ก ๆ
เหมือนของที่ตกพื้นแล้วไม่มีแรงเก็บ
ฉันปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น
กองอยู่
รกรุงรัง
ไม่มีระเบียบ
ฉันไม่ร้องไห้
ไม่ใช่เพราะไม่เจ็บ
แต่เพราะความเจ็บมันเลยจุดนั้นมาแล้ว
มันไม่เรียกร้องอะไร
มันแค่ทำให้ทุกอย่างด้านชา
บางช่วงของคืน
ฉันเผลอคิดว่า
ถ้าไม่ต้องตื่นขึ้นมาอีก
ก็คงไม่เลว
ไม่ใช่เพราะอยากหายไป
แค่ไม่อยาก “ต้องเป็น” อะไรอีก
การมีชีวิตอยู่
ในบางวัน
ไม่ใช่การเลือก
มันเป็นภาระที่ยังวางไม่ลง
ฉันมองเพดาน
เหมือนมันจะตอบอะไรได้
แต่มันก็เหมือนทุกอย่างที่ผ่านมา
นิ่ง
เฉย
ไม่รับรู้
ความทรงจำไม่หลอกหลอน
มันแค่ยืนอยู่
ไม่ไปไหน
ไม่พูด
แต่ทำให้ฉันหายใจไม่เต็มปอด
ฉันพยายามนับลมหายใจ
เพื่อให้เวลาผ่านไป
ไม่ใช่เพื่อให้ตัวเองดีขึ้น
แค่เพื่อให้คืนนี้จบ
ไม่มีคำถามว่า “ทำไมถึงเป็นแบบนี้”
เพราะคำตอบก็ไม่ช่วยอะไร
ฉันไม่ได้อยากเข้าใจ
ไม่ได้อยากเข้มแข็ง
ไม่ได้อยากถูกเยียวยา
ฉันแค่อยากให้ความรู้สึกนี้
ยอมรับว่ามันอยู่
โดยไม่ต้องอธิบาย
โดยไม่ต้องมีทางออก
ถ้าความมืดมีเสียง
มันคงไม่ดัง
มันคงไม่ร้อง
มันคงเป็นเสียงเดียวกับตอนนี้
เสียงที่ไม่มีใครฟัง
แม้แต่ตัวฉันเอง
และในคืนที่ไม่มีทิศทาง
ฉันยังหายใจ
ไม่ใช่เพราะอยากอยู่
แต่เพราะร่างกายยังไม่ยอมเลิก
แค่นั้นเอง
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
