มานุดนะ
เดินทางดำรงอยู่มายาวนาน
กับลมหายใจดีๆรู้สึกว่า
ชีวิตมั่นคงแข็งแรง
แต่วันนึง
ก่ะหยุดหายใจไปซะดื้อๆ
เมื่อฤดูหนาวที่ผ่านมา
เราไปเที่ยวป่าหิมะหนาโพน
ทุกครั้งเธอกับฉันเดินไปพร้อมกันเสมอ
ปีก่อน
เธอให้ฉันเดินตามขณะที่เธอเดินไปข้างหน้า
รอยเท้าเธอหายไป
จนฉันตามเธอไม่ทัน
แย่ไปกว่านั้นเธอไม่ได้
หักกิ่งไม้บากต้นไม้ไว้เลย
ทุกอยากหายไปและหยุดลง