เด็กชายนุ่งชุดกระโปรง
คุณ David Walliams เป็นนักแสดงตลกชาวอังกฤษ และนักเขียนที่เขียนนิยายสำหรับเด็กได้มีสีสันน่าประทับใจ เด็กอ่านได้ ผู้ใหญ่อ่านดี จนได้รับขนานนามว่าเป็นเสมือนโรอัลด์ ดาห์ลของยุคปัจจุบัน
ด้วยความที่เราค่อนข้างชอบอ่านงานของโรอัลด์อยู่แล้ว หลังจากอ่าน "เด็กแสบที่วายป่วงที่สุดในโลก" ซึ่งเป็นผลงานของเดวิดที่สนุกมากๆ เราก็พยายามตามหาผลงานแปลไทยเล่มอื่นของเขาเพิ่ม จนมาเจอว่า สำนักพิมพ์ผีเสื้อ เคยมีแปลไทยเล่ม #เด็กชายนุ่งชุดกระโปรง อยู่ แต่พอได้มาก็ดองไว้นานกว่าจะหยิบมาอ่าน จนเคลือบปกเริ่มลอกละ 🥲
"เดนนิส" เด็กชายธรรมดาวัย 12 ขวบ อาศัยอยู่กับพ่อและพี่ชายในบ้านที่ดูหม่นหมองนับตั้งแต่แม่ของเขาทิ้งไป แม้จะเป็นนักฟุตบอลฝีเท้าเยี่ยมของโรงเรียม แต่เดนนิสก็ยังมีแง่มุมหนึ่งที่แสดงออกว่าเขาหลงใหลในเรื่องเสื้อผ้าอย่างมาก ความสนใจของเขาคงจะหยุดอยู่เพียงแค่นั้น หากไม่บังเอิญได้พบกับ "ลิซ่า" เด็กสาวที่ดูจะมีพรสวรรค์ด้านแฟชั่น เธอออกแบบและตัดเย็บชุดกระโปรงด้วยตัวเองหลายชุด ทุกตัวช่างงดงามเสียจนเดนนิสอยากจะลองสวมมันดูสักครั้ง
อ่านจบแล้วก็เข้าใจได้ว่าทำไมงานของเดวิดจึงได้รับความนิยม มันน่าทึ่งจริงๆที่หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือเล่มไม่หนามาก เนื้อหาอ่านง่าย แต่กลับแฝงไปด้วยประเด็นที่ลึกซึ้งและละเอียดอ่อน ทั้งเรื่องของการตั้งคำถามต่อบรรทัดฐานของสังคมที่ตีกรอบตัวตนของเรา ทั้งการชี้ให้เห็นว่าความเป็นมนุษย์นั้นมันซับซ้อนเกินกว่าจะถูกจำกัดความด้วยการแสดงออกหรือการแต่งกายเพียงอย่างเดียว
เหล่านี้เป็นเรื่องที่ยังคงเข้าใจได้ยากสำหรับผู้ใหญ่หลายๆคน เพราะถูกอคติที่สั่งสมมาบดบังปัญญาเอาไว้ ทว่านักเขียนกลับสามารถเอาประเด็นยากๆพวกนี้มาย่อยให้กลายเป็นเรื่องราวแสนสนุกที่เห็นภาพได้ชัดเจน และสามารถอ่านได้อย่างเพลิดเพลิน สุดยอดมากๆ
ปฏิเสธไม่ได้ว่าสังคมมนุษย์มีกฎเกณฑ์ที่พวกเราต่างยึดมั่นอยู่ ไม่มีใครรู้ว่าเหตุผลของมันคืออะไร หรือที่มาเริ่มจากตรงไหน แต่เพราะเราเชื่อกันว่ามันมีสิ่งนี้มาตั้งแต่โบราณนานมา เราจึงยังคงสืบทอดมันต่อไปเรื่อยๆ โดยไม่คิดจะตั้งคำถาม หรือถ้าเมื่อไหร่มีใครสักคนที่กล้าพอที่จะถามออกมาดังๆ คำตอบที่พวกเขาจะได้รับก็ยังคงไม่ได้สร้างความกระจ่างให้แต่อย่างใด
ทำไมผู้ชายถึงต้องสวมแต่กางเกง? -> ก็เพราะเป็นผู้ชายไง
ทำไมผู้หญิงต้องชอบสีชมพู? -> ก็เพราะเป็นผู้หญิงไง
ทำไมลูกผู้ชายตัวจริงต้องไม่แสดงความรัก? -> ก็เพราะลูกผู้ชายเขาไม่ทำกัน
ทำไมการเป็นผู้ใหญ่ต้องไม่ร้องไห้ให้ใครเห็น? -> ก็เพราะโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
ฉันคิดว่ากฎเกณฑ์ทั้งหลายไม่ได้ความ เรื่องที่ใครจะสวมอะไรได้หรือไม่ได้นี่ คนเราควรมีสิทธิ์สวมสิ่งที่ตัวเองชอบนะ
ด้วยเหตุนี้เดนนิสจึงรู้สึกแตกต่าง เขาไม่ชอบเสื้อผ้าของผู้ชายที่ดูจืดชืด ไร้สีสัน ในขณะที่ผู้หญิงได้ครอบครองทั้งชุดกระโปรงเรียบลื่น สีสันสดใส ทั้งเครื่องประดับจุกจิกแสนน่ารักมากมาย เขารู้สึกว่ามันช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย! แต่ครั้นเมื่อลิซ่าคะยั้นคะยอให้เขาลองสวมดู เขากลับรู้สึกกลัว ก็เขาเป็นผู้ชายนี่ แม้เขาจะชื่นชอบชุดกระโปรงพวกนี้แค่ไหน แต่ผู้ชายไม่ควรใส่ชุดกระโปรงไม่ใช่หรือ
ทว่าหลังจากได้ลองสวมดูแล้ว เดนนิสกลับรู้สึกราวกับตนได้เป็นอิสระ เปี่ยมไปด้วยความสุข จะว่าไปมันก็เป็นเหมือนสัญญะบางอย่างเหมือนกันนะ เพราะเมื่ออยู่ในชุดของเด็กผู้ชาย เขาเป็นแค่เด็กชายคนหนึ่ง เป็นคนแบบที่คนอื่นๆคาดหวังจะให้เขาเป็น แต่เมื่ออยู่ในชุดกระโปรง เมื่อนั้นแหละคือตอนที่เขาได้เป็น "ตัวเอง" อย่างแท้จริง ไม่ต้องถูกกดทับไว้ใต้กฎเกณฑ์ใดๆอีกต่อไป
มันไม่ทำให้นายกลายเป็นซิกข์หรอก จริงไหม สำหรับนายก็แค่สวมหมวก แต่งตัวเล่น ๆ เท่านั้นเอง
อ่านมาถึงตรงนี้หลายคนอาจจะตีความไปว่าเดนนิสเป็น LGBTQ+ หรือเปล่า อันนี้เราเองก็ตอบไม่ได้ เพราะการชอบสวมชุดกระโปรงไม่ใช่สิ่งยืนยันอัตลักษณ์ทางเพศของใคร เหมือนกับตอนที่เดนนิสขอยืมปัตกาของเพื่อนเขามาสวม ปัตกาเป็นหมวกสำหรับชาวซิกข์ก็จริง แต่การที่เดนนิสสวมมันไว้บนหัว ไม่ได้เปลี่ยนให้เขากลายเป็นชาวซิกข์ แล้วทำไมการสวมกระโปรงถึงจะเปลี่ยนให้เด็กผู้ชายกลายเป็น LGBTQ+ ไปได้
ฉันไม่เดือดร้อนสักนิด นายยังคงเป็นไอ้เดนนิสเพื่อนฉัน ถึงจะสวมกระโปรงหรือไม่ก็เถอะ
ประโยคนี้ว่าซึ้งแล้ว แต่การกระทำของเพื่อนร่วมทีมฟุตบอลของเดนนิสกลับซึ้งยิ่งกว่า พวกเขาพร้อมใจกันสวมชุดกระโปรงลงแข่งฟุตบอลในสนาม เพื่อประท้วงการที่ครูใหญ่ไล่เดนนิสออกจากโรงเรียน มันคือการแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่า เสื้อผ้ามันก็แค่เครื่องแต่งกายภายนอก มันไม่ได้มีอำนาจในการเปลี่ยนแปลงตัวตนของใครคนไหนทั้งนั้น
ไม่ว่าจะอยู่ในชุดกระโปรงหรือชุดเด็กผู้ชาย เดนนิสก็ยังคงเป็นนักกีฬาฟุตบอลตัวท็อปเหมือนเดิม ยังเป็นเพื่อน เป็นน้องชาย และเป็นลูกชายคนเดิม อย่างที่เขาเป็นมาตลอด เพราะเนื้อแท้ของคนคือตัวตนที่อยู่ข้างใน หาใช่รูปกายภายนอก
โฆษณา
- ดาวน์โหลดแอปพลิเคชัน
- © 2026 Blockdit
